ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 307 ใส่รองเท้าผิดขนาด

บทที่ 307 ใส่รองเท้าผิดขนาด

หลังเจียงหวู่ได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่แล้ว เขาก็วางโทรศัพท์มือถือของตัวเองไว้บนโต๊ะ

ในขณะเดียวกัน สายตาที่มองไปยังอิงชื่อจ้งก็ไม่ได้เต็มไปด้วยความระแวดระวังอีกต่อไป

ส่วนอิงชื่อจ้งนั้น สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขามองไปที่หานชิงอวี่และเจียงหวู่ จากนั้นก้มหน้าลงแล้วพูดว่า

“ขอโทษนะ เพราะเรื่องของฉัน ทำให้พวกนายต้องเดือดร้อนไปด้วย”

ถึงแม้ว่าอิงชื่อจ้งเองยังไม่รู้เนื้อหาในวิดีโอ

แต่จากบทสนทนาของทั้งสองคนและการพูดคุยกับหานชิงอวี่เมื่อสักครู่ เขาก็พอจะมองออกได้ชัดเจนว่าตอนนี้หานชิงอวี่ได้รับผลกระทบเพราะเรื่องของตนเอง

หานชิงอวี่เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร เรามาดูวิดีโอกันก่อนเถอะ”

ส่วนเจียงหวู่ เขากำลังสังเกตอิงชื่อจ้งที่อยู่ตรงหน้า

ก่อนหน้านี้ หานชิงอวี่ได้อธิบายภาพรวมของเรื่องราวให้เขาฟังคร่าว ๆ แล้ว ดังนั้นเขาจึงมีความเข้าใจเกี่ยวกับอิงชื่อจ้งพอสมควร

ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่

เมื่อสักครู่ที่หานชิงอวี่ไม่รับโทรศัพท์ของเขา ก็เป็นเพราะอิงชื่อจ้งนี่เอง

แต่เดิมคืนนี้ อิงชื่อจ้งตั้งใจจะเสียสละเวลาพักผ่อนมาที่สำนักงานของหานชิงอวี่ เพื่อจะถามเกี่ยวกับมาตรการรับมือต่อไป

ในสำนักงานเวรคืนนี้ รวมหานชิงอวี่ด้วยแล้วมีแพทย์เพียงสองคน

และอีกคนหนึ่ง เป็นคนที่หานชิงอวี่เคยเจอที่โรงพยาบาลศูนย์มาก่อน

ดังนั้น หานชิงอวี่จึงไม่ได้ปฏิเสธคำขอของอิงชื่อจ้ง แต่ให้เขามาพูดคุยรายละเอียด

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ เมื่ออิงชื่อจ้งเปิดประตูเข้ามา แพทย์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองหน้าอิงชื่อจ้งด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

สายตานั้น ราวกับว่าอิงชื่อจ้งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่แพทย์ แต่เป็นอาชญากร

ในตอนแรก อิงชื่อจ้งไม่ได้สนใจสายตาแบบนั้น

อย่างไรเสีย ช่วงนี้ตนเองก็เห็นสายตาแบบนี้มามากแล้ว

เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายก็เป็นแพทย์ของโรงพยาบาลศูนย์ ดังนั้น อิงชื่อจ้งจึงไม่ได้มีเจตนาร้ายต่ออีกฝ่ายมากนัก เพียงแค่ลดเสียงลงเล็กน้อย แล้วสนทนากับหานชิงอวี่ต่อไป

อย่างไรก็ตาม การยอมโอนอ่อนของตนเองกลับถูกเพื่อนร่วมงานเก่าที่อยู่ข้าง ๆ มองว่าเป็นความหยิ่งยโสและจองหอง

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันถึงประเด็นสำคัญ เขาก็เดินเข้ามาด่าทอทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้าว่า

“เสียงดังอะไรกัน!”

