ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 287 แสงเย็นวาบ

บทที่ 287 แสงเย็นวาบ

“นายน่ะเหรอ?”

ฉินซานไห่มองเจี๋ยเป่าครู่หนึ่ง ในใจรู้สึกลังเลเล็กน้อย

แต่หลังจากลังเลแล้ว เขาก็เริ่มคิดอย่างจริงจังว่าสิ่งที่เจี๋ยเป่าพูดนั้นน่าเชื่อถือหรือไม่

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้ความขัดแย้งได้ทวีความรุนแรงขึ้น นอกจากเจี๋ยเป่าที่อาสาสมัครด้วยตัวเองแล้ว เขาก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะใช้อะไรมาแก้ไขสถานการณ์ปัจจุบัน

พูดตามตรงแล้ว นี่ก็เหมือนกับการรักษาม้าตายเหมือนม้าเป็น*[1]

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้เขากำลังเผชิญกับแรงกดดันจากการประเมินโรงพยาบาล เขาจึงไม่อาจจะปกป้องหานชิงอวี่เหมือนก่อนหน้านี้ได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็มองหานชิงอวี่ที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่อีกครั้ง

เห็นว่าหานชิงอวี่กำลังหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา คุยกับใครบางคนผ่านทางวีแชต

ดูแบบนี้แล้ว คนที่คุยด้วยน่าจะเป็นอิงชื่อจ้ง

ฉินซานไห่ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ เขารู้สึกกังวลใจเล็กน้อย พูดกับเจี๋ยเป่าว่า

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นนายก็ไปลองดูแล้วกัน”

“ระวังวิธีการหน่อย อย่าทำพลาดล่ะ”

หลังจากพูดจบ เจี๋ยเป่าก็เดินไปยังทิศทางที่ญาติของคนไข้อยู่ เขายื่นมือออกมาพูดกับชายวัยกลางคนตรงหน้าว่า

“สวัสดีครับ ผมชื่อเจี๋ยเป่า รองผู้อำนวยการของแผนกศัลยกรรมทรวงอก”

“ผมมีส่วนร่วมในการผ่าตัดลูกชายของคุณ”

ประโยคนี้ทำให้ชายวัยกลางคนตรงหน้าเบนสายตาไปที่เจี๋ยเป่า ทันที

ถึงอย่างไร ต่อให้พูดคุยกับฉินซานไห่มากแค่ไหน เจ้าตัวก็เป็นคณบดีของโรงพยาบาล เขาจะไม่ลงมาจัดการเรื่องผ่าตัดนี้ง่าย ๆ แน่นอน

จากที่เห็น เขาก็ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ตอนนั้นเท่าไหร่

ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่เจี๋ยเป่า

เขามองไปที่เจี๋ยเป่า แล้วถามด้วยเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

“งั้นคุณบอกมา! คุณบอกมาสิว่าตอนนี้อาการของลูกชายผมเป็นอย่างไรกันแน่!”

ได้ยินคำถามจากญาติผู้ป่วย เจี๋ยเป่ากลับส่ายหน้าแล้วพูดว่า

“ก่อนหน้านี้คณบดีฉินก็ได้อธิบายอาการของผู้ป่วยให้คุณฟังคร่าว ๆ แล้วนี่ครับ”

“ถึงแม้ตอนนี้อาการของผู้ป่วยจะดีขึ้น แต่ถ้าจะให้กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม อาจจะต้องสังเกตอาการต่ออีกระยะหนึ่ง”

ฟังประโยคนี้จบ ชายวัยกลางคนตรงหน้าก็หันหน้าไปอีกทางอย่างหงุดหงิด

จากนั้นเขาก็พูดกับเจี๋ยเป่าด้วยสีหน้ารังเกียจ

“แล้วที่คุณพูดมันไม่ใช่คำพูดที่ไร้สาระเหรอ?”

“สองวัน? ฉันจะไปรออีกสองวันได้ยังไง!”

