บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #19 : งานล่าสัตว์แห่งราชสำนัก
ฤดูใบไม้ผลิของเมืองหลวงมาถึงอีกครั้ง
และพร้อมกับมัน
คือ งานล่าสัตว์ใหญ่ของราชสำนัก
ทุ่งล่าสัตว์หลวงตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองหลวง
พื้นที่กว้างใหญ่สุดสายตา ป่าเขาเขียวขจี โอบล้อมด้วยภูเขาสูง
ธงมังกรของราชวงศ์โบกสะบัดอยู่เหนือค่ายหลวง
กระโจมผ้าไหมจำนวนมากถูกตั้งเรียงราย
ขุนนางชั้นสูง แม่ทัพ อ๋อง องค์หญิง และเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ต่างเดินทางมารวมตัวกัน
งานล่าสัตว์นี้
ไม่ใช่เพียงการล่าสัตว์เพื่อความสนุก
แต่มันคือเวทีแสดงอำนาจ
ฝีมือ
และสายสัมพันธ์ของผู้คนในราชสำนัก
เสียงม้าศึก เสียงหัวเราะ และเสียงสนทนาดังไปทั่วค่ายหลวง
ภายในกระโจมรับรองแขกชั้นสูง
เหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่กำลังนั่งจิบชา
บางคนเล่นดนตรี
บางคนชมการประลองยิงธนูของเหล่าขุนนาง
ท่ามกลางแขกเหล่านั้น
มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ข้าง ท่านอ๋องเซียวจิ่น
นางสวมชุดสีฟ้าอ่อน
ใบหน้ายังคงถูกผ้าบางปิดไว้
แต่แม้จะปิดหน้า
นางก็ยังโดดเด่นกว่าผู้ใด
หลินเซียงหลัว
หญิงผู้โด่งดังจากหอเยว่เซียง
ท่านอ๋องยกถ้วยชา ยิ้มบาง ๆ
“วันนี้เจ้าเป็นแขกของข้า ไม่ต้องเกรงใจ”
หลินเซียงหลัวก้มศีรษะเล็กน้อย
“ขอบพระคุณท่านอ๋องเพคะ”
สายตาของนางกวาดมองไปรอบ ๆ
ตรงลานล่าสัตว์ด้านหน้า
เหล่าบุรุษกำลังเตรียมม้าและธนู
ท่ามกลางนั้น
มีชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางลาน
ชุดล่าสัตว์สีดำขลับ
ร่างสูงสง่า
สายตาคมกริบ
เซียวเหยียน รัชทายาทแห่งแผ่นดิน
เขากำลังพูดคุยกับแม่ทัพหลายคน
ราวกับไม่รู้เลยว่า
วันนี้
มีคนวางแผนจะเอาชีวิตเขา
หลินเซียงหลัวมองภาพนั้นเงียบ ๆ
นางรู้เรื่องแผนนี้อยู่แล้ว
เมื่อคืน
ชายลึกลับได้บอกนาง
“วันนี้จะมีคนลงมือ”
แต่นางไม่รู้ว่า
รัชทายาทจะรับมืออย่างไร
เสียงกลองราชสำนักดังขึ้น
ตึง—!
ฮ่องเต้เสด็จมาถึง
ขุนนางทุกคนคุกเข่าลง
หลังพิธีเปิดงาน
การแข่งขันล่าสัตว์ก็เริ่มขึ้น
เหล่าบุรุษควบม้าเข้าสู่ป่า
เสียงม้าดังกึกก้องไปทั่วทุ่ง
ไม่นานนัก
เซียวเหยียนก็ควบม้าเข้าไปในป่าลึก
แต่ทันทีที่เขาเข้าไปถึงหุบเขา
เสียงลูกธนูก็ดังขึ้น
ฟึ่บ—!
ลูกธนูพุ่งผ่านอากาศ
รัชทายาทเอียงตัวหลบทันที
ลูกธนูปักเข้ากับต้นไม้ด้านหลัง
ดวงตาคมของเขาเย็นลงทันที
“ออกมาเถอะ”
เสียงของเขานิ่งสงบ
จากพุ่มไม้
ชายชุดดำหลายคนกระโจนออกมา
มือแต่ละคนถือดาบ
เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆ
“แค่พวกเจ้าหรือ”
เขาดึงดาบออกจากเอว
การต่อสู้ปะทุขึ้นทันที
ดาบฟาดฟันกันกลางป่าลึก
แม้จะถูกล้อม
แต่รัชทายาทกลับเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายลม
เพียงไม่กี่กระบวนท่า
ชายชุดดำสองคนก็ล้มลง
เลือดสาดลงบนพื้นป่า
คนที่เหลือเริ่มลังเล
เพราะพวกเขาเพิ่งรู้ว่า
ข่าวลือที่ว่า
รัชทายาทแห่งแผ่นดินเป็นนักดาบอันดับต้น ๆ ของราชสำนัก
ไม่ใช่เรื่องโกหก
ในกระโจมรับรอง
หลินเซียงหลัวนั่งเงียบ
แต่สายตาของนางมองไปทางป่าล่าสัตว์
ท่านอ๋องยิ้มบาง ๆ
“ดูเหมือนวันนี้จะมีเรื่องสนุก”
หลินเซียงหลัวไม่ตอบ
แต่ในใจของนางกลับคิด
เซียวเหยียน…
ท่านจะรอดหรือไม่
ทันใดนั้น
เสียงม้าก็ดังขึ้นจากป่า
เซียวเหยียนควบม้าออกมา
ชุดล่าสัตว์มีรอยเลือดเล็กน้อย
แต่เขายังยืนตรงอย่างสง่างาม
ขุนนางทั้งสนามตะลึง
ท่านอ๋องหรี่ตาลงเล็กน้อย
ส่วนหลินเซียงหลัว
เพียงมองเขาเงียบ ๆ
ในใจของนาง
มีบางอย่างเปลี่ยนไป
บุรุษผู้นี้
แข็งแกร่งกว่าที่นางคิดไว้มาก
และเกมในราชสำนัก
คงจะยิ่งอันตรายขึ้นกว่านี้