ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 303 นายมีวิธีเหรอ?

บทที่ 303 นายมีวิธีเหรอ?

“คณบดีฉิน”

“ถ้าเรื่องที่อิงชื่อจ้งและผมได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมที่โรงพยาบาลเมืองจินไม่ได้รับการแก้ไขอย่างยุติธรรม ผมจะทำการปรับราคาบางอย่างที่ หาน เทคโนโลยี”

“จากนี้ไปส่วนลดราคายาและอุปกรณ์ทั้งหมดที่โรงพยาบาลได้รับจะถูกยกเลิก”

หลังจากที่หานชิงอวี่พูดประโยคนี้จบ ฉินซานไห่ก็เผยสีหน้าลำบากใจทันที ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้ หาน เทคโนโลยี ได้ให้คำมั่นสัญญากับพวกเขาว่าจะให้ส่วนลดจำนวนมาก

ไม่ใช่แค่เฉพาะในเมืองจินทั้งเท่านั้น แต่ในอุตสาหกรรมทั้งหมด ส่วนลดเช่นนี้ก็หาได้ยากมาก

แต่ตอนนี้หานชิงอวี่กลับบอกว่าจะยกเลิกส่วนลดเสียอย่างนั้น หากประโยคนี้หลุดมาจากปากของคนอื่น ฉินซานไห่คงคิดว่าเขากำลังพูดเล่น

แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องตัวตนหรือท่าทางของหานชิงอวี่ของ แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาสามารถทำเรื่องนี้ได้จริง ๆ!

ฉินซานไห่คิดถึงตรงนี้หน้าผากก็ร้อนวูบวาบ เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มไหลผุดซึม

ดังนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับหานชิงอวี่ จึงรีบฝืนยิ้มออกมา

“เสี่ยวหาน เรื่องนั้นจะพูดอย่างนี้ไม่ได้หรอก นายก็เห็นว่าพวกเรามีความยากลำบากของพวกเราเอง…”

จริง ๆ แล้วฉินซานไห่ค่อนข้างคล่องแคล่วในเรื่องแบบนี้

ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่มีทางได้เป็นคณบดีหรอก

เขาจึงคิดจะมาใช้ความน่าสงสารเรียกร้องความเห็นใจจากหานชิงอวี่ แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ หานชิงอวี่กลับไม่สนใจและเอ่ยขัดจังหวะว่า

“ช่วยอธิบายให้ละเอียดหน่อยเถอะครับ”

ฉินซานไห่รู้สึกงุนงงไปชั่วขณะกับประโยคนี้ ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทางลังเล

“อะ…อะไรนะ?”

เมื่อเห็นฉินซานไห่เกิดความลังเล หานชิงอวี่จึงทวนประโยคเดิมอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้เขาขยายความประโยคที่เพิ่งพูดไปให้ละเอียดขึ้นอีกนิด

“ผมหมายความว่า ช่วยอธิบายให้ละเอียดหน่อย ว่าแท้จริงแล้วคุณเจออุปสรรคแบบไหนกันแน่”

“ไม่ว่าจะเจออุปสรรคอะไร พวกเราควรจะช่วยกันแก้ไข แต่ดูจากท่าทางของคุณตอนนี้ ผมคิดว่าคุณอาจจะขาดสติในการแก้ปัญหา”

ฉินซานไห่ได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่แล้วอดหัวเราะแห้ง ๆ ไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าตัวเองที่แก่ขนาดนี้แล้ว ยังต้องมานั่งฟังเด็กหนุ่มสอน

เขาถอนหายใจยาวแล้วจิบน้ำชาหนึ่งคำพร้อมกับพูดว่า

“เสี่ยวหาน มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก…”

“งั้นก็ยกเลิกส่วนลดซะ”

“นาย…”

“ถ้ายังต้องการส่วนลดจาก หาน เทคโนโลยี ก็บอกผมให้ละเอียดกว่านี้”

หานชิงอวี่มองฉินซานไห่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาจริงจัง ราวกับต้องการมองหาบางสิ่งจากสีหน้าของฉินซานไห่ด้วยตาของตัวเอง

ฉินซานไห่ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของหานชิงอวี่แล้ว ก็หัวเราะออกมาด้วยความโมโห เขาไม่เคยคิดเลยว่าหานชิงอวี่ที่ภายนอกดูเรียบร้อย จะยกเรื่องส่วนลดมาขู่เขาในเวลาแบบนี้

หานชิงอวี่คงไม่ทำแบบนี้แค่เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือ หลังจากที่หานชิงอวี่ได้ฝึกฝนที่โรงพยาบาลเมืองจินมาระยะหนึ่ง เด็กหนุ่มตรงหน้าจะมีความก้าวหน้าในทุกด้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านมนุษยสัมพันธ์

ไม่ใช่แค่เครื่องมือผ่าตัดเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป

บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงบในชั่วพริบตา

ถ้ามีคนที่ไม่รู้เรื่องเข้ามา อาจจะคิดว่าไม่มีใครอยู่ในห้องทำงาน

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก ฉินซานไห่ก็ยอมแพ้แล้วทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างแรง

