ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 302 ปล่อย

บทที่ 302 ปล่อย

“คุณหมายถึงไล่ออกใช่ไหม?”

ฉินซานไห่ได้ยินคำพูดอันดุดันจากหลินหม่านฉางก็อุทานด้วยสีหน้าตกใจ เห็นได้ชัดว่าแม้แต่เขาเองก็คาดไม่ถึงกับสิ่งที่หลินหม่านฉางพูดออกมา

อย่างไรก็ตามคำพูดของหลินหม่านฉางนั้นอุกอาจเสียเหลือเกิน

ไม่ต้องพูดถึงหานชิงอวี่ด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะในแง่ของทักษะหรือพื้นฐาน แค่นี้ก็บอกได้แล้วว่าเขาไม่ใช่นักศึกษาแพทย์ธรรมดา

แต่ถึงแม้จะเป็นนักศึกษาแพทย์ธรรมดาทั่วไป ตอนนี้โรงพยาบาลก็ไม่กล้าที่จะไล่ใครออกง่าย ๆ หรอก

ไม่ว่าจะเป็นการพิจารณาในแง่เทคนิคหรือความต้องการทรัพยากรบุคคลของโรงพยาบาล คำขอของหลินหม่านฉางก็ดูไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

ทว่าหลินหม่านฉางไม่สนใจคำพูดของฉินซานไห่ แต่กลับกอดอกมองตรงไปที่อีกฝ่ายเงียบ ๆ

ดวงตาคู่นั้นราวกับกำลังบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองเลย ตนเองแค่เป็นผู้สังเกตการณ์เฉย ๆ

หลังจากนั้นฉินซานไห่ก็เข้าใจแล้วว่า หลินหม่านฉางที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ตั้งใจดำเนินการตามขึ้นตอนอย่างยุติธรรม

สิ่งที่หลินหม่านฉางต้องการทำ คือการดึงเขาไปอยู่ฝ่ายของตนเองอย่างสมบูรณ์

การไล่หานชิงอวี่ออกก็เป็นเหมือนการส่งสัญญาณจงรักภักดี จากนั้นหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก ฉินซานไห่ก็จะกลายเป็นคนของหลินหม่านฉางอย่างเต็มตัว

หลินหม่านฉางจะเริ่มปฏิบัติต่อฉินซานไห่ในฐานะพันธมิตร

ดังนั้นไม่ว่าจะทำอะไร ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นมาก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ฉินซานไห่ก็ลอบด่าในใจ

จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์!

นอกจากนี้ ไม่ว่าจะมองจากบรรยากาศในที่เกิดเหตุหรือจากสีหน้าของหลินหม่านฉาง ฉินซานไห่ก็สัมผัสได้เลือนรางว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ และอาจจะเป็นหลินหม่านฉางเองที่วางแผนทำให้หานชิงอวี่ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต

เมื่อเห็นฉินซานไห่มีท่าทางลังเล ใบหน้าของหลินหม่านฉางก็มืดลงอย่างเห็นได้ชัด

เขามองไปที่ฉินซานไห่สีหน้าหม่นหมองแล้วเอ่ยปากพูดว่า

“เป็นอะไรไปคณบดีฉิน เรื่องนี้ตัดสินใจยากขนาดนั้นเลยเหรอ”

ฉินซานไห่ไม่สนใจความเห็นมากมายของหลินหม่านฉางเมื่อครู่ แต่เอ่ยปากพูดกับหลินหม่านฉางตรงหน้าว่า

“ผมจะคิดวิธีการจัดการเรื่องนี้เอง”

“พวกคุณออกไปก่อนเถอะ ผมอยากคุยกับเสี่ยวหานตามลำพัง”

เจี๋ยเป่าที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็อยากจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างกับฉินซานไห่ แต่สุดท้ายก็ถูกหลินหม่านฉางขวาง

ก่อนจะได้ยินหลินหม่านฉางพูดกับฉินซานไห่ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“ตกลง”

“เจี๋ยเป่า พวกเราไปกันเถอะ”

“แม้ว่าตอนนี้คณบดีฉินจะมีความคิดมากมายในใจ แต่ผมเชื่อว่าคณบดีฉินจะตัดสินใจอย่างมีเหตุผล”

หลังจากพูดจบ เขาก็พาเจี๋ยเป่าก้าวไปที่ประตูทางออก ก่อนจะจากไปอย่างผึ่งผาย

เมื่อเห็นทั้งสองคนจากไป ฉินซานไห่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วหันกลับไปมองที่หานชิงอวี่อีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้แววตาของเขากลับเจือด้วยความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย

หานชิงอพูดกับฉินซานไห่อย่างไม่อ้อมค้อม

“คณบดีฉิน เรื่องราวตอนนี้น่าจะชัดเจนแล้ว”

“เรื่องนี้ผมถูกใส่ร้ายชัด ๆ คุณก็รู้ว่าก่อนหน้านี้ผมเพิ่งกลับมาที่หอพัก ไม่มีทางที่จะมีเวลาจ่ายยาให้ผู้ป่วยได้เลย”

“ผมขอให้คุณจัดคนเพื่อสืบสวนเรื่องนี้โดยเฉพาะ”

ฉินซานไห่ได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่ก็หัวเราะขื่นขม จริง ๆ แล้วเขาก็รู้ดีว่า ตอนนี้หานชิงอวี่กำลังถูหลินหม่านฉางและเจี๋ยเป่าใส่ร้าย

