ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 235 หมอหาน ขอบคุณมากจริง ๆ

บทที่ 235 หมอหาน ขอบคุณมากจริง ๆ

“แกเหรอ?”

“ใช่รึเปล่า พูดสิ!”

ตอนนี้คนเมาเริ่มรู้สึกตัวบ้างแล้ว แต่ยังคงพูดจาติด ๆ ขัด ๆ

เขาชี้ไปยังคนที่เพิ่งตะโกนเสียงดังที่สุดในกลุ่มคนดู แล้วเอ่ยถาม ขณะที่ในมือยังคงถือขวดสีเขียวมรกตอยู่

“เปล่า ไม่ใช่ครับพี่ชาย ผมแค่พูดเฉย ๆ”

“ความผิดต้องตกที่คนทำ อย่าใส่ร้ายคนดีสิครับ”

เมื่อเห็นความโกรธเกรี้ยวในดวงตาของคนเมา ชายคนนั้นรีบถอยหลังเซไปหลายก้าว

เพล้ง!

คนเมาฟาดขวดแก้วลงที่เสาไฟฟ้าข้าง ๆ แรงกระแทกทำให้ขวดแตกกระจายในทันที

เหลือเพียงปากขวดครึ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่ในมือของเขา

ส่วนปลายของปากขวดในตอนนี้ วาววับด้วยแสงสีเขียวเหมือนขวดแก้วทั่วไป แต่กลับทำให้ผู้ที่มองรู้สึกขนลุก

หากโดนแทงด้วยของชิ้นนี้ละก็…

จากนั้นคนเมาก็เริ่มชี้ครึ่งขวดแก้วที่เหลืออยู่ในมือไปรอบ ๆ แล้วตะโกนลั่น

“คนที่ไม่เกี่ยวข้อง รีบถอยไปให้ห่าง ๆ ซะ!”

“ฉันไม่ต้องการทำร้ายคนบริสุทธิ์ แต่เรื่องก่อนหน้านี้ ฉันจำเป็นต้องได้คำอธิบาย!”

ประโยคของคนเมายังไม่ทันขาดคำ ผู้คนโดยรอบต่างพากันถอยห่างออกไปทันที

ในที่สุดก็เหลือเพียงหานชิงอวี่และเจียงหลานหยวนที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

คนเมาหรี่ตามองหานชิงอวี่ ราวกับกำลังพิจารณาและคาดเดาในใจว่าชายหนุ่มตรงหน้าที่มีท่าทีอ่อนโยนสุภาพเรียบร้อยเช่นนี้ จะลงมือโยนเขาเข้าไปในสวนหย่อมได้หรือไม่

“ไม่ต้องมองแล้ว ฉันเป็นคนลงมือ”

หานชิงอวี่ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา พร้อมจ้องมองคนเมาตรงหน้าโดยไม่หลบตาแม้แต่น้อย

ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ต่างก็อึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะพากันถอนหายใจ

“โอ๊ย พ่อหนุ่มน้อยนี่”

“ตอนนั้นเขาหาจังหวะโยนคนเมาเข้าไปในสวนได้ ก็เพราะว่าอีกฝ่ายเมาจนแทบไม่รู้เรื่อง”

“แต่ตอนนี้คนเมาได้สร่างเมาลงแล้ว เขายังจะพูดจาเพ้อเจ้ออีกเหรอเนี่ย!”

“ฮ่า ๆ คนแบบนี้ไม่ต้องไปห้ามแล้ว พวกเราไม่ได้เปิดปากซัดทอดเขาสักคำ แต่เขาดันหาเรื่องใส่ตัวเอง ก็อย่ามาโทษพวกเราละกัน!”

