ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 240

บทที่ 240 จุดจบที่เจ็บปวด

ร่างกายของเจียงหวู่แข็งค้างอยู่กับที่

เขาไม่คาดคิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะมีความโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้

แม้เขายินยอมและเต็มใจที่จะไป แต่อันธพาลเหล่านี้ก็ยังคงต้องการฆ่าทั้งเขาและน้องสาวอย่างเหี้ยมโหด

และสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ นับว่าย่ำแย่กว่าตอนที่อยู่ในโรงพยาบาลมาก

ก่อนหน้านี้ ในโรงพยาบาลมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยดูแลความสงบเรียบร้อยโดยเฉพาะ

แต่ตอนนี้ คนที่อยู่รอบ ๆ ล้วนแล้วแต่เป็นชาวบ้านธรรมดาเหมือนกับเขา

ในชุมชนแออัดแห่งนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก นับประสาอะไรกับการยุ่งเรื่องส่วนตัวของผู้อื่นในสถานการณ์แบบนี้

ดังนั้น เขาเองก็คงต้องพบจุดจบที่ไม่สวยงามนัก แต่ตอนนี้เขากลับทำให้น้องสาวและหมอหานเข้ามาพัวพันกับเรื่องยุ่งยากนี้ไปด้วย

เขาอยากจะเก็บมีดปังตอที่ติดอยู่กับไม้เบสบอล ที่เพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อครู่ขึ้นมา

ขณะที่เขากำลังจะก้มตัวลง อาวุธที่ตกอยู่บนพื้นก็ถูกเท้าของใครบางคนเตะไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

เมื่อเจียงหวู่เงยหน้าขึ้น ก็พบกับชายหัวโล้นที่กำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่

แม้ว่าจะเป็นการหัวเราะ แต่ใบหน้าของชายหัวโล้นกลับเต็มไปด้วยควาดุร้าย

“ยังคิดจะหยิบมีดห่วย ๆ ของแกอยู่เหรอ?”

“วางใจได้ หากว่าแกไม่ให้ความร่วมมือหลังจากพวกเราพากลับไปละก็”

“ถึงเวลานั้น เราจะเช่าเรือเพื่อพาแกกับน้องสาวไปที่แม่น้ำ จากนั้นก็จะแล่เนื้อพวกแกเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนให้ปลากินเป็นอาหาร!”

พูดจบ ชายหัวโล้นก็หันไปทางลูกน้อง

“ยังยืนงงอะไรอยู่ จับหมอหานและสาวน้อยคนนี้ไปซะ!”

ถ้าไม่เด็ดขาด ก็ยืนหยัดอยู่ไม่ได้

ชายหัวโล้นผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย เรื่องแค่นี้เขาเข้าใจได้ไม่ยาก

ทว่าสถานการณ์ในเวลานี้ กลับเกิดเปลี่ยนแปลงขึ้น อย่างรวดเร็ว

รถมินิบัสคันหนึ่ง กำลังแล่นฉิวมายังตึกหลังนี้

ในความทรงจำของผู้คน รถบัสเป็นรถที่ค่อนข้างเทอะทะ และมักจะเคลื่อนที่อย่างเนิบช้าอยู่บนท้องถนน

เช่น รถโดยสารประจำทางที่แล่นไปบนถนนอย่างช้า ๆ มานานนับสิบปี

แต่รถมินิบัสที่อยู่ตรงหน้า กำลังขับเข้าโค้งโดยให้ความรู้สึกราวกับจะลอยได้ เห็นได้ชัดว่าใช้ความเร็วสูงมากแค่ไหน

เหล่าผู้เช่าที่มุงดูความสนุกต่างก็ตะลึงไปตาม ๆ กัน พวกเขาไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้พบกับภาพเหตุการณ์แบบนี้

เพียงพริบตาเดียว รถมินิบัสก็จอดเทียบอยู่ข้างตึก

ตามมาด้วยชายฉกรรจ์สวมเครื่องแบบราวสิบถึงยี่สิบคนกำลังเดินลงมาจากรถ

ชายฉกรรจ์เหล่านี้สวมชุดเครื่องแบบสีเทาดูคล่องแคล่วว่องไว และมีระเบียบวินัยมากกว่ากลุ่มอันธพาลตรงหน้าอย่างเห็นได้ชัด

ทันทีที่ได้รับคำสั่ง เหล่าชายชุดเทาก็วิ่งตรงมายังหานชิงอวี่ทันที

อย่างไรก็ตาม การวิ่งแบบนี้แม้จะดูวุ่นวาย แต่ก็ยังคงเป็นระเบียบ

และทันทีที่วิ่งมาถึง เหล่าชายชุดเทาต่างยืนเรียงแถวเป็นรูปสี่เหลี่ยมในพริบตาเดียว พลางมองมายังเหล่าอันธพาลที่หมายจะเข้ามาหาหานชิงอวี่ ด้วยสายตาที่ดุร้าย

ชายหัวหัวโล้นในตอนนี้ถึงกับงงงัน

พวกนี้เป็นใครกัน?

พวกเขาได้สืบหาข้อมูลมาเป็นอย่างดีก่อนที่จะมา และไม่เคยได้ยินว่าพื้นที่ชนบทแบบนี้จะมีเจ้าถิ่นเลย

อย่างไรก็ตาม การกระทำของผู้ที่เป็นหัวหน้ากลุ่มชายชุดเท่าในเวลาต่อมา ก็ทำให้เขาเข้าใจทุกอย่าง

ทันใดนั้น ผู้ที่เป็นหัวหน้าได้ออกคำสั่งให้ชายชุดเทาคนหนึ่งไปยืนประกบหานชิงอวี่ และชายชุดเทาที่สั่งการก่อนหน้านี้ก็เข้าไปยืนประกบแพทย์หนุ่มด้วยเช่นกัน

ทั้งสองคนคำนับหานชิงอวี่พร้อมกัน ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“คุณหานน้อย พวกเราต้องขออภัยด้วยที่มาช้าไปเล็กน้อย”

“คุณหานน้อยต้องการให้พวกเราจัดการคนพวกนี้ไหมครับ?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ชายหัวโล้นที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มเสียงอ่อนลงไปเล็กน้อย

“คุณ คุณหานน้อย?”

