บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #53 : วังหลวงใต้เงาเลือด
สายฝนโปรยบางเบาลงเหนือเมืองหลวงในยามดึก
หยาดน้ำกระทบชายคาวังหลวงดังแผ่วเบา
แต่กลับไม่อาจกลบกลิ่นอายอันเย็นเยียบที่กำลังแผ่กระจายอยู่ภายในกำแพงสูงแห่งนี้ได้เลย
ภายในตำหนักเฟิ่งอี๋
ฮองเฮากำลังนั่งทอดสายตามองกระดานหมากอย่างเงียบงัน
เปลวเทียนส่องสะท้อนใบหน้าสูงศักดิ์ของนาง
แม้อายุจะล่วงเลยมาหลายปี
แต่ความงดงามยังคงสง่า
ทว่านัยน์ตาคู่นั้น…
กลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“ยังหาไม่พบอีกหรือ”
นางเอ่ยเสียงเรียบ
ขันทีชราที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างรีบก้มหน้าลงต่ำ
“คนของพวกเราตามรอยนางกำนัลผู้นั้นไปถึงหอเยว่เซียงพ่ะย่ะค่ะ แต่หลังจากนั้น…เหมือนมีคนช่วยปิดร่องรอยไว้”
ฮองเฮาหรี่ตาลงช้า ๆ
“หอเยว่เซียงอีกแล้ว…”
ตั้งแต่ชื่อของหอคณิกาแห่งนั้นเริ่มปรากฏขึ้นในคดีต่าง ๆ
นางก็รู้ทันทีว่าเรื่องทั้งหมด…ไม่ธรรมดา
และที่น่ากังวลที่สุด
คือเซียวเหยียนเริ่มเข้าไปเกี่ยวข้องกับที่นั่นมากเกินไป
“จับตาองค์รัชทายาทไว้”
ฮองเฮาเอ่ยเสียงเย็น
“หากเขาพบความจริงก่อนเรา ทุกอย่างจะยุ่งยาก”
ขันทีชรารับคำอย่างรวดเร็ว
แต่ทันใดนั้นเอง—
ฟึ่บ!
เงาดำสายหนึ่งพลันตกลงมาจากด้านนอกตำหนัก
องครักษ์รีบชักกระบี่ทันที
“ใคร!”
ทว่าอีกฝ่ายกลับเร็วกว่ามาก
เพียงชั่วพริบตา
เข็มเงินหลายเล่มก็พุ่งออกมา!
ฉึก! ฉึก!
องครักษ์สองนายล้มลงแทบจะทันที
ฮองเฮาลุกขึ้นยืนทันควัน
สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นเย็นจัด
“ลอบสังหาร?”
เงาดำผู้นั้นไม่ตอบ
เพียงยกกระบี่ขึ้นช้า ๆ
ปลายดาบสะท้อนแสงเทียนเย็นเยียบ
ก่อนพุ่งตรงเข้าหาฮองเฮาในพริบตา!
เคร้ง!
เสียงกระบี่ปะทะกันดังสนั่น
ร่างหนึ่งพลันเข้ามาขวางไว้กลางทาง
อาภรณ์สีดำปักลายมังกรสะบัดไหวกลางสายลม
เซียวเหยียน
เขารับคมดาบนั้นไว้ด้วยมือเดียว
ดวงตาคมเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
“กล้าบุกเข้าวังหลวงกลางดึก”
“พวกเจ้าช่างไม่เห็นหัวราชสำนัก”
เงาดำถอยหลังไปหนึ่งก้าว
คล้ายรู้ว่าเสียเปรียบ
แต่ก่อนหนีไป
อีกฝ่ายกลับหัวเราะต่ำ ๆ
“องค์รัชทายาท…”
“ระวังสตรีที่ท่านไว้ใจให้ดี”
สิ้นเสียงนั้น
เงาดำก็หายวับไปในความมืดทันที
ภายในตำหนักเงียบงันลง
ฮองเฮาหันมามองเซียวเหยียน
แววตาซับซ้อนยากคาดเดา
“เจ้ามาช่วยข้าได้ทันเวลา”
เซียวเหยียนเก็บกระบี่ช้า ๆ
“ลูกเพียงผ่านมา”
น้ำเสียงเรียบนิ่งดังเดิม
แต่สายตากลับกวาดมองรอบตำหนักอย่างเงียบงัน
ก่อนจะหยุดลงตรงเข็มเงินเล่มหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้น
ดวงตาของเขาเย็นลงทันที
เพราะเขาจำมันได้
เข็มลักษณะนี้…
หลินเซียงหลัวเองก็ใช้
ขณะเดียวกัน
ภายในจวนร้างกลางป่าไผ่
หลินเซียงหลัวกำลังยืนอยู่ใต้แสงตะเกียงสลัว
เบื้องหน้าคือนายท่านผู้ลึกลับ
“คนของท่านลงมือแล้ว?”
