ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 233 ไปกันเถอะที่รัก ผมจะพาคุณกลับบ้าน

บทที่ 233 ไปกันเถอะที่รัก ผมจะพาคุณกลับบ้าน

ด้านนี้ เฝิงเว๋ยกำลังถกเถียงกับเฝิงต้าลู่อย่างออกรส

ส่วนอีกด้าน หานชิงอวี่กำลังเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง เดินล้วงกระเป๋าทั้งสองข้างมุ่งหน้ากลับบ้าน

ทุกครั้งที่พ่อกับแม่ซื้อบ้านอยู่ใกล้เขา ก็มีข้อดีคือกลับบ้านได้เร็วกว่าเดิม

ตอนนี้ระยะทางจากโรงพยาบาลถึงบ้าน ใกล้เพียงข้ามถนนไปอีกหนึ่งเส้น แล้วเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว ก็จะถึงหมู่บ้านที่หานชิงอวี่อาศัยอยู่

เนื่องจากทำเลแถวนี้ค่อนข้างดี การซื้อบ้านก็เท่ากับการลงทุน

ดังนั้น หานชิงอวี่จึงไม่ได้ตำหนิการกระทำของพ่อกับแม่ที่ดูเหมือนจะฟุ่มเฟือยสิ้นเปลืองเท่าไหร่นัก

เขาเดินดูวิวทิวทัศน์ใหม่ ๆ ข้างถนนไป พลางคิดถึงเรื่องที่บ้านไปด้วย

การเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ทำให้รู้สึกสดชื่นไม่น้อย

แต่แล้วไม่นานนัก เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

ที่มุมถนน มีผู้คนจำนวนมากล้อมกันอยู่เป็นชั้น ๆ เหมือนกำลังมุงดูอะไรสักอย่าง

และภายในกำแพงมนุษย์ที่หนาแน่น ก็มีเสียงหญิงสาวร้องไห้โฮดังขึ้นเป็นระยะ ๆ

เห็นดังนั้น หานชิงอวี่ก็เดินเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ด้วยความได้เปรียบทางด้านส่วนสูงและรูปร่าง หานชิงอวี่จึงสามารถมองทะลุกำแพงมนุษย์ จนเห็นเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน

เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถูกชายร่างกำยำฉุดกระชากตัวอยู่ภายในกำแพงมนุษย์

ชายร่างกำยำหน้าแดงก่ำ และในมือนั้นยังถือขวดแอลกอฮอล์สีเขียวมรกตด้วย

แต่หน้าตาของหญิงสาว กลับทำให้หานชิงอวี่ชะงักไปเล็กน้อย

นั่นมันเจียงหลานหยวน ที่เพิ่งพาพี่ชายของเธอออกจากโรงพยาบาลไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ไม่ใช่เหรอ!

เจียงหลานหยวนกำลังถือใบปลิวโฆษณาอยู่ปึกหนึ่ง ดูเหมือนเธอกำลังจะแจกมันอยู่

“ที่รัก เลิกแจกใบปลิวเถอะ”

“ไปกันเถอะ กลับไปที่บ้านหลังใหญ่ของเรากันเถอะ!”

ชายฉกรรจ์พูดพลางคว้าแขนอันเรียบเนียนของเจียงหลานหยวนไว้ด้วยท่าทางหื่นกระหาย

เจียงหลานหยวนตกใจจนร้องกรี๊ด เมื่อเห็นว่ามือใหญ่ ๆ ที่สกปรกนั่นจับอยู่ที่แขนของเธอจริง ๆ

“คุณเป็นใคร!”