“คุณหมอหาน คุณยังถือว่าเป็นหมอที่ดีคนหนึ่ง แต่คุณช่วยอย่าไปยุ่งกับหมออิงชื่อจ้งที่มักจะทำให้ โรงพยาบาลศูนย์ของพวกเราเสียชื่อเสียงได้ไหม”

หมอคนนั้นดูเหมือนจะโกรธมาก ไม่เพียงแต่เสียงดังขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น แต่ยังทุบโต๊ะทำงานถึงสองครั้งด้วย

ท่าทางนั้น คนที่ไม่รู้เรื่องอาจคิดว่า อิงชื่อจ้งและหานชิงอวี่เป็นหนี้เขามาก่อน

เช่น เป็นหนี้เงิน หนี้ทองคำ หรืออะไรทำนองนั้น

อิงชื่อจ้งเป็นคนซื่อสัตย์ แม้ว่าตอนอยู่ที่โรงพยาบาลศูนย์จะเป็นผู้อำนวยการแผนกของห้องแผนกเล็ก ๆ แต่ก็เพราะอย่างนี้ อิงชื่อจ้งจึงมีกฎที่ต้องปฏิบัติต่อตนเองสูงมาก

เขามองไปที่แพทย์ตรงหน้า เปิดปากพูดด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะขอโทษ

“เอ่อ ขอโทษนะครับ…”

ประโยคนี้เพิ่งจะพูดได้ครึ่งเดียว ก็ถูกหานชิงอวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขัดขึ้นมาทันที

หานชิงอวี่กันไม่ให้อิงชื่อจ้งที่กำลังจะขอโทษพูดต่อ จากนั้นเขาก็หันไปมองหน้าหมอที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ถึงแม้เขาจะจำชื่อของหมอคนนี้ไม่ค่อยได้ แต่เขาก็ยังจำได้ชัดเจนว่า อีกฝ่ายเป็นหมอจากโรงพยาบาลศูนย์

เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูเย็นชาของหานชิงอวี่ หมอหนุ่มคนนั้นก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

ก่อนหน้านี้ ถึงแม้หานชิงอวี่จะไม่พอใจหมอคนอื่น ๆ เขาก็ไม่เคยแสดงออกมาให้เห็น

จริง ๆ แล้วในใจพวกเขาก็เข้าใจดีว่าหานชิงอวี่ไม่ได้เกรงใจพวกเขา แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากยุ่งด้วยมากกว่า

หมอคนนี้ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงอยากจะมาระบายความไม่พอใจให้ หานชิงอวี่และอิงชื่อจ้งฟัง

ดังนั้น เมื่อเขาเห็นว่าหานชิงอวี่ดูเหมือนจะอยากโต้ตอบอะไรบางอย่าง เขาจึงรีบพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“อะไรกัน มีปัญหาอะไรกับสิ่งที่ผมพูดหรือไง!”

“คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงต้องมาเข้าเวรที่นี่คืนนี้”

“ก็เพราะคุณกับอิงชื่อจ้งชอบไปขัดแย้งกับหมอจากโรงพยาบาลระดับสูงนั่นไง! ตอนนี้ชื่อเสียงของพวกเราที่ โรงพยาบาลศูนย์ก็แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว”

“ตอนนี้ไม่เพียงแค่รู้สึกด้อยกว่าคนอื่นในตอนที่เดินอยู่บนถนนของโรงพยาบาลเมืองจิน แต่คณบดียังจัดให้ผมเข้าเวรกลางคืนอีกด้วย!”

