ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 424 กลายเป็นเสียท่า

บทที่ 424 กลายเป็นเสียท่า

“หึ ๆ นี่คุณคิดว่าผมกับคุณหูเป็นคนโง่หรือยังไง? ถ้าเป็นยาพิเศษแบบที่ว่านั่นจริง ๆ ทำไมต้องแอบฉีดให้คุณท่าน ทำไมไม่เอามาบอกคุณหูตรง ๆ เลยล่ะ”

หานชิงอวี่พูดขึ้นมาจากข้าง ๆ เปิดโปงความชั่วร้ายที่แท้จริงของกานซีหัว

คำพูดดังกล่าวทำให้กานซีหัวโกรธจัด เขาชี้หน้าด่าหานชิงอวี่ทันที

“แกเป็นใครกันถึงมีสิทธิ์มาสงสัยฉัน บอกไว้ก่อนนะ แกอย่าคิดจะมาใส่ร้ายป้ายสีฉัน!”

ต้องยอมรับว่าฝีมือการแสดงของกานซีหัวนั้นยอดเยี่ยม ท่าทางที่เขาแสดงออกดูเหมือนว่าเขากำลังถูกเข้าใจผิดจริง ๆ

แต่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบเขามีเจตนาเดียว นั่นคือฆ่าแม่เฒ่าหูเพื่อใส่ร้ายหานชิงอวี่

“ยังจะมาแก้ตัวอีก”

“ถ้างั้นลองดูนี่แล้วอธิบายให้ฟังหน่อยสิ”

หานชิงอวี่เอามือถือมาวางตรงหน้ากานซีหัว

หน้าจอมือถือแสดงภาพในห้องผู้ป่วย เขาเลื่อนนิ้วไปมาแล้วเปิดวิดีโอที่กานซีหัวกำลังฉีดยาพิษลงในถุงน้ำเกลือ

นอกจากนี้ยังมีภาพที่กานซีหัวทำท่าทางน่ารังเกียจในห้องผู้ป่วยตอนที่คุณหูออกไปเข้าห้องน้ำ

หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ ไม่มีทางให้เขาแก้ตัวได้เลย

ใบหน้าของกานซีหัวซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว

เขาเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่น่าแปลกใจที่จู่ ๆ หูต๋าก็ตกลงจะร่วมลงทุนกับบริษัทของเขา ทั้งที่ก่อนหน้านี้หูต๋าไม่เคยคิดที่จะสนใจเขาเลย

ก่อนจะมาที่นี่ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรมาก

ภาพการกระทำทุกอย่างที่เขาทำในห้องผู้ป่วยถูกบันทึกไว้ตลอดเวลา

ดูเหมือนว่าหูต๋าจะสงสัยเขามานานแล้ว แต่ครั้งนี้เป็นการยืนยันขั้นสุดท้าย

“มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง!”

หูต๋าออกคำสั่งทันที บอดีการ์ดที่ซุ่มอยู่ข้างนอกจึงพุ่งเข้ามา

พวกเขาอยู่ในห้องผู้ป่วยถัดไปเช่นเดียวกับหูต๋า

จากนั้นกลุ่มคนเหล่านั้นก็พากานซีหัวไปยังห้องถัดไปเพื่อไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของผู้ป่วย

การพาตัวไปอีกห้องจะสามารถจัดการได้ง่ายกว่า แต่หานชิงอวี่ยังไม่ได้ออกไป เพราะเรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับเขาด้วย

“ให้โอกาสสุดท้าย บอกฉันมาว่าทำไม ทำไมต้องลงมือกับแม่ของฉันด้วย ถ้าไม่ได้ยินความจริงจากปากแกละก็ ฉันก็ไม่เกี่ยงที่จะส่งแกไปลงนรก”

“ถ้าแกคิดว่าฉันไม่มีปัญญาทำแบบนั้นก็ลองดูได้”

ไม่มีใครรู้ดีไปกว่ากานซีหัวถึงพลังของตระกูลหู เขารู้ตัวแล้วว่าครั้งนี้คงหนีไม่พ้นแน่ จบเห่แล้วจริง ๆ