“ฉันไม่รู้จักคุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”

จากนั้นเธอก็พยายามสะบัดมือเขาออก

แต่เจียงหลานหยวนเป็นเพียงนักศึกษาสาวตัวเล็ก ๆ จะไปสู้แรงของชายร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ชายร่างกำยำยังดูเหมือนจะดื่มแอลกอฮอล์มา จนใบหน้าและแก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ บ่งบอกถึงพละกำลังอันมหาศาล

เขาออกแรงบีบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าเจียงหลานหยวนไม่สามารถสะบัดแขนออกมาได้เลย ซ้ำยังกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเห็นท่าทางที่เจ็บปวดของเธอ ชายรางกำยำก็หัวเราะออกมาอย่างหื่นกระหาย

แต่ทันใดนั้น เสียงหัวเราะของเขาก็เปลี่ยนเป็นร้องไห้คร่ำครวญออกมาโดยไม่รู้สาเหตุ ชายร่างกำยำมองไปยังเจียงหลานหยวน ก่อนจะพูดออกมา

“คุณภรรยา คุณจำผมไม่ได้แล้วเหรอ?”

“ดูสิ นี่บ้านหลังใหญ่ของเราไม่ใช่เหรอ?”

“หมู่บ้านเทียนหลิน ใช่เลย! บ้านเราอยู่ในหมู่บ้านเทียนหลินนี้ไง!”

“ไปกันเถอะที่รัก ผมจะพาคุณกลับบ้าน!”

ชายร่างกำยำที่อยู่ในอาการมึนเมาพึมพำ ขณะมองใบปลิวโฆษณาในมือของเจียงหลานหยวน

เนื้อหาในใบปลิวโฆษณาคือโฆษณาขายบ้าน ขณะที่เจียงหลานหยวนกำลังแจกใบปลิวอยู่นั้น เธอดันโชคร้าย ถูกชายร่างกำยำที่เมามายไม่ได้สติ เดินเซไปเซมาบนถนนเข้ามาระราน

ส่วนหมู่บ้านหรือคุณภรรยาอะไรนั่น คงเป็นเพียงภาพฝันของคนเมาเท่านั้น

แต่ผู้คนรอบข้างกลับไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ พวกเขาเพียงมองดูเฉย ๆ อย่างสนุกสนาน

บางคนก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

“ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสงสาร ไม่มีใครช่วยเธอได้เลยเหรอ?”

ทันใดนั้น ก็มีคนที่มาถึงก่อนหน้าเอ่ยตอบ

“ช่วยสิ ช่วยสิ ก่อนหน้านี้ก็มีคนมาช่วยแล้ว!”

“ตอนที่เด็กผู้หญิงคนนี้เพิ่งถูกระราน ฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้แหละ ไอ้ผู้ชายคนนี้ไม่รู้ว่ามาจากไหน อยู่ดี ๆ ก็โผล่มาบอกว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นลูกสาวของตัวเอง แต่หลังจากนั้นก็บอกว่าเป็นภรรยาของเขา!”

“มีคนข้าง ๆ ทนเห็นไม่ได้เลยเข้าไปช่วย แต่ผู้ชายคนนี้ก็โกรธขึ้นมา”

“คว้าขวดเบียร์เตรียมจะฟาดหัวคนอื่น!”

“ไอ้ขี้เมานี่ทำร้ายคน ลงมือไม่รู้จักหนักเบา ถ้าเกิดโดนตีจนเป็นอัมพาตครึ่งซีกจะทำอย่างไร!”

ผู้คนรอบข้างฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ต่างพยักหน้าเห็นด้วย แล้วถอนหายใจอย่างสมเพชเวทนาในชะตากรรมของเจียงหลานหยวน

“โอ้ น่าเสียดาย ช่างเป็นเด็กผู้หญิงที่สวยมาก แต่ว่า…”

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้

ร่างหนึ่งกลับเริ่มเดินเข้ามาในกลุ่มคนอย่างฉับไว เห็นได้ชัดว่าร่างนี้ไม่เพียงแต่สูงใหญ่และสง่างามเท่านั้น แต่ยังมีรังสีน่าเกรงขามมากอีกด้วย

ผู้คนรอบข้างต่างก็มองด้วยความประหลาดใจ

“เหอะ มีไอ้หนุ่มหัวร้อนจริง ๆ ด้วย”

“ถึงพ่อหนุ่มคนนี้จะตัวสูง แต่ไอ้คนเมานั่นมีอาวุธนะ ฉันว่าเจ้าหนุ่มหล่อคนนี้แย่แน่!”