“เพราะความผิดพลาดของคุณ พวกเราทุกคนก็ต้องถูกลงโทษไปด้วย แบบนี้มันยุติธรรมหรือไง!”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่รวดเร็วมาก แทบจะพูดออกมาทันทีที่คิดได้

ดังนั้น บางคำพูดจึงเกือบจะหลุดปากออกมาโดยไม่ทันได้คิด

อิงชื่อจ้งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็ตกตะลึง เพราะเขาไม่คิดเลยว่าการกระทำของตัวเองจะทำให้เพื่อนร่วมงานตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากขนาดนี้

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของหานชิงอวี่กลับเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง

“ผมมาถึงแผนกผู้ป่วยในก่อนคุณหลายวัน เดิมทีที่นี่ก็มีแต่แพทย์ที่ต้องการเรียนรู้ต้องผลัดกันเข้าเวรกะกลางคืนอยู่แล้ว”

“ถึงแม้ว่าจะเป็นผมที่อยู่ในช่วงก่อนเปลี่ยนกะ ก็ยังมีงานที่ต้องทำในกะกลางคืนอีกหนึ่งวัน”

“กระบวนการทำงานปกติถูกคุณมองว่าเป็นการกลั่นแกล้ง ผมคิดว่าคุณควรจะคิดให้ดี ๆ ว่าตัวเองเหมาะกับงานนี้หรือเปล่า”

พูดจบแล้ว โดยที่ยังไม่ทันรอให้แพทย์ตรงหน้าได้สติ หานชิงอวี่ก็เริ่มตอบคำถามต่อไป

“แม้แต่คณบดีฉินเองก็พูดแล้วว่า เรื่องของอิงชื่อจ้งยังอยู่ในระหว่างการสอบสวน”

“คุณใส่ใจความคิดเห็นของแพทย์คนอื่น ๆ ในโรงพยาบาลเมืองจินมากขนาดนี้ แต่กลับไม่ยอมอ่านประกาศภายในที่คณบดีฉินประกาศเลยหรือ?”

“คนของพวกเราโรงพยาบาลศูนย์ดูเหมือนจะได้รับการปฏิบัติที่ไม่ยุติธรรมในโรงพยาบาลเมืองจิน ถึงแม้ว่าคนธรรมดาจะไม่อยากเติมเชื้อไฟในเวลาแบบนี้ แต่ส่วนใหญ่ก็จะเลือกที่จะรอดูสถานการณ์”

“คุณชอบที่จะดูแลความรู้สึกของโรงพยาบาลเมืองจินมากขนาดนี้ คุณต้องการให้ผมกลับไปบอกคณบดีจ้าวไหมล่ะ? ให้คุณได้ไปทำงานที่โรงพยาบาลระดับสูงอย่างโรงพยาบาลเมืองจินโดยเร็ว”

หานชิงอวี่มองแพทย์ตรงหน้า คำพูดของเขาฟังดูเข้มงวดอย่างมาก

ได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่แล้ว หมอหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงความกลัวที่อยู่ภายในใจขึ้นมาทันที

ทั้ง ๆ ที่เขามีอาวุโสกว่าหานชิงอวี่ที่เพิ่งมาถึงโรงพยาบาลศูนย์ได้ไม่นานนักมากโข แต่กลับคิดไม่ถึงว่าในเวลาแบบนี้ ตัวเองจะถูกหานชิงอวี่ที่เป็นมือใหม่ตอบโต้จนพูดอะไรไม่ออกแบบนี้

ตอนแรกเขาคิดที่จะโต้แย้งหานชิงอวี่ แต่พอนึกถึงท่าทางเคร่งขรึมของจ้าวชิงซง ก็ปิดปากฉับ แล้วเดินออกไปทางประตู

เมื่อเดินออกไปนอกประตูแล้ว ก็ยังไม่วายพูดจาเสียดสีอย่างแรงเพิ่มเติม

อิงชื่อจ้งเล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้เจียงหวู่ฟัง หลังจากนั้นเจียงหวู่ก็พูดด้วยความโกรธว่า

“นี่มันเกินไปแล้ว พวกคุณทั้งหมดมาจากโรงพยาบาลเดียวกันชัด ๆ ทำไมถึงยังมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก!”

“ถ้ารู้ตั้งแต่ตอนอยู่หน้าประตู ฉันจะต้องสั่งสอนคนเมื่อกี้ให้เข็ดไปเลย!”