ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 252 ความรับผิดชอบทั้งหมด

บทที่ 252 ความรับผิดชอบทั้งหมด

หานชิงอวี่รับสายด้วยความสงสัยเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่า แม้แต่ตัวเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าลั่วจือซินจะโทรมาหาในตอนนี้

จะว่าไปก็โทษเธอไม่ได้

ก่อนหน้านี้ เขาจดจ่ออยู่กับการจัดการเรื่องราวเจียงหวู่มาตลอด ส่วนเรื่องของลั่วจือซิน ไป๋ปิง และคนอื่น ๆ เขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

ดังนั้น การที่ลั่วจือซินโทรหาเขาในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ จึงเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายอย่างเห็นได้ชัดเจน

เมื่อรับสาย เสียงอันอบอุ่นของลั่วจือซินก็ดังมาจากปลายสายทันที

[สวัสดีหมอหาน ช่วงนี้เป็นไงบ้าง?]

[เราไม่ได้เจอกันสองวันแล้ว ไม่คิดถึงกันบ้างเลยเหรอ?]

แม้หานชิงอวี่จะผ่านการทดสอบของเธอแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากัน เธอก็ที่จะหยอกเย้าเขาไม่ได้

แต่คาดไม่ถึงว่า น้ำเสียงของหานชิงอวี่จะนิ่งจนผิดปกติ

“ที่หมอลั่วโทรมาหาฉันในเวลาแบบนี้ คงไม่ใช่แค่จะถามคำถามนี้หรอกใช่ไหม?”

หลังจากวุ่นวายมาทั้งวัน เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนแล้ว

จริงอยู่ที่แทบจะไม่มีใครโทรมาในเวลานี้ โดยเฉพาะเพื่อพูดคุยเรื่องไร้สาระที่ไม่มีความสลักสำคัญ

เมื่อได้ยินคำตอบจากหานชิงอวี่ ลั่วจือซินที่อยู่ปลายสายก็ดูท้อแท้เล็กน้อย

แต่ถึงอย่างไรเธอก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติ

เพราะหานชิงอวี่เอง ก็เป็นคนประเภทที่ไม่ค่อยจะโรแมนติกนัก

เธอทำปากยื่นที่ปลายสาย พร้อมพูดด้วยความสิ้นหวัง

[เอาเถอะ ฉันจะเข้าประเด็นเลยแล้วกัน]

[ก่อนหน้านี้บริษัทเฝิง ได้เชิญหาน เทคโนโลยีมาร่วมประชุมรึเปล่า?]

[ทำไมไม่ไปล่ะ?]

หานชิงอวี่ตกใจไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าลั่วจือซินจะรู้เรื่องนี้

แต่ไม่ช้าก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเธอ

“เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับหมอลั่วด้วยเหรอ?”

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้พูดคุยเรื่องนี้กับลั่วจือซินมากนัก

ส่วนลั่วจือซิน เธอเคยคุยเรื่องนี้กับไป๋ปิงมาก่อนแล้ว

แต่ไป๋ปิงเกรงว่าจะรบกวนหานชิงอวี่ จึงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเขา

ดังนั้น ลั่วจือซินจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอในช่วงเวลานี้ให้หานชิงอวี่ฟัง

“แสดงว่าบริษัทเฝิงไม่ได้เชิญหาน เทคโนโลยีไปเพื่อการประชุมวิจัย”

“แต่เป็นการประชุมเพื่อโยนความผิดให้หาน เทคโนโลยีงั้นเหรอ?”

หานชิงอวี่เข้าใจได้ในทันทีว่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นอย่างไร

ตอนนี้เบาะแสทุกอย่างเชื่อมโยงเข้าด้วยกันแล้ว ทำให้ความคิดของเขากระจ่างชัดขึ้นเยอะ

ลั่วจือซินพูดขึ้น

[ก็อาจจะพูดได้อย่างนั้นแหละ เฝิงเว๋ยเพิ่งส่งข้อความมาให้ฉัน]

[เขาบอกว่า พรุ่งนี้เช้าตามที่นัดหมายไว้ เขาและโหยวเหว่ย กรุ๊ปจะมาอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฉันฟัง]

หานชิงอวี่หัวเราะเสียงเย็น ตอนนี้เขาเข้าใจถึงเหตุผลที่เฝิงเว๋ยสั่งให้ชายหัวโล้นและพวกอยู่เฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรแล้ว

เพราะตราบใดที่พวกเขาควบคุมตัวเจียงหวู่ไว้ได้ ก็จะมั่นใจได้ว่าการประชุมครั้งนี้จะราบรื่น ไม่มีปัญหาเกิดขึ้น

ถึงตอนนั้น ชื่อเสียงของหาน เทคโนโลยีก็คงแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้ว

เมื่อเห็นว่าหานชิงอวี่ที่ปลายสายเงียบไปนาน ลั่วจือซินเลยพูดต่อ

[ฉันพอจะมีความคิดดี ๆ อยู่อย่างหนึ่ง]

[ตอนนี้หาน เทคโนโลยีปฏิเสธคำเชิญของบริษัทเฝิงไปแล้ว แต่ถ้าพรุ่งนี้นายเข้าร่วมการประชุมพร้อมกับฉันละก็…]

[ฉันเชื่อว่าตอนนั้น สีหน้าของบริษัทเฝิงคงจะดูไม่จืดแน่]

หานชิงอวี่รู้สึกแปลกใจกับข้อเสนอของลั่วจือซิน เพราะหากเลือกวิธีนั้น ก็หมายความว่าเธอไว้ใจเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่สำหรับหญิงสาวที่คุณปู่ของเธอเพิ่งเข้าสู่ภาวะเจ้าชายนิทรา มันดูเหลือเชื่อมากเกินไป

หานชิงอวี่จึงอดไม่ได้ที่จะถาม

“ทำไมถึงได้ช่วยผมขนาดนี้?”

“คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าหาน เทคโนโลยีจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง?”

ลั่วจือซินฟังประโยคนั้นแล้วก็รู้สึกงุนงงไปชั่วครู่ จากนั้นก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ

เธอไม่อยากพูดว่าเธอเชื่อใจหาน เทคโนโลยีอย่างไม่มีเงื่อนไข เพราะความสัมพันธ์กับไป๋ปิงและความเข้าใจที่มีต่อหานชิงอวี่

เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบ

[ฉันมีเหตุผลของตัวเอง]

[เป็นไง ประทับใจกับการตัดสินใจของฉันรึเปล่า?]

หานชิงอวี่ได้ยินประโยคนี้แล้วก็หัวเราะออกมา

“ก็ต้องรอดูพรุ่งนี้ว่าเธอจะแสดงออกมาได้ดีแค่ไหน”

หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็ตกลงกันคร่าว ๆ ถึงรายละเอียดการปฏิบัติการในวันพรุ่งนี้

เมื่อสิ้นสุดการสนทนากับลั่วจือซิน หานชิงอวี่ก็จัดการเรื่องที่พักให้กับทุกคนจนเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็สั่งให้จางลี่และหวังฮุ่ย นำเจ้าหน้าที่คอยเฝ้าระวังบริเวณนี้ประมาณสองสามคน

หลังจากได้พักผ่อนไปหนึ่งคืน หานชิงอวี่และพยานก็เดินทางมาถึงจุดนัดหมายที่ตกลงกับลั่วจือซินล่วงหน้า เพื่อให้เธอพาพวกเขาไปยังบริเวณใกล้ห้องประชุม

พวกเขาไม่ได้รีบเข้าไปทันที แต่ให้ลั่วจือซินเข้าไปสำรวจสถานการณ์ก่อน

ลั่วจือซินเข้าไปในห้องประชุมและมองไปยังที่ว่างบนโต๊ะประชุม จากนั้นก็แสร้งถามด้วยความไม่รู้

“คนของหาน เทคโนโลยีล่ะ ยังไม่มาอีกเหรอ?”

ขณะนี้ ผู้คนจากโหยวเหว่ย กรุ๊ปและบริษัทเฝิงก็มารวมตัวกันครบแล้ว แม้ลั่วจือซินจะเข้ามาตรงเวลา แต่เธอกลับเป็นคนที่เข้าร่วมรุมเป็นคนสุดท้ายรองจากหาน เทคโนโลยี

เป็นไปตามคาด เมื่อเฝิงเว๋ยได้ยินลั่วจือซินถามคำถามนี้ เขารีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเจ็บปวดในทันที

“คุณลั่วครับ ผมเสียใจที่จะต้องแจ้งให้ทราบว่าเราไม่ประสบความสำเร็จในการเจรจากับหาน เทคโนโลยี”

“เราได้ชี้แจงสถานการณ์ทั้งหมดต่อหาน เทคโนโลยีแล้ว แต่พวกเขายังคงไม่ยินยอมที่จะส่งคนมาแก้ไขปัญหา”

“มุมมองนี้ก็พอจะมองออกว่าหาน เทคโนโลยีเอง ก็ไม่ได้ตั้งใจจะแก้ไขปัญหา!”

เฝิงเว๋ยกล่าวอย่างชัดเจน ขณะที่ชื่นชมความงามของลั่วจือซิน

คุณหมอสาวมองเฝิงเว๋ยที่แสดงออกถึงความชอบธรรม แม้จะทำทีว่าตั้งใจฟัง แต่ในใจกลับหัวเราะเยาะ

หากไป๋ปิงไม่ได้บอกวิธีการเจรจาระหว่างพวกเขากับหาน เทคโนโลยีไว้ล่วงหน้า เธอก็เกือบจะเชื่อแล้ว

ตั้งแต่ต้นจนจบ บริษัทเฝิงส่งเพียงแค่ส่งคำเชิญที่ไร้เหตุผลไปยัง หาน เทคโนโลยีเท่านั้น

แน่นอนว่าคงไม่มีใครอยากจะตอบรับคำเชิญแบบนี้หรอก

อย่างไรก็ตาม ลั่วจือซินยังคงถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“หากเป็นแบบนั้น ผลการหารือของพวกคุณ คงจะมีส่วนรับผิดชอบหลักในเรื่องนี้ร่วมกับหาน เทคโนโลยีใช่ไหม?”

เฝิงเว๋ยโบกมือปฏิเสธ

ขณะที่ลั่วจือซินกำลังแปลกใจว่าเฝิงเว๋ยจะพูดอะไรที่เป็นกลางได้เช่นกัน เขากลับพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“คุณลั่ว ผลการหารือของเราไม่ใช่แค่ให้ความรับผิดชอบหลักเป็นของหาน เทคโนโลยี”

“แต่ความรับผิดชอบทั้งหมดอยู่ที่หาน เทคโนโลยี!”