ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 420 ภาระอันหนักอึ้งบนบ่า

บทที่ 420 ภาระอันหนักอึ้งบนบ่า

พอเห็นทั้งสองคนอยู่ใกล้ชิดกันแบบนั้น พยาบาลและหมอที่รู้เรื่องก็หัวเราะกันเบา ๆ ขณะเดินผ่านไป

สถานการณ์นี้ทำให้ไป๋ปิงรู้สึกเขินอายขึ้นมา เธอรีบลุกออกจากอ้อมกอดของหานชิงอวี่ ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันไม่เป็นไร”

“เมื่อตอนเที่ยงวันนี้ ฉันได้รับสายจากที่บ้าน คุณปู่กับคุณย่าป่วย ฉันตั้งใจจะลางานกลับปักกิ่งเพื่อไปดูท่าน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หานชิงอวี่ก็มีท่าทีจริงจังขึ้นมาทันที

“รอผมแป๊บนะ ผมจะเอาตัวอย่างยานี้ไปส่งก่อน แล้วจะไปกับคุณ ผมจะไปขอลางานจากคณบดี”

ทว่าหานชิงอวี่ไม่สามารถไปไหนได้ง่าย ๆ เพราะยังมีเรื่องบริษัทที่ต้องจัดการ และอีกเรื่องก็คือแม่เฒ่าหู หากเรื่องนี้ไม่จบ เขาก็คงไม่สามารถออกจากเมืองจินได้ง่าย ๆ หูต๋าไม่มีทางปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่

“ฉันไม่อยากแยกจากนายเลย”

ไป๋ปิงอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่ พิงตัวเข้ามาในอ้อมกอดของหานชิงอวี่อีกครั้ง

เธอก้มหน้ากระซิบเบา ๆ ในขณะที่หานชิงอวี่คอยลูบหัวเธอเบา ๆ

“ไม่ต้องห่วงนะ ไปดูแลคุณปู่คุณย่าให้ดี ผมจะอยู่ที่โรงพยาบาลนี้แล้วรอคุณกลับมา”

“น่าเสียดายจริง ๆ ที่ผมไม่สามารถไปกับคุณได้ ไม่อย่างนั้นผมคงจะไปด้วย”

หานชิงอวี่รู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่ไป๋ปิงก็เข้าใจความตั้งใจของเขาจึงไม่ได้โกรธเคืองอะไร

“ไม่เป็นไร ปู่กับย่าคงไม่ว่าอะไรหรอก ฉันกลับไปเยี่ยมท่านก็พอแล้ว ฉันจะเอาความห่วงใยของนายกลับไปฝากด้วยนะ”

ไป๋ปิงเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่าย

เธอไม่เคยทำตัวงอแงเหมือนหญิงสาวคนอื่น ๆ เพราะเธอเชื่อว่าการอยู่ด้วยกันนั้นต้องเข้าใจซึ่งกันและกัน หากไม่สามารถเข้าใจซึ่งกันและกันได้ ความสัมพันธ์ก็คงไม่ยั่งยืน

หลังจากหานชิงอวี่ส่งตัวอย่างเข้าไปในห้องตรวจแล้ว เขาก็นั่งคุยกับไป๋ปิงที่เก้าอี้ข้างทางเดินอยู่พักหนึ่ง

ไม่นานนัก อิงซื่อจงที่เดินผ่านมาก็บอกข่าวที่ทำให้พวกเขาต้องแยกจากกันชั่วคราว

“ยังนั่งอยู่ตรงนี้อีกเหรอ คณบดีเพิ่งแจ้งให้ทุกคนไปประชุมนะ”

“หนุ่มสาวที่กำลังอินเลิฟนี่ไม่เหมือนพวกเราคนแก่เลยนะ สมัยก่อนฉันก็มีพลังเหลือเฟือเหมือนพวกเธอนั่นแหละ”

เมื่อถูกเพื่อนร่วมงานแซวต่อหน้า ไป๋ปิงพลันหน้าแดง ส่วนหานชิงอวี่ไม่ใส่ใจ เขายิ้มตอบและบอกว่าจะรีบไปประชุมทันที

เขาเดาว่าวาระการประชุมครั้งนี้น่าจะเกี่ยวกับการประกาศรายชื่อผู้ที่จะไปยังพื้นที่ประสบภัย

