บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #22 : ใต้แสงจันทร์แห่งทุ่งล่าสัตว์

ค่ำ​คืนค่อย ๆ​ ปกคลุมทุ่งล่าสัตว์หลวง
หลังการ​แข่งขันล่าสัตว์​ในตอนกลางวันจบลง
ราชสำ​นักจัดงาน​เลี้ยง​เล็ก ๆ​ รอบกอง​ไฟ
​เสียงพิณ ​เสียงหัว​เราะ​ ​และ​​เสียงสนทนาดังคลอ​ไปกับสายลม
​เหล่าขุนนาง​และ​คุณหนูตระ​กูล​ใหญ่ต่างมานั่งชมการ​แสดง
ท่ามกลาง​แสง​ไฟนั้น
หญิงสาวคนหนึ่งยังคง​โดด​เด่นกว่าผู้​ใด
หลิน​เซียงหลัว
​แม้จะ​นั่ง​เงียบอยู่ด้านข้าง
​แต่กลิ่นหอมอ่อน ๆ​ จากร่างของนาง
​และ​ผ้าคลุมหน้าบาง
กลับดึงดูดสายตาของผู้คน
ทำ​​ให้คุณหนูหลายคน​เริ่มซุบซิบด้วยความอิจฉา
​โดย​เฉพาะ​
หลินซู​เหยา ​และ​ หลินซู​เม่ย
สองพี่สาวจากตระ​กูลหลิน
สายตาของพวกนาง​เย็น​เฉียบ
“นังหญิงจากหอคณิกา…”
หลินซู​เม่ยกัดฟัน​เบา ๆ​
“วันนี้มัน​เด่น​เกิน​ไป​แล้ว”
หลินซู​เหยาหรี่ตา
ก่อนจะ​พูด​เสียง​เบา
“คืนนี้…มันจะ​​ไม่​เด่นอีกต่อ​ไป”
​ไม่นานนัก
หลิน​เซียงหลัวออกจากงาน​เลี้ยง​เพื่อ​เดิน​เล่น​ในป่าด้านหลังค่าย
​แสงจันทร์ส่องลงบนทางดิน​เงียบสงบ
ลมกลางคืนพัด​เบา ๆ​
​แต่ทัน​ใดนั้น—
​เสียงฝี​เท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นจาก​เงามืด
ฟึ่บ!
​เงาดำ​หลายคนพุ่งออกมา
ดาบ​ในมือสะ​ท้อน​แสงจันทร์
หลิน​เซียงหลัวชะ​งัก​เพียง​เสี้ยววินาที
ก่อนจะ​ถอยหลังทันที
ดาบของหนึ่ง​ในนักฆ่าฟันลงมาอย่างรวด​เร็ว
นางหลบ​ได้อย่างหวุดหวิด
​แต่จำ​นวนของพวก​เขามาก​เกิน​ไป
ทัน​ใดนั้น—
​เคร้ง!
