ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 249 หานชิงอวี่ แกหลอกฉัน!

บทที่ 249 หานชิงอวี่ แกหลอกฉัน!

ประโยคนี้ ทำให้ชายหัวโล้นตกใจ

เดิมทีเขายังไม่ค่อยแน่ใจนักว่าหานชิงอวี่กำลังใช้กลอุบายอะไรอยู่

แต่บรรยากาศแปลก ๆ ทำให้เขารู้สึกได้ว่า ในตอนนี้ ไม่เพียงแต่หานชิงอวี่จะไม่รู้สึกโกรธกับคำพูดของเขาเมื่อครู่ กลับดูเหมือนว่าจะรู้สึกชอบใจเสียด้วยซ้ำ

ชายหัวโล้นเห็นหานชิงอวี่เหลือบมองเจียงหลานหยวนที่อยู่ข้างหลัง หญิงสาวก้าวมาข้างหน้า พร้อมเปิดเสียงที่บันทึกเอาไว้ในมือถืออยู่ตลอดเวลาขึ้นมา

หลังจากนั้น เสียงของชายหัวโล้นก็ดังออกมาจากมือถือของเจียงหลานหยวน

[ถ้าพวกเราไม่กลับไปตามเวลาที่กำหนด แล้วไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ พี่น้องของพวกเราและบริษัทเฝิงก็จะรู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ!]

[เมื่อเวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นหาน เทคโนโลยีหรือใครก็ตาม เตรียมพบกับหายนะได้เลย!]

เมื่อเสียงนี้ดังออกมา ชายหัวโล้นถึงกับชะงักไปชั่วครู่

จนถึงตอนนี้ เขายังไม่รู้เลยว่าหานชิงอวี่กำลังคิดจะทำอะไร

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น แม้แต่พนักงานของหาน เทคโนโลยีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้ยินอะไรแปลกใหม่จากการบันทึกเสียงที่หานชิงอวี่เล่นให้ฟัง

เห็นว่าชายหัวโล้นยังไม่รู้สึกตัวว่ามีอะไรผิดปกติ หานชิงอวี่จึงพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

“ตอนนี้คุณยอมรับแล้วสินะ ว่าเป็นคนที่บริษัทเฝิงส่งมา?”

เพียงประโยคเดียว ทำให้ดวงตาของชายหัวโล้นหดเล็กลงอย่างฉับพลัน

ในเสี้ยววินาที ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็เข้าใจในสิ่งที่หานชิงอวี่ต้องการจะสื่อ

ตอนนี้ชายหัวโล้นรู้สึกตกใจและกลัวเป็นอย่างมาก

แม้ในการปฏิบัติภารกิจครั้งนี้ เฝิงเว๋ยจะไม่ได้กำชับให้เขาอยู่ในเงามืด แต่ในมุมมองของเขาเองนั้น สิ่งนี้ก็ควรเป็นข้อกำหนดขั้นต่ำของปฏิบัติภารกิจครั้งนี้

เพราะอย่างไร เรื่องแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรให้ใครรู้

แต่แล้วอารมณ์ของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นความโกรธอย่างฉับพลัน

เขาจ้องมองหานชิงอวี่ด้วยความโกรธจัด

“หานชิงอวี่ แกหลอกฉัน!”

แพทย์หนุ่มยังคงตอบกลับด้วยรอยยิ้มอันแสนสงบ

“นี่เป็นสิ่งที่คุณพูดเอง แล้วจะมาโทษว่าผมหลอกคุณได้อย่างไร?”

“คนเราไม่มีทางเอ่ยถึงสิ่งไม่ได้ทำออกมาแน่นอน หากสิ่งที่คุณทำในวันนี้ไม่มีบริษัทตระกูลเฝิงอยู่เบื้องหลังและคอยหนุนหลังล่ะก็ แน่นอนว่าคุณคงไม่มีทางพูดแบบนั้นหรอก”

“จริงไหมล่ะ?”

น้ำเสียงของหานชิงอวี่แฝงไปด้วยการหยอกล้อและเสียดสี ซึ่งเป็นสิ่งที่หานชิงอวี่คนเดิมไม่มีทางทำอย่างแน่นอน

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยการแพทย์ หรือแม้แต่หลังหลังจากสำเร็จการศึกษาแล้วเลือกที่จะละทิ้งบริษัทของครอบครัวเพื่อฝึกงานที่โรงพยาบาล หานชิงอวี่ก็ปรารถนาเพียงแค่จะเป็นแพทย์ที่ดีเท่านั้น

แต่หลังจากประสบการณ์ที่เพิ่งผ่านมา เขาก็เติบโตขึ้นอย่างแท้จริง

ไม่เพียงแต่บุคลิกของเขาจะไม่เชื่องช้าเหมือนเดิมเท่านั้น แต่เขายังเรียนรู้วิธีจัดการกับคนประเภทที่ไม่มีเหตุผลได้เป็นอย่างดี

เช่นเดียวกับหลักการทางการแพทย์ที่บันทึกไว้ในตำราเฉพาะทาง แม้ว่าคนเหล่านี้อาจดูเหมือนโรคร้ายแรงที่จัดการได้ยาก

แต่ตราบใดที่หาวิธีจัดการที่ถูกต้อง พวกเขาก็จะตกหลุมพรางของเรา

สุดท้าย ก็จัดการอีกฝ่ายให้สิ้นซาก

ตอนนี้หานชิงอวี่กำลังใช้วิธีนี้กับคนที่อยู่ตรงหน้า

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ฟังคำพูดของหานชิงอวี่ คนทั้งสี่ตรงหน้ากลับยิ่งโกรธแค้น

ไม่เพียงชายหัวโล้น แต่คนอื่น ๆ ข้างกายของเขาก็ตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจเช่นกัน

“หานชิงอวี่ แกตายแน่!”

“หากพวกเราต้องพบกับจุดจบอันเลวร้ายเพราะเรื่องนี้ พวกเราจะไม่ปล่อยแกไป แม้จะตายกลายเป็นผีก็ตาม!”

คำด่าทอที่คล้ายคลึงกันหลุดลอยออกมาจากปากของอันธพาลทั้งสี่

เนื่องจากมีเศษแก้วจำนวนมากกระจายอยู่บนพื้น และได้ทิ่มแทงเข้าไปในร่างกายของพวกเขา แม้ว่าตอนนี้ปากของพวกเขาจะครวญครางออกมา แต่ร่างกายของพวกเขากลับไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ดูตลกสิ้นดี

เจียงหลานหยวนมองชายทั้งสี่ด้วยความรู้สึกเอือมระอาเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าพวกเขาน่ากลัวมาก แต่ตอนนี้ พวกเขาเป็นเพียงกลุ่มคนขี้ขลาดเท่านั้น

แท้จริงแล้วพวกเขาไม่ได้มีความกล้าหาญมากพอที่จะแลกชีวิตอย่างที่จินตนาการไว้ พวกเขาเพียงแค่โม้โอ้อวดความโหดเหี้ยมเท่านั้นเอง

เจียงหลานหยวนเงยหน้าขึ้นพูดกับเจียงหวู่ที่อยู่ข้าง ๆ

“พี่ ต่อไปนี้พี่ห้ามคบค้าสมาคมกับคนพวกนี้อีกนะ”

“ถ้าฉันรู้ ฉันจะโกรธมาก”

เมื่อเห็นว่าเจียงหลานหยวนที่พูดด้วยท่าทีจริงจัง เจียงหวู่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขาจัดการสีหน้าของตัวเอง ก่อนจะตอบกลับเจียงหลานหยวนด้วยท่าทีจริงจังเช่นกัน

“ได้ พี่สัญญา”

ในเวลานี้ คนทั้งสี่ยังคงทรุดตัวลงกับพื้น และต่อว่าหานชิงอวี่อย่างต่อเนื่อง

เสียงของพวกเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ และดูเหมือนจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

แต่ในอีกทางด้านหนึ่ง สองพี่น้องตระกูลเจียงดูราวกับมีบรรยากาศอบอุ่นห้อมล้อมตัวพวกเขาไว้

เพียะ!

ขณะทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับความสงบสุขระหว่างพี่น้อง เสียงตบอันดังก็กระชากพวกเขากลับสู่โลกแห่งความจริง

เจียงหวู่เงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มองไปยังภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างงุนงง

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนคือ จางลี่ที่อยู่ในชุดสีเทาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วฟาดฝ่ามืองบนใบหน้าของชายหัวโล้นอย่างแรง

เพียงแค่เสียงก็พอจะบอกได้แล้วว่าแรงแค่ไหน

แม้แต่ชายหัวโล้นที่ดูเหมือนมีมัดกล้ามเต็มตัวก็ยังเซไปทางซ้าย

เขาพยายามจะใช้มือยันพื้นเพื่อประคองตัวเอง แต่เมื่อมือแตะลงบนพื้น เขาก็ร้องออกมา

“โอ๊ย!”

เศษแก้วบนพื้นบาดลงบนนิ้วที่หยาบกร้านของเขา ทำให้เกิดบาดแผลขนาดใหญ่บนนิ้วทันที

แต่จางหลี่กลับทำเหมือนมองไม่เห็นภาพตรงหน้า และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ถ้ายังปากไม่ดีแล้วมาดูถูกคุณชายหาน วันนี้พวกแกไม่ได้ออกจากห้องนี้แน่”

หานชิงอวี่มองดูเหตุการณ์ที่อยู่เบื้องหน้า แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม

ก่อนจะมา เขาได้ตกลงกับพนักงานทุกคนเรียบร้อยแล้วว่า แม้ครั้งนี้จะได้รับอนุญาตให้ใช้ความรุนแรง แต่ก็ไม่อนุญาตให้ทำเรื่องที่เกินขอบเขตโดยเด็ดขาด

พวกเขาก็รับปากกับหานชิงอวี่ในตอนนั้นทันทีว่า จะไม่ทำอะไรที่เกินขอบเขต

ดังนั้น ชายหนุ่มถึงได้มั่นใจว่า จางลี่แค่ต้องการขู่ชายหัวโล้นโดยไม่มีเจตนาอื่นใดเพิ่มเติม

แม้ว่าคนทั้งสี่จะแอบเดาได้แล้วว่า ชายชุดเทาน่าจะแค่ขู่พวกเขา

เพราะถึงแม้ว่าชายชุดเทาจะทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันอย่างมหาศาล แต่ก็ดูเป็นคนมีความชอบธรรม

คนที่มีความชอบธรรมแบบนี้ คงจะไม่กล้าลงมือทำร้ายจริง ๆ หรอก

ขณะที่เขากำลังคิดได้เช่นนั้น จู่ ๆ ก็มีฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าเขาอีกครั้ง

เพียะ

เสียงนั้นดังก้องกังวานอีกครั้ง