ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 250 น้ำตาหลังลูกกรง

บทที่ 250 น้ำตาหลังลูกกรง

ชายหัวโล้นยังมึนงงกับฝ่ามือเมื่อครู่ไม่หาย

ผลปรากฏว่าฝ่ามือที่สามก็ซัดเข้ามาอีกครั้ง

โดนไปสามฝ่ามือ ชายหัวโล้นก็เริ่มรู้สึกมึนศีรษะ

เดิมทีเขาเชื่ออยู่ว่าหาน เทคโนโลยีคงไม่กล้าทำอะไรตัวเอง

แต่เมื่อโดนฝ่ามือเข้าไปหลายครั้ง เขาก็อดสงสัยในชีวิตของตัวเองไม่ได้จริง ๆ

เดิมทีเหล่าลูกสมุนที่อยู่ข้าง ๆ ทีก็อยากจะเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่หัวหน้า แต่พอพวกเขาเห็นชายหัวโล้นตัวโตโดนตบจนมึนงง พวกเขาก็หดคอกลัวจนต้องหลบไปทางอื่น

พวกเขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่า หากโดนฝ่ามือทั้งสามนี้เข้าที่หน้าตัวเอง มันจะเจ็บขนาดไหน

ขณะที่ฝ่ามือที่สี่กำลังจะฟาดลงมา ชายหัวโล้นก็ทนไม่ไหว พลันอ้าปากพูดกับจางหลี่ทันที

“เฮ้ย แกไม่มีสิทธิ์มาตีฉันนะ!”

“ต่อให้จะตี ก็ควรมีเหตุผลสิ!”

“ฉันโดนตีแล้วโดนตีอีก ไม่จบไม่สิ้นสักทีเนี่ย!”

หลังจากพูดจบเขาก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง เพราะจากสายตาของผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่ ก็พอจะเดาได้แล้วว่า สิ่งที่เขาพูดออกไปเท่ากับการสูญสิ้นความองอาจผ่าเผยที่เคยสร้างมาไปโดยสิ้นเชิง

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็รู้ดีอยู่ว่าหากไม่พูดอะไรออกไปสักคำ เขาอาจจะต้องตายโดยไม่มีใครรู้สาเหตุ

จางลี่มีสีหน้าเคร่งขรึม มองไปยังชายหัวโล้นตรงหน้าด้วยสีหน้าดำทะมึน

“ขอโทษไม่เป็นเหรอ?”

“ขอโทษคุณหานน้อยเดี๋ยวนี้!”

จางลี่และหวังฮุ่นต่างเคยเป็นทหารมาก่อน หลังจากปลดประจำการก็ประสบกับภาวะตกงานเนื่องจากเศรษฐกิจถดถอย แทบจะหางานมั่นคงในสังคมได้น้อยมาก

ประกอบกับนิสัยซื่อสัตย์จริงใจ ทำให้พวกเขาโดนหลอกอยู่บ่อย ๆ

จนกระทั่งพวกเขาได้พบกับหานเหวินซาน และได้เข้าร่วมงานกับหาน เทคโนโลยี

หลังจากนั้น จางลี่และหวังฮุ่ยก็เริ่มมีชีวิตที่สะดวกสบายขึ้น

ตั้งแต่นั้นมา พวกเขาก็ยึดเอาหานเหวินซานเป็นผู้นำ

แม้ว่าหลังจากหานเหวินซานประสบความสำเร็จทางธุรกิจ และพวกเขาจะได้พบเจอกันน้อยลง แต่ทว่าหากผู้เป็นนายมีสิ่งใดร้องขอ พวกเขาก็จะปฏิบัติตามอย่างเต็มที่

ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นหาน เทคโนโลยี หรือหานชิงอวี่ที่เป็นลูกชายของเจ้านาย พวกเขาก็ล้วนแต่จงรักภักดี

เมื่อได้ยินคำดูถูกเหยียดหยามคุณชายหาน และดูหมิ่นหาน เทคโนโลยี เช่นนี้ จึงทำให้พวกเขาโกรธแค้นเป็นอย่างมาก

ชายหัวโล้นได้ฟังดังนั้นก็ถึงกับอยากจะร้องไห้

เขาเงยหน้ามองจางลี่และหวางฮุ่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ

“พี่ชาย แล้วทำไมพวกคุณถึงไม่บอกผมตั้งแต่แรก”

“คุณหาน ผมขอโทษ เราไม่ควรด่าคุณ!”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันไปบอกกับลูกสมุนด้านหลัง

“หูหนวกรึไง? ไม่ได้ยินเหรอว่าเขาพูดว่ายังไง?”

