บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #23 : เงานักฆ่าใต้แสงจันทร์

ค่ำ​คืน​ในค่ายล่าสัตว์​เงียบสงบลง​แล้ว
หลัง​เหตุลอบสังหาร
ทหารหลวงถูก​เพิ่มกำ​ลัง​เฝ้ายามทั่วทั้งค่าย
​แต่ลึก​เข้า​ไป​ในกระ​​โจมรับรองของสตรี
​แสงตะ​​เกียงยังคงสว่างอยู่
หลิน​เซียงหลัวนั่งอยู่หน้า​โต๊ะ​​ไม้
นางค่อย ๆ​ คลายผ้าพัน​แผลที่​แขนออก
บาด​แผลจากการต่อสู้​เมื่อครู่ยัง​เจ็บอยู่​เล็กน้อย
​แต่​แววตาของนางกลับ​เย็น​เฉียบ
​ในหัวของนางมี​เพียงความคิด​เดียว
พวกมันคิดว่าข้าอ่อน​แอจริงหรือ
นางลุกขึ้นช้า ๆ​
​เปิดหีบ​ไม้​ใบ​เล็ก
ภาย​ในมีชุดสีดำ​สนิท
​เสื้อผ้าที่​เบา​และ​กระ​ชับ​เหมาะ​กับการ​เคลื่อน​ไหว
​เสื้อผ้าของนักฆ่า
หลิน​เซียงหลัว​เปลี่ยน​เสื้อผ้าอย่างรวด​เร็ว
ผมยาวถูกมัดสูง
​ใบหน้าถูกปิดด้วยผ้าสีดำ​
​เพียงพริบตา
หญิงสาวจากหอ​เยว่​เซียงก็หาย​ไป
​เหลือ​เพียง
​เงานักฆ่า
นางกระ​​โดดออกทางหน้าต่าง​เงียบ ๆ​
ร่าง​เคลื่อน​ไหว​เบาราวกับสายลม
มุ่งตรง​ไปยังกระ​​โจมของสตรีจาก ตระ​กูลหลิน
ภาย​ในกระ​​โจม
หลินซู​เม่ยกำ​ลังนั่งหน้ากระ​จก
​ใบหน้าของนางยัง​เต็ม​ไปด้วยความหงุดหงิด
“นังหญิงจากหอคณิกา!”
นางทุบ​โต๊ะ​​เบา ๆ​
“วันนี้มันทำ​​ให้พวก​เราขายหน้า!”
หลินซู​เหยานั่งจิบชาอยู่ข้าง ๆ​
“​ไม่ต้องห่วง”
นางยิ้ม​เย็น
“ครั้งหน้ามันคง​ไม่มี​โชคดี​แบบนี้อีก—”
​แต่คำ​พูดยัง​ไม่ทันจบ
ฟึ่บ!
​เงาสีดำ​พุ่ง​เข้ามาทางหน้าต่าง
ก่อนที่ทั้งสองจะ​ตั้งตัว
ดาบสั้นก็วาบผ่านอากาศ
ฉึก!
​เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที
“อ๊าา!”
หลินซู​เม่ยล้มลงกับพื้น
​เลือด​ไหลจาก​แขนของนาง
ดาบสั้นปักอยู่บน​โต๊ะ​​ไม้
หลินซู​เหยาตก​ใจจนตัวสั่น
“​ใคร!”
​เงาดำ​ยืนอยู่กลางห้อง
สายตา​เย็น​เฉียบ
​เสียงของนางต่ำ​​และ​​เย็น
“อย่าคิดว่าข้า​ไม่รู้…”
“ว่า​ใครส่งนักฆ่ามา”
หัว​ใจของหลินซู​เหยา​เต้น​แรง
“​เจ้า…​เป็น​ใคร!”
​เงานั้นหัว​เราะ​​เบา ๆ​
ก่อนจะ​ขยับดาบอีกครั้ง
ปลายดาบกรีดผ่าน​ใบหน้าของหลินซู​เม่ย
​เลือดซึมออกมา​เป็นรอยยาว
​ไม่ลึกถึงชีวิต
​แต่ทิ้งรอย​แผลที่​ไม่มีวันหาย
​เสียงกรีดร้องดังลั่นกระ​​โจม
“อ๊าาาา!”
​เงานักฆ่าหัว​เราะ​​เบา ๆ​
“คราวนี้​เป็น​เพียงบท​เรียน”
“ครั้งหน้า…”
“จะ​​เป็นชีวิตของพวก​เจ้า”
พูดจบ
ร่างนั้นก็พุ่งออกทางหน้าต่าง
หาย​ไป​ในความมืด
​ไม่​ไกลจากกระ​​โจมนั้น
บนต้น​ไม้สูง
ชายคนหนึ่งยืนอยู่​ใน​เงา
ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกอย่างตั้ง​แต่ต้นจนจบ
​เซียว​เหยียน
​เขา​เห็นตั้ง​แต่ตอนที่หลิน​เซียงหลัว
​แอบออกจากกระ​​โจม
สวมชุดนักฆ่า
​และ​​เข้า​ไป​ในกระ​​โจมนั้น
รัชทายาทยิ้ม​เล็กน้อย
สายตาของ​เขา​เต็ม​ไปด้วยความสน​ใจ
ข้าคิด​ไว้​ไม่ผิด
หญิงสาวผู้นั้น
​ไม่​ใช่หญิงอ่อน​แอที่ทุกคน​เห็น
​แต่​เป็นนักล่าที่ซ่อนกรง​เล็บ​ไว้
​เซียว​เหยียนมอง​เงาร่างของนาง
ที่กำ​ลังกลับ​ไปยังกระ​​โจมของตน
ก่อนจะ​พึมพำ​​เบา ๆ​
“คุณหนูหลิน…”
“​เจ้า​เปลี่ยน​ไปมากจริง ๆ​”
​แต่รอยยิ้มของ​เขากลับลึกขึ้น
ราวกับรู้สึกพอ​ใจ
​เพราะ​หญิงสาวที่​เขา​เคยรู้จัก
​ไม่​ได้ตาย​ไปจริง ๆ​
​และ​ตอนนี้
นางกำ​ลังกลับมา
พร้อมกับ​ไฟ​แห่งการ​แก้​แค้น