“ก็ได้ ๆ ฉันยอมแพ้นายแล้ว ไม่ว่ามองยังไง สายตานายก็มองฉันเหมือนนักโทษ”

ฉินซานไห่พึมพำกับตัวเอง ก่อนพูดกับหานชิงอวี่

จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องที่หลินหมานชางและเจี๋ยเป่ามาหาเขาก่อนหน้านี้ให้หานชิงอวี่ฟังคร่าว ๆ

หานชิงอวี่ได้ยินแล้วก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

เมื่อเห็นหานชิงอวี่กำลังครุ่นคิดบางอย่าง ฉินซานไห่ก็แสดงสีหน้าเหมือนผู้ที่เคยผ่านเรื่องนี้มาก่อน

“ฉันบอกแล้วไง ที่ฉันปล่อยเรื่องนี้ค้างไว้นานขนาดนี้ เพราะมันแก้ไขยากนี่แหละ”

“วิธีที่ฉันบอกนายไปเมื่อกี้ ถือเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว”

“แล้วฉันก็บอกนายไปด้วยแล้วว่า หลังจากเรื่องนี้จบ ฉันจะจัดการเรื่องของนายกับอิงชื่อจ้งให้เรียบร้อย แต่เรื่องหมออิงอาจต้องลำบากหน่อย…”

ไม่คาดคิดว่าฉินซานไห่ยังพูดไม่ทันจบประโยค หานชิงอวี่เอ่ยขัดขังหวะขึ้นมากลางคัน

หานชิงอวี่มองหน้าฉินซานไห่แล้วเอ่ย

“คณบดีฉิน คุณคงรู้ดีว่าถ้าหมออิงปฎิเสธเรื่องนี้ขึ้นมา”

“ไม่ต้องพูดถึงโรงพยาบาลศูนย์เลย หากปล่อยให้เขาอยู่โรงพยาบาลเมืองจิน ถึงแม้จะมีคุณคอยปกป้อง ก็ไม่มีทางการันตีได้ว่าเขาจะไม่ถูกนินทาว่าร้าย”

“พอมีมลทินติดตัวแล้วจะถูกปฏิบัติในแบบไหน ผมเชื่อว่าคุณต้องรู้เรื่องนี้ดีกว่าผมแน่นอน”

“แล้วอีกอย่าง คุณคิดว่าการที่ครั้งนี้คุณปล่อยให้พวกเขาทำแบบนี้ เรื่องมันจะจบลงแค่นี้เหรอ”

พอได้ยินประโยคนี้ ฉินซานไห่จึงได้ถามกลับไปว่า

“จะ…จบเหรอ”

“หมายความว่ายังไง”

หานชิงอวี่เห็นว่าท่าทีของฉินซานไห่ผ่อนคลายลง จึงเริ่มอธิบายอีกครั้ง

“พวกเขาโลภมากจนไม่รู้จักพอ”

“ถึงแม้ครั้งนี้คุณจะตอบสนองความต้องการของพวกเขา แต่ครั้งหน้าถ้าพวกเขาใช้เหตุผลเดิมมาขู่คุณอีก คุณจะทำยังไง”

ฉินซานไห่ได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่แล้วก็เงียบไป

อันที่จริงเขาก็คิดเรื่องนี้มานานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้ เขาแค่แกล้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและพยายามหลอกตัวเอง

แต่ตอนนี้ความจริงถูกหานชิงอวี่เปิดออกแล้ว…

ฉินซานไห่ฟังคำเตือนของหานชิงอวี่แล้วก็เงียบไป

เมื่อฉินซานไห่เงียบไไป หานชิงอวี่ก็ฉวยโอกาสพูดต่อ

“จริง ๆ แล้วในช่วงเวลาแบบนี้ ถ้าพวกเขาใช้การขู่ครั้งนี้ ทำให้ได้ในสิ่งที่ต้องการสำเร็จจริง ๆ ยิ่งให้ไม่ควรปล่อยให้คนพวกนี้มีตัวตนอยู่”

“พร้อมกันนั้นพวกเขาก็จะได้ข้อมูลกดดันคุณมากขึ้น ถึงตอนนั้นกลัวว่าสุดท้ายแล้ว คุณจะต้องทำตามที่พวกเขาสองคนบอกทุกอย่าง”

หานชิงอวี่พูดไปพลางมองไปที่ฉินซานไห่

แต่ฉินซานไห่ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ออกมา

ตอนนี้หานชิงอวี่รู้แล้วว่า แม้ฉินซานไห่จะรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

หรือพูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีทางเลือก ได้แต่ถูกหลินหม่านฉางและเจี๋ยเป่าจูงจมูกเดิน ดังนั้นมาถึงตอนนี้หานชิงอวี่จึงปาระเบิดใหญ่ออกมา

“ถ้าผมบอกว่า ผมสามารถช่วยคุณแก้ไขเรื่องนี้ได้ โดยไม่กระทบต่อการประเมินของโรงพยาบาล”

“งั้นคุณจะ…”

ฉินซานไห่ได้ยินประโยคนี้แล้วก็เงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าฉายแววประหลาดใจ

“นะ…นายวิธีเหรอ?!”