ถ้ายังปากแข็งต่อไป ผลลัพธ์คงไม่ดีแน่

การทำให้หูต๋าโกรธอาจจะทำให้เขาตายได้จริง ๆ

เขาจึงไม่ฝืนอีกต่อไป ยอมสารภาพความจริงออกมาทันที

“คุณหู ขอร้องล่ะครับ ให้ผมมีทางรอดบ้าง ผมก็แค่โดนความแค้นครอบงำ ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องส่วนตัว ผมแค่อยากใช้คุณท่านใส่ร้ายหานชิงอวี่”

นี่ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด ความจริงมันเป็นเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

กานซีหัวยอมรับผิดทั้งหมด แต่ไม่ได้เปิดเผยว่าตระกูลโจวจากปักกิ่งเกี่ยวข้องด้วย รวมถึงไม่ได้เอ่ยชื่อโจวเวยออกมา

ธุรกิจทั้งหมดของตระกูลกานต้องพึ่งพาตระกูลโจว ตอนนี้ตระกูลกานเป็นเพียงหุ่นเชิดในมือของตระกูลโจวเท่านั้น ไม่มีทางต้านทานได้เลย

ถ้าเขาไม่ยอมรับผิดเองทั้งหมด แถมยังเปิดเผยว่าตระกูลโจวมีส่วนเกี่ยวข้อง ผลลัพธ์จะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม โจวเวยไม่ยอมปล่อยเขาไว้แน่

“ดี ดี เรื่องส่วนตัวสินะ ไม่คิดเลยว่าฉันหูต๋าคนนี้จะมองคนผิด แกมันไอ้เนรคุณ ไอ้สุนัขเนรคุณ”

“บอกเลยว่าแกตายแน่ คราวนี้ไม่มีใครช่วยแกได้ ไม่เพียงแค่แกเท่านั้น แม้แต่บริษัทหัวเม่าการแพทย์ของแกในเมืองจินก็คงไม่ได้ไปต่อ”

“ฉันจะทำทุกอย่างให้แกรู้ซึ้งว่าการกล้ามาหาเรื่องฉันมันจะจบยังไง”

การกระทำของกานซีหัวได้ล่วงล้ำเส้นความอดทนของหูต๋าแล้ว

ทุกคนในเมืองจินรู้ดีว่าหูต๋าเป็นลูกกตัญญู

การต่อสู้ในวงการธุรกิจมาหลายปีทำให้เขาแทบไม่มีอะไรที่ทำให้เขาใจอ่อนได้

ถ้ามีสิ่งใดที่ทำได้ ก็มีเพียงแม่เฒ่าหูเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ หูต๋าเข้าร่วมประชุมสำคัญ การประชุมดำเนินไปครึ่งทาง เขาลุกขึ้นและออกไปทันที ไม่ว่าใครจะพยายามหยุดเขาก็ไม่มีประโยชน์

ภายหลังทุกคนจึงได้รู้ว่าเป็นเพราะแม่เฒ่าหูเกิดอุบัติเหตุ เขาจึงทิ้งธุรกิจไป

ครั้งนั้นบริษัทของหูต๋าขาดทุนเป็นล้าน และพลาดโอกาสสำคัญหลายอย่าง เมื่อผู้สื่อข่าวถามเขาว่าเสียใจหรือไม่ หูต๋าก็ส่ายหัวอย่างหนักแน่น

“เสียใจทำไม ก็แค่เสียเงินเล็กน้อย เมื่อเทียบกับความปลอดภัยของแม่ผม เงินนั่นไม่สำคัญเลย”

กานซีหัวมองหูต๋าซึ่งมีสีหน้าเย็นชา แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้า ขอร้องให้ตนเองรอดชีวิต

“คุณหู ผมรู้แล้วว่าผมผิด ผมสติหลุดไปชั่วขณะ ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะครับ ได้โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งด้วยเถอะ”

ยามนี้หูต๋าหน้าเปี่ยมไปด้วยโทสะ เขาตบหน้าอีกฝ่ายไปสุดแรง

“สติหลุดชั่วขณะ?! ให้โอกาส?!”