“รีบไปขอโทษคุณหานซะ!”

เมื่อเหล่าลูกสมุนเห็นท่าทางของหัวหน้า พวกเขาต่างก็ยอมแพ้อย่างแท้จริง และรีบเอ่ยปากพูดกับหานชิงอวี่ที่อยู่ตรงหน้าอย่างตะกุกตะกัก

“ขอโทษครับคุณหาน พวกเราไม่ควร…”

แม้จะไม่รู้ว่าในใจจริงรู้สึกอย่างไร แต่อย่างน้อยพวกเขาต่างก็ยอมก้มหัวให้หานชิงอวี่

แพทย์หนุ่มพยักหน้าแสดงความพอใจ และใช้โอกาสนี้หาทางลงให้กับจางลี่และหวังฮุ่ยอย่างมีเกียรติ

“โอเค พวกเขาก็ขอโทษแล้ว”

“ลุงจาง ลุงหวัง พวกคุณอย่าโกรธเลย”

“อย่าให้คนที่แบบนี้ทำให้พวกคุณโกรธเลย มันไม่คุ้มหรอก”

พูดไปก็ยิ้มให้ทั้งสองคน ราวกับกำลังชื่นชมการทำงานของพวกเขา

จางลี่กับหวังฮุ่ยต่างก็ต้องตกตะลึงไปชั่วขณะ

พวกเขาไม่คาดคิดว่าคุณเสี่ยวหานจะไม่เรียกชื่อ แต่กลับเรียกว่า ลุงจาง และลุงหวังแทน

เกียรติยศเช่นนี้ อาจเป็นเพียงแค่คำพูดผ่าน ๆ ของหานชิงอวี่เท่านั้น

แต่สำหรับพนักงานเก่าแก่ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับบริษัทมานานอย่างจางลี่ และหวังฮุ่ย มันเหมือนเป็นรางวัลใหญ่เลยทีเดียว

เพราะการเรียกขานเช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าหานชิงอวี่ยอมรับว่าพวกเขาเป็นพวกเดียวกันอย่างแท้จริง

คิดมาถึงตรงนี้ พวกเขาก็ยิ่งเพิ่มความจงรักภักดีและการปกป้องที่มีต่อ หานชิงอวี่ขึ้นไปอีก

ชายทั้งสองจ้องมองอันธพาลทั้งสี่ที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเยือกเย็น ก่อนจะถอยไปด้านข้าง

เหล่าอันธพาลทั้งสี่จึงโล่งใจได้ในที่สุด

ชายหัวโล้นเองก็รู้สึกโล่งอกอย่างมากในตอนนี้

จากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ อย่างน้อยก็แสดงให้ว่าเห็นคนตรงหน้าเหล่านี้เป็นคนมีเหตุผล

ดังนั้นเรื่องทุกอย่างยังคงสามารถพูดคุยกันได้

เหมือนกับที่คาดการณ์เอาไว้ ยังไม่ทันที่พวกเขาจะคิดหาข้อเสนอและเงื่อนไขการเจรจา หานชิงอวี่ก็ได้เอ่ยขึ้น

“พวกคุณอยู่ที่นี่ไม่ได้”

“ถ้าฟ้าสางแล้วเกิดมีคนมาพบความวุ่นวายที่นี่ หากมีคนไปแจ้งตำรวจ พวกคุณโดนจัดการแน่”

“จากการกระทำของคุณในคืนนี้ คุณคิดว่าทางตำรวจจะจัดการกับพวกคุณอย่างไรล่ะ?”

หลังพูดจบ หานชิงอวี่ก็จ้องมองทั้งสี่คนอย่างเงียบ ๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายหัวโล้นจึงกัดฟันกรอด

หานชิงอวี่ ไอ้หนุ่มคนนี้มันโหดเหี้ยมจริง ๆ!

