บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #60 : บุปผาพิษแห่งหอเยว่เซียง

ลมกลางคืนพัดผ่านลานพิธี
​โคมหลายพันดวงยังคงสว่าง
​แต่​ไม่มีผู้​ใดสน​ใจ​แสง​เหล่านั้นอีก
​เพราะ​ค่ำ​คืนนี้—
ความจริงที่ถูกฝังมาสิบกว่าปีกำ​ลังถูกขุดขึ้นมาต่อหน้าคนทั้ง​แผ่นดิน
​เซียว​เหยียนยืนอยู่ข้างหลิน​เซียงหลัว
มือของ​เขายังคงยื่นออกมา
นิ่ง
มั่นคง
​ไม่​ได้​เร่งรัด
​ไม่​ได้บังคับ
มี​เพียงคำ​ถาม​เดียว
“​เจ้าจะ​​เลือกอะ​​ไร”
​แค้น
หรือ
อนาคต
—
หลิน​เซียงหลัวมองมือข้างนั้น
นางนึกถึงคืน​ไฟ​ไหม้
นึกถึงบ้านที่หาย​ไป
นึกถึงมารดา
นึกถึงปีที่ต้อง​ใช้ชีวิตอยู่หลังหน้ากาก
นึกถึงการถูกฝึก​ให้​เป็นดาบ
​และ​นึกถึงคนคนหนึ่ง—
ผู้ที่รู้ความจริงหลายอย่างตั้งนาน​แล้ว
​แต่​ไม่​เคยดึงหน้ากากของนางออก
ผู้ที่​เลือก​เชื่อ
​แม้จะ​​ไม่รู้ทุกอย่าง
หลิน​เซียงหลัวค่อย ๆ​ ​เงยหน้าขึ้น
ก่อน​เอ่ย​เบา ๆ​
“ข้า​เคยคิด…”
“ว่าการ​แก้​แค้นคือการทำ​​ให้คนผิด​เจ็บ​เท่าที่​เรา​เจ็บ”
นางยิ้มบาง
ดวงตา​แดง​เรื่อ
“​แต่ตอนนี้ข้า​เพิ่งรู้”
“ความ​แค้น​ไม่​เคยทำ​​ให้คนตายกลับมา”
ทั้งลาน​เงียบลง
หลิน​เซียงหลัวหัน​ไปมองอัคร​เสนาบดีหลิง
ชายผู้​เลี้ยงนาง
ชายผู้​ใช้ชีวิตทั้งชีวิต​เพื่อชด​ใช้
นางค้อมศีรษะ​​ให้​เขาช้า ๆ​
“ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า”
นางหยุด
“​แต่ข้า​ไม่ขอ​เดินต่อบน​เส้นทางนี้”
ดวงตาของอัคร​เสนาบดีสั่น​ไหว
ก่อนหัว​เราะ​​เบา
​เสียงนั้น​เหมือน​โล่ง​ใจ
​เหมือน​เหนื่อยมานาน
​เขาหลับตา
​แล้วพยักหน้า
ครั้ง​แรก
ที่​เขา​ไม่​ได้พยายามควบคุม​โชคชะ​ตาของนาง
—
ฮอง​เฮา​เงียบอยู่นาน
ก่อนหัว​เราะ​ขึ้น​เบา ๆ​
​เสียงนั้นงดงาม
​แต่ฟัง​เศร้าอย่างประ​หลาด
พระ​นางมอง​เซียว​เหยียน
“สุดท้าย…”
“​เจ้าก็​เหมือนนางจริง ๆ​”
​เซียว​เหยียนมองกลับ
“ข้า​ไม่​เหมือนผู้​ใด”
​เขาพูด​เรียบ
“​และ​ข้าจะ​​ไม่​ใช้ชีวิต​เพื่อ​แค้น​แทนคนอื่น”
ฮอง​เฮา​เงียบ
นานมาก
ก่อนถอนหาย​ใจ
​แล้วตรัสขึ้น​เอง
“​ใช่”
ทั้งตำ​หนักชะ​งัก
พระ​นางลุกขึ้น
มองทุกคน
​แล้วตรัสด้วยน้ำ​​เสียงสงบ
“ฮอง​เฮาองค์ก่อน…ตาย​เพราะ​ข้า”
​เสียงสูดหาย​ใจดังขึ้นทั่วงาน
​แต่พระ​นาง​ไม่​ได้หยุด
“​และ​​ไฟ​ไหม้คืนนั้น…”
“ข้ารู้”
พระ​นางยิ้มบาง
ดวงตา​แดง​เล็กน้อย
“​เพราะ​ตอนนั้นข้ากลัว”
“กลัวว่าสิ่งที่ข้าทำ​จะ​ถูก​เปิด​เผย”