“หึ! ฉันว่าแกไม่ได้เห็นฉันอยู่ในสายตาเลยมากกว่า ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้แกได้รู้จักฉันจริง ๆ และทำให้เข้าใจว่าฉันหูต๋าไม่ใช่คนที่จะมาเล่นด้วยได้ง่าย ๆ”

“จับเขามัดไว้ก่อน แล้วให้บทเรียนเขาหน่อย!”

สีหน้าของกานซีหัวเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หานชิงอวี่รู้สถานการณ์เป็นอย่างดี เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้ สิ่งที่เหลืออยู่ก็คงไม่เกี่ยวกับเขามากนัก

เขาจึงลุกขึ้นขอตัวออกไป

“คุณหู สิ่งที่ควรพูดผมก็พูดไปหมดแล้ว คุณจัดการธุระต่อเถอะครับ ผมยังมีคนไข้ที่ต้องตรวจอีกหลายคน ไว้เจอกันใหม่นะครับ”

“ไปเถอะ”

หูต๋าโบกมือเป็นเชิงอนุญาต

หานชิงอวี่เปิดประตูออกไป ขณะที่ประตูยังไม่ได้ปิด เขาก็ได้ยินเสียงร้องครวญครางของกานซีหัวดังมาจากในห้อง

หูต๋าที่ก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ ไม่ใช่คนที่ใจดีอะไรมากมาย กานซีหัวกล้าใช้เล่ห์เหลี่ยมต่อหน้าคนแบบนี้ ผลลัพธ์ที่ได้ก็เป็นเช่นนี้เอง

หากเป็นหานชิงอวี่ เขาคงไม่โง่เหมือนกานซีหัว

แม้ว่าจะมีโอกาสวางยาพิษแม่เฒ่าหู เขาก็จะไม่คิดทำอย่างนั้น

แม่เฒ่าหูถือเป็นเกล็ดย้อน*[1] ของหูต๋า หากใครคิดจะแตะต้องก็เท่ากับตาย

เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ไม่มีใครรอดพ้นไปได้

กานซีหัวคิดอย่างไร้เดียงสาตั้งแต่แรก แน่นอนว่าครั้งแรกที่เจ้าตัววางยาพิษไปนั้นเกือบจะสำเร็จ

แต่แม่เฒ่าหูถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลทันเวลา และได้รับการช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว

ถ้าเธอเสียชีวิตที่บ้านหรือระหว่างทาง หูต๋าคงไม่สืบสวนอะไร เขาคงจัดการกับหานชิงอวี่ก่อน

ยามนี้กานซีหัวถูกทำร้ายจนแทบสิ้นชีวิต

ทั้งหมดเป็นฝีมือของหูต๋าเพียงคนเดียว เขาโกรธแค้นจนอยากระบายความเจ็บปวดที่แม่ของเขาต้องทนทุกข์มาลงที่กานซีหัว

ไม่มีความเมตตาใด ๆ ในการลงมือครั้งนี้

แต่เนื่องจากที่นี่ไม่ใช่สถานที่ของเขาเอง หูต๋าจึงหยุดไว้แต่เพียงเท่านี้แล้วไปพบหานชิงอวี่ ไม่อย่างนั้นกานซีหัวคงไม่รอดไปจนเห็นตะวันยามรุ่ง

“หมอหาน ก่อนหน้านี้ผมเข้าใจคุณผิด ต้องขอโทษจริง ๆ คุณอย่าถือสาเลยนะ”

“แม่ผมรอดชีวิตมาได้ก็เพราะคุณ ต้องขอบคุณมาก เรื่องนี้ผมจะชดเชยให้คุณภายหลัง”

หานชิงอวี่ได้ยินแล้วก็โบกมือ แสดงว่าเขาไม่ถือสาอะไร

“คุณท่านปลอดภัยดีแล้วก็ดีครับ นี่เป็นหน้าที่ของผม ไม่ต้องเกรงใจไป”

[1] เกล็ดย้อน ( 逆鳞) คือเกล็ดใต้คอมังกร ซึ่งหันไปในทางตรงข้ามกับเกล็ดในบริเวณอื่น เชื่อกันว่าหากใครไปแตะเกล็ดนี้ มังกรจะโกรธจัด เปรียบเหมือนการไปแตะจุดอ่อนหรือสิ่งที่ไม่ควรแตะต้อง ซึ่งจะทำให้เกิดอันตรายอย่างมาก