“ถูกแล้ว ฉันว่าวันนี้เจ้าหนุ่มนี่คงจะจบไม่สวยแน่นอน โชคดีที่บริเวณนี้มีโรงพยาบาล หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอย่างน้อยก็สะดวก”

แม้แต่เจียงหลานหยวนก็อดที่จะดึงแขนของหานชิงอวี่เอาไว้ไม่ได้ พร้อมกับส่งสัญญาณเตือนให้เขาพูดจาอย่างระมัดระวัง

แม้ว่าเธอจะรู้สึกขอบคุณที่หานชิงอวี่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ แต่เธอก็ยังเข้าใจคติที่ว่า ขุนศึกย่อมไม่ประมือกับทหารต่ำต้อย เป็นอย่างดี

วิธีรับมือกับคนบ้าคลั่งตรงหน้าที่ดีที่สุดก็คืออย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเขา

เป็นอย่างที่คาดเอาไว้ เมื่อได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่ ชายคนเมาก็ยกเศษของขวดแก้วที่อยู่ในมือมาจ่อหน้าเขา

“แกเป็นคนทำงั้นเหรอ?”

หานชิงอวี่ยืดเส้นยืดสายอย่างไม่แยแส เขาหมุนคอก่อนจะเอ่ยตอบ

“ก็ใช่”

“ไม่ใช่โยนนะ แต่เป็นเตะต่างหาก”

“จำไม่ได้รึไงว่าแกโดนฉันเตะเข้าไปในสวนข้าง ๆ?”

“ถ้าจำไม่ได้ ฉันจะสาธิตให้ดูใหม่อีกครั้งก็ได้นะ”

หานชิงอวี่พูดพลางมองคนเมาตรงหน้า สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา

ในการเผชิญหน้ากับคนบ้าคลั่ง สิ่งที่ดีที่สุดคือการวิ่งหนี เขามีความคิดเห็นตรงกับเจียงหลานหยวนในประเด็นนี้

แต่การจะทำแบบนั้นได้ ฝ่ายตรงข้ามก็ต้องเป็นพวกบ้าที่ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นจริง ๆ

แต่จากที่เขาเห็น ชัดเจนแล้วว่าคนตรงหน้าเป็นเพียงคนเมาที่พร้อมจะเอาเป็นเอาตายเพื่อรักษาหน้าเอาไว้

เพราะพวกบ้าจะไม่สนใจเรื่องหน้าตาเลย

“โอ๊ะ ฉันลืมไป”

“ถ้าแกไม่รังเกียจนะ”

“ฉันแจ้งตำรวจให้มาจัดการเรื่องนี้ก็ได้ ฉันเชื่อว่าตำรวจจะตัดสินอย่างยุติธรรม”

อย่างที่คาดไว้

เมื่อเห็นว่าหานชิงอวี่หยิบโทรศัพท์ออกมาจริง ๆ ชายคนเมาจึงรีบยกมือขึ้น

“หยุด!”

ในที่สุด เขาก็จำทุกอย่างได้หมดแล้ว

เขาดื่มแอลกอฮอล์จนเมาแล้วไปลวนลามสาวน้อย เมื่อกำลังจะได้โอกาสพาเธอไปแล้ว กลับมีคนตรงโผล่มาเตะ จนร่างเขากระเด็นออกไปที่ข้างถนน!

คิดได้อย่างนี้ คนเมาเลยเริ่มกลัวขึ้นมา

เขาเอามือกุมท้องแล้วงอตัวลงไปด้วยความเจ็บปวด พร้อมใบหน้าที่บิดเบี้ยว

“เรื่องวันนี้ถือว่าพวกแกโชคดี!”

“ตอนนี้ฉันท้องไส้ปั่นป่วน ขอปล่อยพวกแกไปก่อน”

“แต่หากหลังจากนี้ฉันยังเจอพวกแกที่นี่อีก ฉันจะฆ่าพวกแกให้ตายคามือ!”

