ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 236 การปิดล้อม

บทที่ 236 การปิดล้อม

ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัยในตัวหานชิงอวี่ เจียงหลานหยวนก็ลืมตาตื่นขึ้น

“อุ๊ย หมอหาน!”

“ฉัน ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย!”

เจียงหลานหยวนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา เมื่อเห็นว่าร่างตนเองกำลังพิงอยู่กับตัวของหานชิงอวี่ เธอจึงรีบลุกขึ้นนั่ง พร้อมด้วยสีหน้าที่แดงก่ำเล็กน้อย

จากนั้นก็ทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ก่อนที่เธอจะล้มลง

เมื่อได้ยินคำอธิบายของหานชิงอวี่ เจียงหลานหยวนก็พอจะเข้าใจคร่าว ๆ เกี่ยวกับเรื่องที่เธอเป็นลมไป

“ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะหมอหาน”

“คุณช่วยฉันหลายอย่างเลย ฉันไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรแล้ว”

หานชิงอวี่ส่ายหน้า

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณหรอก”

หานชิงอวี่พูดออกมาจากใจจริง สำหรับเขาที่มีใจรักในการรักษาคนไข้ การได้ช่วยเหลือผู้อื่นเช่นนี้ ทำให้เขามีความสุขเป็นพิเศษ

แม้กระทั่งความรู้สึกภูมิใจที่ได้เงินทองและชื่อเสียงเป็นการตอบแทนก็ไม่อาจมาเทียบเทียมได้

“บ้านเธออยู่ไหน ฉันจะเรียกรถไปส่ง”

หานชิงอวี่พูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันเรียกรถ

เจียงหลานหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็บอกที่อยู่ให้กับหานชิงอวี่

แม้จะเกรงใจที่ต้องรบกวนคุณหมอหานอีกครั้ง แต่ก็จำเป็นจริง ๆ เพราะตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเธออ่อนแรงมาก

แม้สติจะกลับมาแล้ว แต่ถ้ายังเดินกลับบ้านแบบมึนงงเช่นนี้ ก็อาจจะเกิดอุบัติเหตุได้

เมื่อหานชิงอวี่เปิดประตูให้ขึ้นรถ เธอก็โค้งตัวลงเล็กน้อย พร้อมกับกล่าวขอบคุณ

“ขอบคุณค่ะหมอหาน”

อีกด้านหนึ่ง

ขณะที่รถที่เรียกผ่านแอปพลิเคชันกำลังมุ่งหน้าไปยังที่อยู่ตามที่เจียงหลานหยวนบอก

เวลาเดียวกัน ภายในชุมชนแห่งหนึ่งในเมืองจิน

กลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนยืนอยู่หน้าตึกเก่าหลังหนึ่ง พลางตะโกนขึ้นไปชั้นบน

“เจียงหวู่! เจียงหวู่!”

“ไอ้เจียง ออกมาซะ!”

“แกคิดว่าจะหนีได้ตลอดไปรึไง? แกก็รู้ว่านายใหญ่ในเมืองจินมีอิทธิพลแค่ไหน”

“ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้หรอกนะ”

“ต่อให้แกจะหนีได้เก่งแค่ไหน แต่น้องสาวของแกล่ะ จะให้เธอหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปกับแกด้วยรึไง?”

“ยอมทำตามเงื่อนไขของนายเราซะเถอะ มากับพวกเราแต่โดยดีซะ!”

กลุ่มคนข้างล่างตะโกนลั่น ทำให้เพื่อนบ้านโดยรอบไม่พอใจอย่างมาก

ขณะนี้เป็นเวลาพลบค่ำพอดี ผู้เช่าบางคนที่เลิกงานเร็วก็ทยอยกลับมาภายในชุมชนแล้ว

เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวก ก็อดไม่ได้ที่จะเปิดหน้าต่างออกไปต่อว่า

“ใครวะ!”

“เลิกงานมาก็เหนื่อยมากพอแล้ว หยุดตะโกนเสียงดังได้ไหม!”

กลุ่มคนข้างล่างเงียบไป ก่อนจะมีสายตานับสิบคู่จ้องมองไปยังผู้เช่าที่พูดตอบโต้มา

สายตาอันเฉียบคมนับสิบคู่ ทำให้ผู้เช่าที่อยากจะเป็นวีรบุรุษต้องยอมจำนน และรีบหดคอเข้าไปในหน้าต่าง

“ขอโทษด้วย เมื่อครู่ผมเข้าใจผิดเองครับ”

“พวกคุณจะทำอะไรก็เชิญทำต่อเลยครับ”

ด้วยเหตุนี้ กลุ่มคนข้างล่างจึงเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง

“หลังจากนี้เราจะทำแบบนี้ทุกวัน เชื่อสิ แม้แกจะไม่รำคาญ แต่เพื่อนบ้านของแกก็ต้องรำคาญแน่ ๆ!”

“จริงด้วย พวกเรายินดีต้อนรับเพื่อนบ้านท่านอื่นที่แจ้งเบาะแสให้ด้วยนะ”

“หากช่วยให้เราหาเจียงหวู่พบ เราจะรีบจากไปทันที!”

“อีกอย่าง เผื่อพวกคุณไม่รู้ว่าเจียงหวู่เป็นใคร พวกเรายังได้พิมพ์ภาพของเขาแล้วแปะไว้ที่ชั้นล่างด้วย!””

“พวกคุณที่เดินผ่านไปผ่านมา สามารถเข้ามาดูได้นะ!”

