บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #54 : ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เงาจันทร์
สายลมกลางคืนพัดผ่านระเบียงหอเยว่เซียงแผ่วเบา
แสงจันทร์สีเงินสาดลงบนร่างของคนทั้งสอง
ทว่าบรรยากาศกลับหนักอึ้งราวกับมีบางสิ่งกำลังกดทับอยู่กลางหัวใจ
“หากวันหนึ่ง…”
“ข้าต้องเลือกระหว่างราชบัลลังก์กับเจ้า”
“เจ้าคิดว่าข้าจะเลือกสิ่งใด”
เสียงของเซียวเหยียนยังคงดังชัดอยู่ในความเงียบ
หลินเซียงหลัวนิ่งงันไปชั่วขณะ
ดวงตาคู่งามไหววูบอย่างห้ามไม่อยู่
นางไม่คิดว่าเขาจะถามเช่นนี้
โดยเฉพาะในเวลาที่ทุกอย่างกำลังเต็มไปด้วยความลับและอันตราย
หญิงสาวหลุบตาลงช้า ๆ
ก่อนยิ้มบาง
“ใต้หล้าแห่งนี้…”
“ย่อมสำคัญกว่าหญิงคนหนึ่งอยู่แล้ว”
เซียวเหยียนจ้องนางนิ่ง
“นั่นไม่ใช่คำตอบที่ข้าถาม”
หลินเซียงหลัวเงียบไป
หัวใจของนางกำลังสับสน
เพราะยิ่งเขาเข้าใกล้
นางก็ยิ่งหวั่นไหว
ทั้งที่รู้ดีว่า…
วันหนึ่ง คนทั้งสองอาจต้องยืนอยู่คนละฝั่ง
เซียวเหยียนค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินเข้ามาหานาง
ช้า ๆ
แต่ทุกก้าวกลับทำให้หัวใจของหลินเซียงหลัวเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“เซียงหลัว”
เขาเอ่ยเสียงต่ำ
“ข้าไม่สนว่าเจ้าปิดบังอะไร”
“ไม่สนว่าเบื้องหลังเจ้ามีใคร”
“แต่มีเพียงเรื่องเดียวที่ข้าอยากรู้”
เขาหยุดยืนตรงหน้านาง
ดวงตาคมลึกสบเข้ากับสายตาของหญิงสาวโดยตรง
“เจ้าเคยคิดจะใช้ข้าจริงหรือไม่”
คำถามนั้นเหมือนคมมีดบางเบาที่กรีดผ่านหัวใจ
หลินเซียงหลัวกำมือแน่น
เพราะคำตอบคือ…
ใช่
ตั้งแต่แรก
การเข้าใกล้เขาเป็นส่วนหนึ่งของแผน
แต่นางกลับไม่อาจพูดมันออกมาได้
เมื่อเห็นนางเงียบ
แววตาของเซียวเหยียนก็หม่นลงเล็กน้อย
แต่เขากลับหัวเราะเบา ๆ
“ช่างเถิด”
“อย่างน้อย ตอนนี้เจ้าก็ยังอยู่ตรงหน้าข้า”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหลินเซียงหลัวสั่นไหวอย่างรุนแรง
ก่อนที่นางจะทันได้ตอบอะไร—
ฟึ่บ!
เสียงบางอย่างพุ่งแหวกอากาศเข้ามา
เซียวเหยียนคว้าร่างนางเข้าหาแทบจะทันที
ฉึก!
มีดสั้นเล่มหนึ่งปักลงบนเสาไม้ด้านหลัง
พร้อมกระดาษแผ่นเล็กสีแดง
บรรยากาศพลันเย็นเยียบลง
เซียวเหยียนดึงกระดาษนั้นออกช้า ๆ
เพียงเห็นข้อความด้านใน
สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
หลินเซียงหลัวขมวดคิ้ว
“เกิดอะไรขึ้น”
เซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนยื่นกระดาษให้นางดู
ตัวอักษรสีดำเขียนไว้เพียงสั้น ๆ
“หากอยากรู้ความจริงเรื่องฮองเฮาเก่า
จงมาที่ตำหนักเย็นร้างก่อนรุ่งสาง”
ลมหายใจของหลินเซียงหลัวชะงัก
ฮองเฮาเก่า…
มารดาของเซียวเหยียน
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ตำหนักเย็นร้างทางทิศเหนือของวังหลวงเงียบสงัดไร้ผู้คน
หญ้าขึ้นรก
กำแพงเก่าซีดจาง
ที่นี่คือสถานที่ที่อดีตฮองเฮาเคยถูกกักตัวก่อนสิ้นพระชนม์
และเป็นสถานที่ต้องห้ามในวังหลวงมาตลอดสิบกว่าปี
เซียวเหยียนกับหลินเซียงหลัวเดินเข้ามาด้านในอย่างระวัง
กลิ่นอับชื้นลอยคลุ้งในอากาศ
จนกระทั่ง—
“ในที่สุด…พระองค์ก็มา”
เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืด
ร่างชราของสตรีผู้หนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมา
ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย
เส้นผมขาวโพลน
แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและรู้สึกผิด
เซียวเหยียนชะงัก
“เจ้า…”
เขาจำได้
นางคืออดีตนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาเก่า
และหายตัวไปหลังเหตุวางยาพิษเมื่อสิบปีก่อน
“หม่อมฉันหนีมาตลอด…”
นางกำนัลชราพูดด้วยเสียงสั่น
“เพราะคนที่ฆ่าฮองเฮา…ยังอยู่ในวังนี้”
ดวงตาของเซียวเหยียนเย็นวาบทันที
“ใคร”
หญิงชราตัวสั่น
ก่อนค่อย ๆ เอ่ยชื่อออกมา
“ฮองเฮาคนปัจจุบัน…”
“คือคนที่วางยาพิษพระมารดาของพระองค์”
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางความเงียบ
หลินเซียงหลัวมองเซียวเหยียนทันที
ใบหน้าของเขานิ่งสงบ
นิ่งเสียจนดูน่ากลัว
แต่ดวงตาคู่นั้น…
กลับเย็นเยียบจนแทบไร้ความรู้สึก
“ไม่เพียงเท่านั้น…”
หญิงชราพูดต่อทั้งน้ำตา
“คืนไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อน…”
“ฮองเฮาเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง”
หัวใจของหลินเซียงหลัวกระตุกแรง
“หมายความว่าอย่างไร”
หญิงชราหันมามองนาง
ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งโลกของหลินเซียงหลัวสั่นสะเทือน
“เพราะมารดาของเจ้า…”
“รู้ความลับเกี่ยวกับชาติกำเนิดขององค์รัชทายาท”
สายลมกลางคืนพลันพัดแรงขึ้น
เปลวเทียนในตำหนักเก่าสั่นไหวรุนแรง
เซียวเหยียนหรี่ตาลงช้า ๆ
“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”
หญิงชราร้องไห้ออกมา
“องค์รัชทายาท…”
“พระองค์ไม่ใช่โอรสแท้ ๆ ของฮ่องเต้”
สิ้นประโยคนั้น—
เคร้ง!
ถ้วยชาบนโต๊ะไม้เก่าร่วงแตกทันทีจากแรงสั่นของมือใครบางคน
และในเงามืดด้านนอกตำหนัก
เงาร่างของชายชุดดำผู้หนึ่งกำลังยืนฟังทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ
พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบบนใบหน้า
“ในที่สุด…”
“เกมนี้ก็เริ่มสนุกเสียที”
—จบตอนที่ 54—
YOU MAY ALSO LIKE