ระหว่างเดินไปประชุม ทั้งสองคนก็ปรับอารมณ์ให้พร้อมแล้ว

เมื่อทุกคนมาครบแล้ว ฉินซานไห่ก็ประกาศรายชื่อผู้ที่จะไปพื้นที่ประสบภัยแผ่นดินไหว

ในรายชื่อมีชื่อของหานชิงอวี่ ซึ่งก็เป็นไปตามคาด

“ทุกท่าน หลังจากการพิจารณาของผู้นำโรงพยาบาล รายชื่อแพทย์ที่ประกาศนี้ถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว แม้จะมีความเสี่ยงอยู่บ้าง แต่ผมคิดว่าทุกคนคงไม่มีปัญหาอะไร การช่วยชีวิตคนสำคัญที่สุด”

“แต่ขอให้ทุกคนมั่นใจว่า ในการช่วยเหลือผู้ประสบภัย สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องรักษาความปลอดภัยของตัวเองด้วย”

ผู้ที่มีรายชื่อไม่มีใครคัดค้าน เพราะการรักษาและช่วยชีวิตคนในช่วงเวลานี้เป็นหน้าที่ของพวกเขา หากพวกเขาไม่ไป แล้วจะปล่อยให้คนในพื้นที่ประสบภัยตายอย่างไร้การช่วยเหลืองั้นหรือ?

ก่อนหน้านี้มีการแจ้งเตือนแล้ว ทุกคนจึงเตรียมตัวไว้พร้อมแล้ว

เมื่อแน่ใจว่าผู้ที่มีรายชื่อไม่มีใครคัดค้าน ฉินซานไห่ก็พอใจและประกาศเวลาการออกเดินทาง

ทีมแพทย์กลุ่มแรกจะออกเดินทางจากโรงพยาบาลที่สอง ส่วนทีมของพวกเขาจะออกเดินทางในอีกสามวันถัดมา

หลังจากประชุมเสร็จ ฉินซานไห่ก็ส่งสัญญาณให้หานชิงอวี่ตามไปที่ห้องทำงาน

ฉินซานไห่พาหานชิงอวี่ไปที่ชั้นบนสุด เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าหลินหม่านชางอยู่ในห้องด้วย

“นั่งสิ เสี่ยวฉิน นายคงสงสัยว่าทำไมชื่อของนายถึงอยู่ในรายชื่อการช่วยเหลือผู้ประสบภัยแผ่นดินไหวด้วยใช่ไหม?”

“คณบดีครับ ผมไม่มีปัญหาอะไรเลย เรื่องนี้ผมยินดีมาก”

ฉินซานไห่ยิ้มและโบกมือ เขารู้ถึงนิสัยของหานชิงอวี่เป็นอย่างดี ชายหนุ่มคนนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง

“นายยังไม่เข้าใจคำถามของฉันสินะ”

หานชิงอวี่ครุ่นคิดสักพัก แล้วตอบออกมาว่า “เหตุการณ์ครั้งก่อนที่เกี่ยวกับเจี๋ยเป่าทำให้เราเสียโอกาสในการได้รับรางวัลจากโรงพยาบาล ในช่วงเวลาที่จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรทางการแพทย์ของประเทศ โรงพยาบาลของเราจำเป็นต้องเป็นผู้นำ ไม่สามารถรีรอได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินหม่านชางก็ยกนิ้วโป้งให้ทันที

“นายมีความคิดที่ดีมาก และพูดได้ถูกต้อง แต่ยังมีเหตุผลสำคัญอีกอย่างหนึ่งคือ พื้นที่ประสบภัยแผ่นดินไหวมีเหตุการณ์หนึ่งที่จำเป็นต้องให้นายไป”

เรื่องนี้ทำให้หานชิงอวี่สงสัย ส่วนคณบดีฉินและหลินหม่านชางก็ไม่คิดปิดบัง และบอกความจริงกับเขาอย่างรวดเร็ว

“ในพื้นที่ประสบภัยแผ่นดินไหว มีบุคคลสำคัญได้รับบาดเจ็บ และต้องการให้นายไปผ่าตัด เขาคือเจิงลั่ว หนึ่งในเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน*[1] เขาได้รับบาดเจ็บระหว่างปฏิบัติภารกิจช่วยเหลือ จนถึงตอนนี้ยังไม่ฟื้น ภารกิจนี้ตกอยู่บนบ่าของโรงพยาบาลเรา เราก็เลยจำเป็นต้องส่งนายไป”