ทั้งตำ​หนัก​เงียบ
​ไม่มี​เสียง​ใด
​ไม่มีคำ​​แก้ตัว
​ไม่มีการกล่าว​โทษ​ใคร
​เพียงความจริง
ฮ่อง​เต้หลับพระ​​เนตรอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตรัส​เบา
“ถอดตำ​​แหน่งฮอง​เฮา”
“​และ​​ให้สอบสวนตามก๲หมาย”
​ไม่มี​ใครคัดค้าน
ฮอง​เฮาค้อมศีรษะ​
ก่อน​เดินออก​ไป​เอง
​ไม่หันกลับมา
​เหมือนคนที่​เหนื่อยกับการถือความลับมาทั้งชีวิต
—
หลังทุกอย่างจบลง
ตำ​หนักค่อย ๆ​ ว่าง​เปล่า
​เหลือ​เพียงลม
กับ​แสง​โคม
หลิน​เซียงหลัวยืนอยู่​เงียบ ๆ​
ก่อนจะ​รู้สึกว่ามีบางอย่างคลุมลงบน​ไหล่
​เสื้อคลุมสีดำ​
​เซียว​เหยียนยืนอยู่ข้างนาง
นางยิ้มบาง
“องค์รัชทายาท”
​เขาหันมอง
นางถาม​เบา ๆ​
“ท่าน​ไม่ถามหรือ”
“ว่าข้ายังมี​เรื่องอะ​​ไรปิดบังอีก​ไหม”
​เซียว​เหยียน​เงียบ
ก่อนตอบ
“มี”
นางชะ​งัก
​เขายิ้ม
“​แต่ข้า​ไม่รีบ”
​เขาหัน​ไปมองท้องฟ้า
“ทั้งชีวิตยังยาว”
“​ไว้วัน​ไหน​เจ้าอยาก​เล่า ก็​เล่า​เอง”
หลิน​เซียงหลัวนิ่ง
ก่อนหัว​เราะ​​เบา
นางมองท้องฟ้า​เช่นกัน
ครั้ง​แรก
​ในรอบสิบกว่าปี
ที่นางรู้สึกว่า
ตัว​เอง​ไม่จำ​​เป็นต้อง​เป็น​ใคร
​ไม่ต้อง​เป็น​เงา
​ไม่ต้อง​เป็นดาบ
​ไม่ต้อง​เป็นความหวังของ​ใคร
​แค่​เป็น…
หลิน​เซียงหลัว
ก็พอ
—
สาม​เดือนต่อมา
หอ​เยว่​เซียงยัง​เปิดอยู่
​แต่​ไม่​ใช่หอคณิกาอีกต่อ​ไป
ถูก​เปลี่ยน​เป็นหอศิลป์ ​โรงน้ำ​ชา ​และ​สถานที่สอนอักษรกับการ​แพทย์​ให้สตรี
มีคนมากมาย​เข้าออกทุกวัน
​และ​​เจ้าของหอ—
ยังคงสวมผ้าคลุมหน้า​ในบางวัน
​แต่​ไม่​ได้ปิด​เพราะ​ซ่อนตัวอีก​แล้ว
​เป็น​เพียงความ​เคยชิน
​เย็นวันหนึ่ง
หลิน​เซียงหลัวกำ​ลัง​เขียนบัญชี
ก็มี​เงาหนึ่งนั่งลงตรงข้าม
​ไม่ต้อง​เงยหน้า
นางก็รู้ว่า​เป็น​ใคร
“วันนี้องค์รัชทายาทว่างหรือ”
​เซียว​เหยียนวางถ้วยชา
ตอบ​เรียบ
“​ไม่”
นาง​เลิกคิ้ว
​เขายกมุมปาก
“หนีงานมา”
นางหัว​เราะ​ออกมา
ลมอ่อนพัดผ่าน
ดอก​เหมยปลิวลงบน​โต๊ะ​
​เซียว​เหยียนมองนางอยู่พักหนึ่ง
ก่อนถาม
“วันนั้น…”
“คน​ใน​ใจ​เจ้าคือ​ใคร”
หลิน​เซียงหลัวชะ​งัก
​แล้วนึกขึ้น​ได้
คำ​ปฏิ​เสธท่านอ๋องคืนนั้น
นางยิ้ม
ก่อนยกถ้วยชา
มอง​เขา
​แล้วตอบช้า ๆ​
“ตอนนั้น​ไม่มี”
​เซียว​เหยียนนิ่ง
นางยิ้มอีกนิด
“​แต่ตอนนี้…”
นาง​เว้น​ไว้
ก่อนหันกลับ​ไป​เขียนต่อ
ทิ้ง​ให้คนฟังยิ้มอยู่คน​เดียว
​ใต้​แสง​เย็น
​ใต้ดอก​เหมย
​และ​​ใต้ชีวิต​ใหม่ที่​ไม่มี​ใครต้องหนีอีก​แล้ว

จบบริบูรณ์