“คุณคือ…”

คำพูดนี้ยิ่งทำฝูงชนโดยรอบรู้สึกสับสนกับตัวตนของหานชิงอวี่มากยิ่งขึ้น

พวกเขามองหานชิงอวี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ชายคนนี้น่าค้นหาจริง ๆ ใครจะรู้ว่าเขายังมีอีกกี่บทบาทซ่อนอยู่?

แม้แต่เจียงหลานหยวนและเจียงหวู่ ก็ยังไม่รู้ว่าหานชิงอวี่หาชายชุดเทาเหล่านี้มาจากไหน

เห็นได้ชัดว่าชายชุดเทามีแววตาที่เฉียบคม แถมยังมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงแทบทุกคน

หากเกิดการปะทะขึ้นมาจริง เหล่าอันธพาลที่ดูเหมือนจะถูกจ้างมาเพื่อข่มขู่ คงเอาชนะพวกเขาไม่ได้เลย

ในตอนนี้ เหล่าอันธพาลเริ่มรู้สึกสับสนและหวาดกลัว

“พี่ใหญ่ คนพวกนั้นดูจำนวนเยอะกว่าเราอีกนะ”

“หรือว่าพวกเราควรจะ…”

อันที่จริงแล้ว เหล่าอันธพาลก็แค่รังแกคนที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น

เมื่อได้เห็นคนของฝ่ายตรงข้าม ก็อดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้

หานชิงอวี่มองดูสีหน้าของคนเหล่านั้นแล้วยิ้มออกมา ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้

หานชิงอวี่เป็นคนจัดการหาชายชุดเทาเหล่านี้มาทั้งนั้น หลังจากที่เขาได้ที่อยู่ของเจียงหลานหยวน เขาก็โทรไปคุยกับทางบริษัท เพื่อขอให้พวกเขามาช่วยพาเจียงหลานหยวนและเจียงหวู่ไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยชั่วคราว

อย่างแรกก็เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับพี่น้องคู่นี้ ส่วนอีกอย่างก็เพื่ออำนวยความสะดวกในการพูดคุยกับพวกเขา

เพราะก่อนหน้านี้ หานชิงอวี่ได้ยินเรื่องราวของพวกเขามาบ้างแล้ว และดูเหมือนว่าจะมีบริษัทเฝิงอยู่เบื้องหลัง

ในขณะเดียวกัน ภารกิจที่หานชิงอวี่รับผิดชอบอยู่ในตอนนี้ก็คือ การสืบเรื่องราวการสมรู้ร่วมคิดกันระหว่างบริษัทเฝิงและโหยวเหว่ย กรุ๊ป

แต่หานชิงอวี่มีลางสังหรณ์ว่า เบื้องลึกของเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับบริษัทเฝิงแน่นอน

หากจะพูดให้ถูกต้องกว่านั้นก็คือ เรื่องน่าจะเกี่ยวกับเฝิงเว๋ยและเฝิงต้าลู่ พ่อลูกคู่นี้มากกว่า

เพราะฉะนั้น เขาจึงคาดเดาเอาไว้ล่วงหน้า ตั้งแต่ตอนที่กำลังจะมา

เรื่องนี้อาจจะเริ่มต้นสืบสวนจากพี่น้องตระกูลเจียง โดยเริ่มจากการหาว่าบริษัทเฝิงกำลังจะทำเรื่องอะไรกันแน่

เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็เลยมีความคิดที่จะพาพี่น้องคู่นี้ไปในสถานที่ลับแห่งหนึ่ง พร้อมทั้งจัดคนให้คอยคุ้มกันตลอดเวลา

และระหว่างทางก็ได้คุยเรื่องนี้กับเจียงหลานหยวนแล้ว

เดิมทีเจียงหลานหยวนก็ค่อนข้างเห็นด้วย แต่พอคิด ๆ ดูแล้ว เธอกลัวว่าจะต้องใช้เงินของหานชิงอวี่ จึงรีบปฏิเสธทันที

สุดท้ายเธอก็บอกว่าจะกลับไปคุยกับพี่ชายก่อน

หานชิงอวี่เองก็มองออก เขาจึงใช้วีแชทติดต่อกับพนักงานของหาน เทคโนโลยีทั้งสองคนที่เคยร่วมงานกันมาก่อน

พนักงานของหาน เทคโนโลยีที่มากันตอนนี้ ก็มาเพื่อช่วยพี่น้องตระกูลเจียงขนของ

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ พวกเขากลับพบว่ามีคนจำนวนมากยืนอยู่ตรงหน้าหานชิงอวี่

คนเหล่านี้ดูท่าทางจะเป็นพวกอันธพาล และยังดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่

หัวหน้าของกลุ่มพนักงานจึงรีบพาพวกเขาตรงมายังคุณหานน้อยทันที

เพราะถ้าเกิดอะไรกับหานชิงอวี่ขึ้นมา พวกเขาเองก็รับผิดชอบไม่ไหว

สุดท้าย ชายหัวโล้นที่เห็นภาพตรงหน้า ก็ตัดสินใจกัดฟันพูดขึ้น

“งานเข้าแล้ว ถอยก่อนดีกว่า!”