“ถ้านายสามารถช่วยชีวิตเขาได้ จะไม่เพียงแต่ช่วยตัวนายเองเท่านั้น แต่ยังส่งผลดีต่อโรงพยาบาลเราด้วย”

เมื่อได้ฟังคำแนะนำจากคณบดีฉินและอาจารย์ หานชิงอวี่ก็เข้าใจถึงความสำคัญของภารกิจที่อยู่บนบ่าของเขา

“ไม่ต้องห่วงครับ คณบดี อาจารย์ ผมจะทำอย่างเต็มที่และจะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวังแน่นอน”

ทั้งสองคนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ พวกเขาคิดว่าโชคดีที่มีหานชิงอวี่อยู่ที่โรงพยาบาลนี้ด้วย ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่สบายใจที่จะมอบหมายภารกิจนี้ให้ใคร

หลังออกมาจากห้องคณบดี หานชิงอวี่ก็กลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง

ไม่นานหลังจากที่เขานั่งลง หมอหลิวจากแผนกตรวจวิเคราะห์ก็นำผลการตรวจมาส่งให้

“หมอหาน ตัวอย่างที่คุณส่งมาตอนนี้ผลออกมาแล้ว นี่คือรายงานที่ผมพิมพ์ออกมา คุณลองตรวจดูว่ามีปัญหาอะไรไหม”

หานชิงอวี่รับรายงานมาจากหมอหลิวและตรวจสอบมันอย่างละเอียด

ระหว่างดูรายงานเขาก็ถามไปด้วย “ผลการตรวจทั้งหมดอยู่ในนี้ใช่ไหมครับ?”

“ใช่ครับ ตัวอย่างยาที่คุณส่งมาถูกตรวจทีละตัว ผลทั้งหมดอยู่ในนี้ครับ”

“ไม่มีการข้ามขั้นตอนใด ๆ คุณวางใจได้ ผมเฝ้าดูการตรวจด้วยตัวเอง หลังจากทำการตรวจเสร็จ ผมก็รีบนำผลมาส่งให้คุณทันทีโดยที่ไม่ผ่านมือใครเลย”

ดูเหมือนแผนกตรวจวิเคราะห์จะเข้าใจถึงความสำคัญของเรื่องนี้และรับผิดชอบได้ดีมาก

หานชิงอวี่มุ่งความสนใจไปที่รายงานผลการตรวจ

ไม่นานเขาก็พบข้อสังเกตบางอย่าง แม่เฒ่าหูถูกวางยาพิษในวันนั้นจริง ๆ ซึ่งเกี่ยวข้องกับยาฉีดที่ใช้ในวันนั้น

“ยาฉีดชนิดนี้ไม่ใช่ยาที่มาจากโรงพยาบาลของเราเลย นั่นหมายความว่าการที่หญิงชราคนนั้นถูกวางยาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโรงพยาบาลของเรา”

“ผลการตรวจนี้ต้องรีบแจ้งให้คุณหูทราบ ไม่สามารถปล่อยให้เขาเข้าใจผิดว่าเป็นความผิดของโรงพยาบาลเราได้”

เมื่อเห็นผลการตรวจออกมาเป็นแบบนี้ หานชิงอวี่ก็โล่งใจขึ้นมาบ้าง

เรื่องนี้ต้องรีบแจ้งให้คุณหูทราบโดยเร็วที่สุด เพื่อให้เขารู้ว่าผู้ร้ายที่แท้จริงคือใคร เพราะหากคนร้ายกล้าทำครั้งที่หนึ่งแล้ว อีกฝ่ายก็อาจกล้าลงมือทำอีกครั้ง

[1] สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (China Central Television) หรือ CCTV เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งชาติของประเทศจีน ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2501 เพื่อเป็นสื่อโฆษณาชวนเชื่อ มีช่องรายการต่าง ๆ 50 ช่อง และออกอากาศรายการต่าง ๆ แก่ผู้ชมมากกว่าหนึ่งพันล้านคนใน 6 ภาษาดำเนินการโดยสำนักงานบริหารกิจการวิทยุและโทรทัศน์แห่งรัฐ ซึ่งขึ้นตรงต่อกรมโฆษณาชวนเชื่อกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน