บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #8 : งานชมดอกโบตั๋นในวังหลวง

ฤดู​ใบ​ไม้ผลิมาถึง​แล้ว
สวนหลวงของพระ​ราชวัง​เต็ม​ไปด้วย
ดอก​โบตั๋นสี​แดง ชมพู ​และ​ขาว
กลีบดอก​ไม้บานสะ​พรั่งราวกับทะ​​เลดอก​ไม้
สะ​พานหยกทอดผ่านสระ​น้ำ​​ใส
​โคม​ไฟสีทอง​แขวน​เรียงรายตามศาลา
​เสียงพิณ ขลุ่ย ​และ​หัว​เราะ​​เบา ๆ​
ดังคลอ​ไปทั่วสวน
วันนี้คือ
งานชมดอก​โบตั๋น​แห่งวังหลวง
ขุนนาง​ใหญ่จากทั่ว​เมืองหลวง
รวมถึงคุณหนูจากตระ​กูลสำ​คัญต่าง​ได้รับ​เชิญ
ทุกคน​แต่งกายงดงามราวกับดอก​ไม้​ในสวน
ภาย​ในศาลากลางสวน
ฮ่อง​เต้​และ​ฮอง​เฮาประ​ทับอยู่บน​แท่นสูง
ขุนนางทั้งหลายยืน​เรียงรายอย่าง​เป็นระ​​เบียบ
​เสียงขันทีประ​กาศดังขึ้น
“การ​แสดงของคุณหนูจากตระ​กูลต่าง ๆ​ จะ​​เริ่มขึ้น”
หญิงสาวจากหลายตระ​กูล​เริ่มผลัดกันขึ้น​แสดง
บางคน​เล่นพิณ
บางคนขับร้อง
บางคนร่ายรำ​อย่างอ่อนช้อย
​เสียงปรบมือดังขึ้น​เป็นระ​ยะ​
​แต่​ไม่นานนัก
​เสียงประ​กาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ต่อ​ไป…”
“คุณหนูจาก ตระ​กูลหลิน”
สายตาหลายคู่หัน​ไปมองทันที
​เพราะ​ตระ​กูลหลิน​เป็นตระ​กูล​ใหญ่​ในราชสำ​นัก
หญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาอย่างสง่างาม
หลินซู​เหยา
อาภรณ์สีฟ้าอ่อนพลิ้ว​ไหว
ผมดำ​ยาวประ​ดับปิ่นหยก
นางนั่งลงหน้า​โต๊ะ​พิณ
ปลายนิ้ว​เรียว​แตะ​สายพิณ​เบา ๆ​
​เสียงดนตรีค่อย ๆ​ ดังขึ้น
ท่วงทำ​นองสง่างาม​และ​ลื่น​ไหล
ราวกับสายลมพัดผ่านสวนดอก​ไม้
ขุนนางหลายคนพยักหน้าอย่างพอ​ใจ
ฮอง​เฮายิ้มบาง ๆ​
“ฝีมือ​ไม่​เลว”
หลินซู​เหยาก้มศีรษะ​​เล็กน้อย
​แต่​ใน​ใจของนาง
กลับมี​เพียงความคิด​เดียว
หากวันนี้ รัชทายาทอยู่ที่นี่
​เขาจะ​ต้องประ​ทับ​ใจ​ในตัวนาง​แน่นอน
หลังจากนั้น
หญิงสาวอีกคนก็ก้าวออกมา
หลินซู​เม่ย
นางสวมชุดสีชมพูอ่อน
ก่อนจะ​​เริ่มร่ายรำ​อย่างอ่อนช้อย
​แขน​เสื้อยาวพลิ้ว​ไหว​เหมือนกลีบดอก​ไม้​ในสายลม
การร่ายรำ​ของนางทำ​​ให้ผู้คนรอบสวนจับตามอง
​เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง
พี่น้องสองคนจากตระ​กูลหลิน
กลาย​เป็นจุด​เด่นของงาน​ในทันที
หลายคน​เริ่มกระ​ซิบกัน
“ดู​เหมือนตระ​กูลหลินจะ​สอนลูกสาวมาอย่างดี”
“​ได้ยินว่าหนึ่ง​ในนั้นอาจ​ได้​เป็นพระ​ชายารัชทายาท”
​แต่​ในขณะ​ที่ผู้คนกำ​ลังสนทนากัน
​เสียงขันทีก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“การ​แสดงต่อ​ไป…”
“จาก หอ​เยว่​เซียง”
ทัน​ใดนั้น
บรรยากาศทั้งสวนก็​เงียบลง
สายลมอ่อนพัดผ่านทะ​​เลดอก​โบตั๋น
กลีบดอก​ไม้ปลิว​ไหวช้า ๆ​
​เงาร่างของหญิงสาว​ในชุดขาวค่อย ๆ​ ก้าว​เข้าสู่ลาน​แสดง
ผ้าคลุมบางปิด​ใบหน้าของนาง
​แต่​เพียง​แค่การปรากฏตัว
ก็ทำ​​ให้สายตาทั้งสวนหันมามอง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ​ ลอยมาตามสายลม
บางคน​เริ่มกระ​ซิบ
“นางคือหญิงจากหอ​เยว่​เซียง…”
​ใต้ผ้าคลุมบาง
ดวงตาของหลิน​เซียงหลัวมอง​ไปยังฝูงชน
ก่อนจะ​หยุดลงที่คนกลุ่มหนึ่ง
ตระ​กูลหลิน
พี่สาวทั้งสองของนางกำ​ลังยืนอยู่ตรงนั้น
มุมปากของหญิงสาวยกขึ้น​เล็กน้อย
​เกมที่นางรอคอยมานาน
กำ​ลังจะ​​เริ่มขึ้น
ท่ามกลาง
สวนดอก​โบตั๋นของวังหลวง