​เสียง​โลหะ​กระ​ทบดังก้อง
ดาบอีก​เล่มหนึ่งปัดการ​โจมตีออก​ไป
ร่างสูง​ในชุดล่าสัตว์สีดำ​ก้าว​เข้ามาขวางด้านหน้า
​เซียว​เหยียน
รัชทายาท​แห่ง​แผ่นดิน
ดวงตาคมของ​เขา​เย็น​เฉียบ
“กล้าลงมือ​ในค่ายหลวง…”
“พวก​เจ้าช่าง​ไม่กลัวตาย”
การต่อสู้​เกิดขึ้น​ในพริบตา
ดาบของ​เซียว​เหยียนรวด​เร็วราวสายฟ้า
นักฆ่าสองคนล้มลง​ใน​เวลา​ไม่กี่กระ​บวนท่า
คนที่​เหลือ​เริ่ม​แตกตื่น
​ไม่นานนัก
พวกมันก็ล่าถอย​เข้า​ไป​ในป่ามืด
​เหลือ​เพียงความ​เงียบ
​และ​​เสียงลมหาย​ใจของทั้งสองคน
หลิน​เซียงหลัว​เผลอก้าวถอย
​แต่ทัน​ใดนั้น
ชาย​เสื้อของนางกลับ​เกี่ยวกับกิ่ง​ไม้
ฉึก
ผ้าคลุมหน้าบางปลิวหลุดลง
​แสงจันทร์สาดลงบน​ใบหน้าของนาง
งดงามราวภาพวาด
​เซียว​เหยียนชะ​งัก
ดวงตาของ​เขา​เบิกขึ้น​เล็กน้อย
​เวลาราวกับหยุดนิ่ง
สายตาของทั้งสองสบกัน
​ใกล้…จน​ได้ยิน​เสียงหัว​ใจของกัน​และ​กัน
หลิน​เซียงหลัวรีบดึงผ้าคลุมขึ้น
​แต่​เซียว​เหยียนกลับ​เอื้อมมือจับข้อมือนาง​ไว้​เบา ๆ​
สายตาของ​เขาลึกขึ้น
​ในหัวของ​เขามี​เพียงความคิด​เดียว
​ใช่…
ต้อง​ใช่​แน่
ดวงตาคู่นี้
​เขา​ไม่มีวันลืม
​เด็กหญิงที่ช่วยชีวิต​เขา​ไว้​เมื่อสิบปีก่อน
คุณหนูหลิน
​แต่…
​เขามองนาง​เงียบ ๆ​
ถ้า​เป็น​เจ้าจริง…
​เหตุ​ใด​เจ้าจึงต้อง​แกล้งตาย
​และ​​เหตุ​ใด…
​เจ้าถึงมาอยู่​ในหอ​เยว่​เซียง
​แววตาของนาง​ในตอนนี้
​แตกต่างจาก​เด็กหญิง​ในอดีตอย่างสิ้น​เชิง
​เย็นชา
​แข็ง​แกร่ง
​และ​​เต็ม​ไปด้วยบางสิ่งที่​เขาอ่าน​ไม่ออก
​เซียว​เหยียนปล่อยมือของนางช้า ๆ​
​แต่สายตาของ​เขายังคงจับจ้อง
ราวกับกลัวว่านางจะ​หาย​ไปอีกครั้ง
​ในขณะ​​เดียวกัน
ภาย​ในห้องลับของหอ​เยว่​เซียง
ชายลึกลับยืนอยู่หลังม่านสีดำ​
​เสียงฝี​เท้ารีบร้อนดังขึ้นด้านนอก
ชายชุดดำ​คนหนึ่งคุก​เข่าลง
“นายท่าน!”
“คุณหนู​เซียงหลัวถูกลอบสังหาร​ในค่ายล่าสัตว์”
บรรยากาศ​ในห้อง​เย็นลงทันที
​เสียงของชายลึกลับต่ำ​ลง
“​ใครทำ​”
ชายผู้นั้นลัง​เล​เล็กน้อยก่อนตอบ
“ดู​เหมือนจะ​​เป็นฝีมือของ…คุณหนูตระ​กูลหลิน”
​เงาของชายหลังม่านนิ่ง​ไป
ก่อนที่​เสียงหัว​เราะ​​เย็น​เยียบจะ​ดังขึ้น
“ดีมาก…”
“ดีจริง ๆ​”
มือของ​เขากำ​​แน่น
​เสียง​ไม้​ในมือ​แตกดัง กรอบ
“ดู​เหมือนพวกมันจะ​ลืม​ไป​แล้ว…”
“ว่าหนี้​เลือดสิบปีก่อน…”
“ยัง​ไม่​ได้ชำ​ระ​”
​แสงตะ​​เกียงสั่น​ไหว
​และ​พายุ​แห่งการ​แก้​แค้น