ก่อนหน้านี้หลินหม่านฉางเคยบอกกับเขาว่า มีวิธีที่จะจัดการหานชิงอวี่ให้แพ้ราบคาบ

ดังนั้นฉินซานไห่จึงหันไปมองที่หานชิงอวี่ตรงหน้าอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้เขาพูดกลับเอ่ยตะกุกตะกัก

“เสี่ยวหาน เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก เพราะผมสามารถจัดการเรื่องนี้ได้อย่างราบรื่น สิ่งที่พวกเราควรจะคุยกัน ควรจะเป็นเรื่องของอิงชื่อจ้ง”

หลังจากได้ฟังคำพูดของฉินซานไห่ หานชิงอวี่ยิ่งรู้สึกว่าฉินซานไห่วันนี้ดูแปลกไปจากปกติ

การพูดถึงเรื่องของอิงชื่อจ้งในตอนนี้ ทำให้หานชิงอวี่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นเขาจึงมองหน้าฉินซานไห่อย่างจริงจังแล้วพูดว่า

“คณบดีฉิน คุณรู้อะไรบางอย่างใช่ไหม”

“หรือว่าคุณก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างถึงไม่อยากให้ผมยุ่งกับเรื่องนี้อีกต่อไป”

ฉินซานไห่ได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่แล้ว อดไม่ได้ที่จะชื่นชมความสามารถในการสังเกตของหานชิงอวี่ในใจ

หลังจากนั้นมันยิ่งทำให้เขาตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะปิดบังเรื่องนี้จากหานชิงอวี่ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน หานชิงอวี่ก็เป็นคนที่มีความสามรถ

ถ้าปล่อยให้คนที่มีความสามารถแบบนี้พัฒนาขึ้นมาจนประสบความสำเร็จ อย่างน้อยก็ทำให้หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกปลอบประโลมอยู่บ้าง

เขาจึงทำหน้านิ่งแล้วพูดกับหานชิงอวี่ว่า

“เสี่ยวหาน ฉันบอกไปแล้ว”

“เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้นายยุ่งอีกต่อไป! สิ่งที่นายต้องทำตอนนี้คือ ไปคุยกับอิงชื่อจ้งให้ยอมรับผิดเรื่องนี้”

“ฉันรับรองได้ว่า หลังจากที่อิงชื่อจ้งยอมรับผิดเรื่องนี้แล้ว โรงพยาบาลของเราจะไม่มีการลงโทษอิงชื่อจ้งและคุณอีกแน่นอน”

หานชิงอวี่ได้ยินคำพูดของฉินซานไห่แล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ในใจของเขาคิดว่า ฉินซานไห่ไม่ควรพูดประโยคนี้ออกมา

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ตอนนี้ฉินซานไห่ถูกคู่หูอาจารย์-ลูกศิษย์อย่างหลินหม่านฉางและเจี๋ยเป่าจับจุดอ่อนได้แล้ว

ดังนั้น ถึงแม้ก่อนหน้านี้ ฉินซานไห่จะใช้ความพยายามอย่างมากในการสนับสนุนหานชิงอวี่ แต่ฉินซานไห่ในตอนนี้ก็ต้องพยายามลดผลกระทบของเรื่องเหล่านี้ที่มีต่อโรงพยาบาลให้ได้มากที่สุด

ส่วนอิงชื่อจ้งผู้เสียสละในสายตาของฉินซานไห่ เขาก็ค่อนข้างน่าสงสารอยู่บ้าง แต่หากให้เขาเลือกปกป้องคนใดคนหนึ่งระหว่างหานชิงอวี่กับอิงชื่อจ้ง เขาก็ยังคงเลือกที่จะปกป้องหานชิงอวี่อยู่ดี

ทว่าอย่างไรก็ตาม ท่าทางของหานชิงอวี่ทำให้การกระทำเช่นนี้ของฉินซานไห่ล้มเหลวอย่างแน่นอน

เขามองไปที่ฉินซานไห่ตรงหน้าและกลับยิงคำถามอื่นออกไป

“คณบดีฉิน โรงพยาบาลเมืองจินมียาจำนวนมากที่ซื้อมาจาก Han Technology ใช่ไหมครับ”

ฉินซานไห่ได้ยินคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกับหัวข้อสนทนานี้ ตอนแรกเขาก็งงงวยไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก็พยักหน้า

“ใช่แล้ว ตอนนี้ยาส่วนใหญ่ของพวกเราถูกผลิตโดย Han Technology ตั้งแต่ครั้งที่คุณพ่อคุณแม่ของคุณมาที่นี่ เราก็ได้สร้างความสัมพันธ์และความร่วมมือกันอย่างแน่นแฟ้น”

“ตอนนี้โรงพยาบาลของเราได้รับสินค้าจาก Han Technology พร้อมส่วนลดที่น่าพอใจ”

“เรื่องนี้ผมรู้สึกขอบคุณ Han Technology ของพวกคุณเป็นอย่างมาก”

ฉินซานไห่พูดไปเรื่อย ๆ แต่ในใจกลับไม่รู้ว่าหานชิงอวี่กำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่ หรือว่าเขากำลังจะฉวยโอกาสนี้สร้างภาพให้กับ Han Technology?

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ก็คงจะลำบากสักหน่อย

ขณะที่ฉินซานไห่กำลังต้องอยู่ในห้วงความิด คำพูดประโยคหนึ่งของหานชิงอวี่ก็ทำให้หัวของเขาอื้ออึงไปหมด