คนเมาพูดพลางค่อย ๆ ถอยหลังออกไป

ในตอนแรกก็ถอยไปทีละก้าวสองก้าว

แต่หลังจากนั้น เมื่อพูดประโยคที่เปรียบเสมือนการรักษาศักดิ์ศรีจบแล้ว เขาก็ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

ไม่รู้ว่ากลัวตำรวจจะมาจริง ๆ หรือกลัวหานชิงอวี่จะเตะอีกครั้ง

ผู้คนที่มุงดูต่างมองหน้ากันอีกครั้ง พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ลูเตะของหานชิงอวี่เมื่อครู่ จะมีพลังขนาดนั้น

แม้จะผ่านมาเป็นเวลานาน แต่ลูกเตะเมื่อสักครู่ของหานชิงอวี่ ยังคงข่มขวัญคนเมาได้อยู่หมัด

เจียงหลานหยวนยิ้มพลางมองไปยังหานชิงอวี่ที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะพูดเบา ๆ ออกมาหนึ่งประโยค

“คุณหมอหาน ขอบคุณมากจริง ๆ…”

เดิมทีหานชิงอวี่อยากจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ แต่เขากลับพบว่ามีบางอย่างผิดปกติขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เพราะจู่ ๆ เจียงหลานหยวนที่อยู่ตรงหน้าก็มีอาการผิดปกติขึ้นมา

ไม่เพียงแค่น้ำเสียงจะแผ่วเบาลงเท่านั้น แต่ยังมีเหงื่อซึมออกมาจากหน้าผาก และใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ กล่าวโดยสรุปก็คือ เธอดูไม่ปกติสักเท่าไร

หานชิงอวี่มองหน้าเจียงหลานหยวน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจนัก

“เธอรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

สีหน้าของเจียงหลานหยวนในเวลานี้ดูแย่ลงไปถนัดตา เธอเงยหน้ามองหานชิงอวี่ พลันสายตาเริ่มเลื่อนลอยเล็กน้อย

“เหมือนว่า… รู้สึก… มึน ๆ…นิดหน่อย…”

หลังจากพูดประโยคนี้จบ ร่างของเจียงหลานหยวนก็ล้มลงยังทิศทางที่หานชิงอวี่อยู่!

โชคดีที่แพทย์หนุ่มตาไว จึงยื่นมือออกไปประคองเธอได้ทันเวลา

ผู้คนรอบข้างต่างก็ตกใจทันที

“เกิดอะไรขึ้น หรือว่าไอ้สารเลวคนนั้นมันดึงเธอจนเป็นแผล?”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ พวกเราต้องรีบแจ้งตำรวจทันทีเลยนะ ต้องทำให้ไอ้หมอนั่นชดใช้ด้วยชีวิตของมัน!”

เมื่อครู่ที่คนเมาปรากฏตัว พวกเขาก็รู้สึกอับอายขายหน้าไปหมดแล้ว

ตอนนี้พวกเขาไม่ได้แค่ต้องการแค่ให้ตำรวจมาจัดการกับคนเมาเท่านั้น แต่ยังอยากให้คนเมาติดคุกอีกด้วย!

หานชิงอวี่ตรวจดูอาการอย่างคร่าว ๆ แล้วก็พูดขึ้น

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ แค่เป็นลมแดดเท่านั้นเอง”

“พอดีฉันมีน้ำตาลกลูโคสติดตัวมาด้วย ให้เธอกินสักครู่เดี๋ยวก็หายแล้ว”

หานชิงอวี่พูดพลางหยิบน้ำตาลกลูโคสออกมาจากกระเป๋า แล้วก็ป้อนให้กับเจียงหลานหยวนต่อหน้าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

เดิมทีผู้คนที่อยู่โดยรอบยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

แต่พอคิดได้ว่าเจียงหลานหยวนเรียกหานชิงอวี่ว่า คุณหมอ ความไม่มั่นใจของพวกเขาก็หายไป

พวกเขานั่งรอจนกว่าเจียงหลานหยวนจะกินน้ำตาลกลูโคสจนหมด

แต่รอไปได้สักพัก เจียงหลานหยวนก็ยังไม่ลืมตาขึ้นมา

เห็นเช่นนั้น ผู้คนที่อยู่โดยรอบก็เริ่มใจร้อนขึ้น

“เฮ้ย นี่นายเป็นหมอปลอมรึเปล่า?”

“ฉันว่าน้ำตาลกลูโคสนี้คงไม่ได้ผลหรอกมั้ง”