“พวกคุณจะจ่ายค่าชดเชยให้พวกเราตอนนี้! หรือไม่ก็บอกมาซะว่าลูกชายของฉันจะหายเป็นปกติได้หรือเปล่า!”

ชายวัยกลางคนตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉินซานไห่ขมวดคิ้วแล้วพูดกับเจี๋ยเป่าว่า

“เจี๋ยเป่า”

“เมื่อกี้ผมบอกคุณแล้วนะ ให้ระวังวิธีการหน่อย!”

“สถานการณ์ของคุณตอนนี้…”

ฉินซานไห่กลัวจริง ๆ ว่าญาติคนไข้ตรงหน้าจะมาทำเรื่องเอะอะในโรงพยาบาล

ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจริง ๆ โรงพยาบาลเมืองจินจะต้องตกรอบการประเมินในปีนี้แน่

หากเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ตัวเขาเองในฐานะคณบดีของโรงพยาบาลก็คงหนีความรับผิดชอบไม่พ้น

เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลเมืองจินปีนี้มีมากพออยู่แล้ว

เขาจำเป็นต้องใช้การประเมินครั้งนี้ ช่วยให้เขาได้รับความไว้วางใจจากผู้นำอีกครั้ง

แต่ฉินซานไห่ยังพูดไม่จบ เจี๋ยเป่าก็พูดขัดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

เขามองชายตรงหน้าที่ดูร้อนใจ แต่ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

“คุณใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ผมรู้ว่าคุณกำลังร้อนใจ”

“ความรู้สึกของคุณตอนนี้ ผมก็เข้าใจดี”

ชายวัยกลางคนตรงหน้าเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มาก่อนแล้ว เขาจึงมองเจี๋ยเป่าตรงหน้าอย่างเย็นชา แล้วพูดขึ้นมาว่า

“คุณเข้าใจอย่างไร?”

“คนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ไม่ใช่คุณ คนที่กำลังร้อนใจอยู่ตรงนี้ก็ไม่ใช่คุณ”

“พวกเราเก็บเงินส่งลูกชายมาโรงพยาบาลอย่างลำบากยากเข็ญ แต่สุดท้ายพวกคุณกลับบอกว่าการผ่าตัดมีปัญหา?!”

“จนถึงตอนนี้ อาการของลูกชายผมก็ยังคลุมเครืออยู่เลย!”

“นี่คือวิธีที่พวกคุณเข้าใจพวกเราหรือ?!”

เจี๋ยเป่ามองชายวัยกลางคนตรงหน้า พลางโบกมือด้วยความระอาใจเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้น หากผมบอกว่าผมสามารถช่วยพวกคุณหาตัวการที่ทำให้ลูกชายของคุณต้องมานอนอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ?”

เพียงประโยคเดียว ไม่เพียงแค่ทำให้ชายวัยกลางคนตรงหน้าชะงักค้างอยู่กับที่

ชั่วขณะหนึ่ง ญาติคนไข้คนอื่น ๆ ก็เป็นเหมือนชายวัยกลางคนที่ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่เช่นกัน

แม้แต่หมอที่ยืนตอนนี้ก็งงไปหมด

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ฉินซานไห่ดูเหมือนจะเข้าใจในทันทีว่า เจี๋ยเป่าต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เขาน่าจะต้องการหยิบเอาอิงชื่อจ้งมาใช้เป็นโล่กำบังกระสุนแน่นอน

แต่ตอนนี้ความผิดของอิงชื่อจ้งยังไม่ได้รับการยืนยัน จากภาพวิดีโอเมื่อครู่ การกระทำของแพทย์หนุ่มไม่ได้ผิดพลาดแต่อย่างใด

หากตอนนี้บอกชายวัยกลางคนไปว่า ผู้ร้ายที่ทำร้ายลูกชายของเขาก็คืออิงชื่อจ้งละก็…

บางทีอาจจะช่วยระงับอารมณ์ของเขาได้บ้างชั่วคราว แต่หลังจากนั้น ความโกรธของชายวัยกลางคนผู้นี้จะเปลี่ยนเป้าหมายจากโรงพยาบาลไปที่ตัวอิงชื่อจ้งทันที

สำหรับอิงชื่อจ้งแล้ว ทั้งหมดนี้มันยุติธรรมจริง ๆ หรือ?

ยังไม่ทันที่ฉินซานไห่ จะได้คิดให้กระจ่างในเรื่องพวกนี้ ชายวัยกลางคนก็เหมือนคนเสียสติ เขามองไปที่เจี๋ยเป่าแล้วเอ่ยปากถามว่า

“ใคร”

“ใครกัน!”

“ถ้าฉันรู้ว่าหมอไอ้เวรคนไหนก่อเรื่องอุบัติเหตุแบบนี้ขึ้นมา ฉันจะเป็นคนแรกที่หยิบมีดไปฟันมัน!”

ได้ยินชายวัยกลางคนพูดแบบนั้น ใจของฉินซานไห่ก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันที

เขารีบมองไปที่เจี๋ยเป่าแล้วเอ่ยปากพูดว่า

“เจี๋ยเป่า นายคิดจะทำอะไร?”

“นี่นายอยากให้ทุกคนในโรงพยาบาลมารับผิดชอบการกระทำของนายงั้นหรือ?”

เขารู้ว่าถ้าเจี๋ยเป่าบอกชื่อของอิงชื่อจ้งออกไปจริง ๆ ตอนนั้นคนที่จะต้องเดือดร้อนคงไม่ใช่แค่เจ้าตัวเท่านั้น

แม้กระทั่งหมอทุกคนที่ถูกดึงเข้ามาพัวพันในอุบัติเหตุครั้งนี้ ก็จะถูกคำพูดของเจี๋ยเป่าลากลงไปในห้วงลึกไม่มีที่สิ้นสุด

ตอนนี้ แม้แต่ความรับผิดชอบในการสอบยังไม่ได้กำหนดให้ดีเลย

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นกับอิงชื่อจ้งหรือกับคนอื่น ๆ ทั้งหมด ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่

แต่ถึงจะได้ยินคำพูดของฉินซานไห่ เจี๋ยเป่าก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลยแม้แต่น้อย

ฉินซานไห่เห็นแบบนั้นเข้า เขาก็หันไปมองหลินหม่านซางแล้วตะโกนด่าว่า

“หมอหลิน คุณไม่คิดจะจัดการลูกศิษย์ของตัวเองหน่อยเหรอ?”

“ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?”

ขณะที่ฉินซานไห่กำลังจะใช้ตำแหน่งของหลินหม่านซางกดดันเจี๋ยเป่า ญาติผู้ป่วยที่ยืนอยู่ซึ่งก็คือชายวัยกลางคนคนนั้น กลับพูดขึ้นมาอย่างฉุนเฉียวว่า

“เรื่องนี้ห้ามใครยุ่ง!”

“ฉันรู้มานานแล้วว่าหมออย่างพวกแกก็เหมือนกันหมด ชอบช่วยเหลือกันเอง!”

“ถ้าวันนี้ไม่บอกชื่อคนนั้นมา พวกแกทุกคนอย่าหวังว่าจะได้ออกจากประตูห้องทำงานนี้ไปได้!”

พูดจบ ชายวัยกลางคนก็รีบเดินไปที่ประตูทางออกอย่างรวดเร็ว

มือของเขากำกรรไกรคมที่ไม่รู้ว่าหยิบมาจากที่ไหนแน่น

เหล่าหมอที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมองภาพตรงหน้า แล้วก็มองแสงวาววับจากกรรไกร หัวใจของพวกเขาเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว

ตอนนี้พวกเขารู้สึกความเสียใจ ทำไมถึงต้องมายุ่งวุ่นวายกับเรื่องนี้ด้วย?

[1] รักษาม้าตายเหมือนม้าเป็น เปรียบเทียบเรื่องที่รู้ชัดว่าไม่มีความหวังแล้ว แต่ยังมีความหวังเลือนราง ลองพยายามเต็มที่ มักใช้หมายถึงความพยายามครั้งสุดท้าย