เวลานี้ เจียงหวู่นอนราบอยู่ที่ระเบียงที่เก่าทรุดโทรม โดยใช้กระถางต้นไม้คอยบังตัวเองไว้ ในขณะที่คอยแอบมองลงไปด้านล่าง

เมื่อเห็นผู้คนด้านล่างกำลังมุงดูอยู่หนาตา เขากัดฟันพูดขึ้น

“โธ่เว้ย พวกเราอุตส่าห์มาอยู่ในที่แบบนี้ พวกมันก็ยังหาเจอจนได้!””

“คราวนี้ไม่ใช่แค่ส่งคนมาล้อมไว้เฉย ๆ แต่พวกมันยังติดรูปไว้อย่างกับฉันเป็นอาชญากรเลย”

“เวรเอ๊ย! ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ยังไงก็ต้องโดนเจอตัวแน่ ๆ!”

เจียงหวู่พูดพึมพำกับตัวเอง พลางพิจารณาปัจจัยอื่น ๆ ไปด้วย

เพราะตอนนี้เจียงหลานหยวนก็อาศัยอยู่ในห้องเช่าที่ทรุดโทรมภายในตึกหลังนี้ด้วย

หากเธอเห็นสถานการณ์แบบนี้เข้า หญิงสาวอย่างเธอจะทนกับแรงกดดันทางจิตใจขนาดนี้ได้อย่างไร

และสิ่งสำคัญที่สุด ก็คือสิ่งที่พวกชายฉกรรจ์ด้านล่างพูดขึ้นมาเมื่อครู่

หากยังหาตัวเขาไม่เจอ พวกมันจะตามหาเจียงหลานหยวนน้องสาวของเขา

ถ้าหากเวลานั้นมาถึง ทุกอย่างก็เป็นเพราะตัวเขาเอง ที่ทำให้น้องสาวต้องพลอยลำบากไปด้วย

เขาที่เป็นพี่ชาย คงไม่ต่างอะไรจากไอ้ขี้แพ้คนหนึ่ง

เมื่อคิดอย่างนั้น มีช่วงเวลาเสี้ยววินาทีที่เจียงหวู่ตัดสินใจจะลุกขึ้นมาเปิดเผยตัวตนของตัวเอง

แต่เขายังคงหวังในโชคชะตาอยู่ว่าจะรอสังเกตการณ์ที่นี่อีกสักหน่อย

บางทีคำพูดของพวกชายฉกรรจ์อาจเป็นเพียงคำขู่ที่ทำให้เขากลัวก็ได้ หากเขาอยู่ที่นี่สักพักและยังไม่ปรากฏตัว อีกฝ่ายก็คงจะถอยไปเองใช่ไหม?

เพียงแต่ว่า…

“ทำไมเสี่ยวหยวนยังไม่กลับมาอีกนะ…”

เจียงหวู่พูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกำลังจะส่งข้อความหาเจียงหลานหยวนอีกครั้ง

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ตอนนี้เจียงหลานหยวนเป็นลมเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ และเริ่มรู้สึกไม่สบายตัวในขณะที่นั่งอยู่ในรถ

ไม่ต้องพูดถึงการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความของเขาเลย

หลังจากนั้นประมาณสิบกว่านาที รถก็พาเธอมาถึงยังปลายทาง

หานชิงอวี่พยุงเจียงหลานหยวนเดินเข้าไปในชุมชน

ภายใต้การชี้นำของเจียงหลานหยวน เขาค่อย ๆ พยุงเธอราวกับกำลังช่วยเหลือผู้ป่วยที่กระดูกหักมาใหม่ ๆ และพาเธอมายังชั้นล่างของตึก

หากมองจากระยะไกล เหมือนกับว่าเธอได้รับบาดเจ็บจริง ๆ

ตามหลักการแล้ว อาการน้ำตาลในเลือดต่ำแบบนี้ ก็น่าจะฟื้นตัวได้ภายในระยะเวลาหนึ่ง หลังจากได้รับพลังงานเข้าไปแล้ว

แต่เจียงหลานหยวนน่าจะขาดสารอาหารเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว บวกกับอาการแบบนี้เข้าไปอีก

แม้ร่างกายจะดีขึ้นกว่าเมื่อครู่มากแล้ว แต่เมื่อเทียบกับสภาพร่างกายของคนทั่วไป ก็ยังคงมีความแตกต่างอยู่

ทั้งคู่มาถึงชั้นล่างของอาคาร ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นหลายครั้ง

เมื่อตั้งใจฟังดี ๆ ก็ปรากฏฏว่าได้ยินชื่อของเจียงหวู่

เจียงหลานหยวนเบิกตากว้าง มองไปยังหานชิงอวี่แล้วพูดขึ้น

“คุณหมอหาน เราไปดูกันเถอะ”

ภายในใจของเธอกำลังร้อนรน เป็นห่วงความปลอดภัยของพี่ชายมากกว่าอาการน้ำตาลในเลือดต่ำของตัวเองเสียอีก

ตอนนี้มีคุณหมอหานอยู่ เธอจึงกล้าที่จะเดินไปมองดูว่าเกิดอะไรขึ้น

แน่นอนว่าหานชิงอวี่ก็ได้ยินชื่อเจียงหวู่เช่นกัน เขาจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาจำได้ว่าเหมือนจะเคยได้ยินเสียงของคนที่กำลังพูดอยู่ตรงหน้าจากที่ไหนสักแห่ง