นางเอ่ยถามเสียงเบา
ชายลึกลับจิบชาเงียบ ๆ
ก่อนยิ้มบาง
“เพียงแค่ทดสอบ”
“และดูเหมือน…เซียวเหยียนจะปกป้องนางแพศยานั่นมากกว่าที่ข้าคิด”
คำว่า “นางแพศยา” ทำให้หลินเซียงหลัวขมวดคิ้วเล็กน้อย
แม้ฮองเฮาจะเป็นศัตรู
แต่นางไม่ชอบน้ำเสียงเช่นนั้น
ชายลึกลับมองนางนิ่ง
ราวอ่านความคิดออก
“เจ้ากำลังสงสารศัตรู?”
“ข้าเพียงคิดว่าแผนนี้เร็วเกินไป”
นางตอบเรียบ ๆ
“หากเซียวเหยียนเริ่มสงสัย…”
“ก็ให้เขาสงสัย”
ชายลึกลับวางถ้วยชาลงเสียงเบา
“ยิ่งเขาเข้าใกล้ความจริงมากเท่าใด”
“เขาก็จะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น”
แววตาของเขาเย็นเยียบอย่างน่ากลัว
ก่อนเอ่ยต่อช้า ๆ
“โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่า…”
“คนที่เขาเชื่อใจที่สุด กำลังหลอกใช้เขาอยู่”
หัวใจของหลินเซียงหลัวกระตุกวูบ
นางเงียบไปทันที
คืนนั้น
หลังกลับมาถึงหอเยว่เซียง
หลินเซียงหลัวกลับพบว่ามีคนรอนางอยู่ก่อนแล้ว
เซียวเหยียนนั่งอยู่ตรงระเบียงชั้นบน
ชุดดำสนิทของเขาเปียกฝนเล็กน้อย
แต่กลับยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นดูอันตรายขึ้นกว่าเดิม
เขาเงยหน้าขึ้นมองนางช้า ๆ
ดวงตาคมลึกสงบนิ่งจนยากคาดเดา
“กลับมาแล้วหรือ”
หลินเซียงหลัวชะงัก
“ท่านมาที่นี่ทำไม”
เซียวเหยียนไม่ตอบทันที
เพียงหยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะ
หัวใจของนางเย็นวาบทันทีที่เห็นมัน
เพราะนั่นคือ…
เข็มขององค์กรนายท่าน
“คืนนี้มีคนใช้สิ่งนี้ลอบสังหารฮองเฮา”
น้ำเสียงของเขานิ่งมาก
นิ่งเสียจนทำให้นางยิ่งใจไม่ดี
“เซียงหลัว”
“เจ้ามีอะไรจะอธิบายกับข้าหรือไม่”
สายลมกลางคืนพัดผ่านช้า ๆ
ม่านสีแดงปลิวไหวเบา ๆ
ขณะที่คนทั้งสองสบตากันเงียบงัน
ครั้งนี้…
ไม่มีใครหลบสายตาอีกต่อไป
หลินเซียงหลัวกำมือแน่นใต้แขนเสื้อ
เพราะนางรู้ดี
หากก้าวผิดเพียงก้าวเดียว
ทุกอย่างระหว่างนางกับเซียวเหยียน
อาจพังทลายลงทันที
และวินาทีนั้นเอง—
เซียวเหยียนกลับเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาช้า ๆ
ประโยคที่ทำให้หัวใจของนางสั่นไหวจนแทบหยุดเต้น
“หากวันหนึ่ง…”
“ข้าต้องเลือกระหว่างราชบัลลังก์ กับเจ้า”
“เจ้าคิดว่าข้าจะเลือกสิ่งใด”
—จบตอนที่ 53—
YOU MAY ALSO LIKE