คำพูดไม่กี่คำ ก็แทงใจดำของพวกเขาได้

พวกเขารู้ว่าหาน เทคโนโลยีจะไม่ทำอะไรพวกเขา ดังนั้น แม้ว่าเบื้องหน้าพวกเขาอาจจะยอมอ่อนข้อในเรื่องคำพูด แต่หากจะให้ร่วมมือกัน นั่นก็เป็นเรื่องเพ้อฝัน

อย่างไรก็ตาม เมื่อมีตำรวจเข้ามาเกี่ยวข้อง เรื่องนี้ก็จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

เมื่อตำรวจเข้ามาพัวพันในเรื่องนี้ บวกกับหลักฐานและคำสารภาพที่อยู่ในมือของหานชิงอวี่ พวกเขาคงต้องถูกส่งเข้าไปกินข้าวแดงแน่ ๆ ที่สำคัญคือ การกระทำแบบนี้อาจจะต้องติดคุกเป็นสิบ ๆ ปี

เพราะว่าการกระทำก่อนหน้านี้ของพวกเขา มันโหดเหี้ยมเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ

ชายหัวโล้นครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ จนรู้สึกว่าหัวโล้น ๆ ของตัวเองเย็นวาบ

ท้ายที่สุด เขามองไปยังหานชิงอวี่ ก่อนจะพูดออกมาอย่างยอมจำนน

“คุณบอกมาเลย อยากให้พวกเราทำอะไร!”

หานชิงอวี่มองออกว่าพวกเขาน่าจะยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว

ดังนั้นเขาจึงไม่อ้อมค้อม และพูดอย่างตรงไปตรงมา

“ง่ายมาก ก่อนหน้านี้คุณพูดว่าถ้าไม่โทรไปบอกพวกพ้องให้สบายใจ พวกเขาจะดำเนินการอย่างอื่นใช่ไหม?”

“ข้อเรียกร้องของผมมันง่ายมาก ผมต้องการให้พวกคุณโทรกลับไปบอกว่า พี่น้องตระกูลเจียงถูกจับได้แล้ว”

“จากนั้นคอยดูปฏิกิริยาต่อไปว่าพวกเขาจะจัดการอย่างไร แล้วก็รับมือไปตามสถานการณ์”

“สรุปคือ ให้พวกคุณถ่วงเวลาเอาไว้ก่อน แล้วค่อยสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับแผนต่อไปของพวกเขา”

หลังจากหานชิงอวี่พูดจบ ชายหัวโล้นก็เกิดความลังเลอีกครั้ง

หากพวกเขาตกปากรับคำ ก็เท่ากับเป็นการหักหลังบริษัทเฝิง

ถ้าหากการทรยศหักหลังนี้ถูกเปิดเผยออกมาล่ะก็ พวกเขาอาจจะโดนบริษัทเฝิงถลกหนังกันเลยก็ได้!

แต่หากพวกเขาไม่ลงมือทำเช่นนั้นละก็…

ในห้วงความคิดของชายหัวโล้น ปรากฏเป็นภาพฉากภายในคุกออกมาอย่างชัดเจน เสียงโซ่ตรวนยังคงดังกังวานอยู่ในหัวของเขา

หากพวกเขาไม่ลงมือทำเช่นนั้นล่ะก็ พวกเขาคงจะหนีไม่พ้นชะตากรรมที่จะต้องหลั่งน้ำตากับการอยู่หลังลูกกรงเป็นแน่

ด้วยเหตุนี้ หัวหน้าอันธพาลจึงได้ไตร่ตรองอยู่หลายนาที ก่อนที่แววตาของเขาจะแปรเปลี่ยนเป็นความโหดเหี้ยมในทันใด

เขาหันกลับไปยังหานชิงอวี่ราวกับว่าได้ตั้งมั่นในความตั้งใจบางอย่าง แล้วกล่าวออกมา

“พวกเราตกลงตามที่คุณหานขอร้องแล้ว”

“คุณจะให้พวกเราทำอะไร พวกเราก็จะทำตามนั้น!”