“อีกอย่าง ต่อให้ช่วยไว้ได้จริง ๆ บางทีสาวน้อยนั่นอาจจะไม่แม้แต่จะมองเขาเลยก็ได้ ฮ่า ๆ!”

พวกเขากล่าวพลางมองไปยังหานชิงอวี่ ที่แทรกตัวเข้าฝ่าฝูงชน

พวกเขามองออกแล้วว่าชายหนุ่มตรงหน้าก็คือ ผู้ที่ต้องการจะแสดงบทฮีโร่ช่วยสาวงาม

แต่เมื่อเห็นสภาพที่น่ากลัวของคนเมา ประกอบกับขวดแอลกอฮอล์ที่อยู่ในมือ ก็ทำให้ผู้คนรอบข้างตกใจ

ผู้คนรอบข้างยังไม่เชื่อว่าหานชิงอวี่จะหยุดคนเมาตรงหน้าได้

ต้องรู้ไว้ว่านั่นไม่ใช่แค่ขวดแอลกอฮอล์ขวดหนึ่ง

หากฟาดลงบนศีรษะจนแตกกระจาย รับรองว่าต้องมึนงงแน่นอน

และหากฟาดลงกับพื้น แล้วหยิบเอาปากขวดมากำไว้ในมือ ก็เท่ากับว่าเป็นอาวุธง่าย ๆ ที่มีอานุภาพคล้ายกับมีดสั้นเล่มหนึ่ง

ไม่ว่าแก้วแหลมคมจะแทงเข้าที่ท้อง หรือแทงเข้าที่ต้นขา

พวกเขารู้ดีว่าจะต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

แม้จะส่งตัวไปยังโรงพยาบาล ก็อาจจะมีเศษแก้วที่ยังคงค้างอยู่บริเวณบาดแผล การจัดการกับมันนั้นช่างแสนทรมานนัก

แต่หานชิงอวี่ไม่ได้สนใจอะไรมาก และพูดออกไปตรง ๆ

“ไปให้พ้น!”

เพียงคำพูดเดียว เท้าของเขาก็เตะเข้าไปยังร่างของคนเมาตรงหน้า

คนเมาถูกเตะอย่างไม่ทันตั้งตัว จนต้องปล่อยมือสกปรกที่จับแขนของเจียงหลานหยวนไว้ พลางเซถอยหลังออกไปหลายก้าว

ท้ายที่สุด คนเมาก็ล้มหงายหลังลงไป นอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นที่เป็นสวนหย่อมริมถนน

ผู้คนโดยรอบต่างพากันตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดว่าชายร่างกำยำเช่นนั้น จะถูกหานชิงอวี่เตะจนล้มลงในสวนหย่อมข้างทางได้อย่างง่ายดาย

จริง ๆ แล้วพวกเขาต่างหากคิดมากไป ในเวลาที่มึนเมาอย่างหนัก พวกเขาจะมีเรี่ยวแรงที่ไหนกัน

หลังจากถูกลูกเตะของหานชิงอวี่ เขาเมาก็เซถลาไปยังพุ่มไม้ของสวนหย่อม ราวกับว่าต้องการจะนอนหลับไปตรงนั้น

คนเมาหลับตาลง พลางครางออกมาเบา ๆ

“อืม ภรรยา ภรรยา…”

ผู้คนโดยรอบที่เห็นคนเมาอยู่ในสภาพอนาถก็หัวเราะคิกคักทันที

ส่วนผู้คนที่เพิ่งจะมุงดูและไม่ยอมช่วยเหลือหรือแจ้งตำรวจ ก็เริ่มปรบมือกันอย่างพร้อมเพรียง

แต่หานชิงอวี่กลับไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น เขาเดินตรงไปยังเจียงหลานหยวน

“เป็นอะไรไหม มีรอยขีดข่วนตรงไหนรึเปล่า?”