ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 273 เทพการเรียนกะคะแนนได้ดังใจ! โคลงคู่สมบูรณ์เหนือกาล! (1)
สิ่งที่หลินจือไป๋ทำนั้นถือเป็นทางสายแข็ง
เขาไม่อาจพิสูจน์ได้ว่ามหาวิทยาลัยไม่ได้เผยโจทย์ล่วงหน้า
เช่นเดียวกับฝ่ายตั้งข้อสงสัยก็พิสูจน์ไม่ได้ว่ามหาวิทยาลัยเปิดเผยโจทย์
งั้นก็เปิดโหมดดุดันไปเลย แต่งโคลงรองสิบบทรวดเพื่อโชว์ฝีมือทางวรรณศิลป์ให้เป็นที่ประจักษ์
วิธีแก้เกมเรียบง่ายแต่รุนแรงยิ่ง
เพราะเมื่อหลินจือไป๋เผชิญข้อกังขาสิ่งที่ต้องการไม่ใช่หลักฐาน
อย่างไรของแบบนี้ก็เอามายืนยันไม่ได้อยู่แล้ว
เขาแค่ใช้วิธีนี้ทำให้ผู้ชมเชื่อตัวเองก็พอ
ในตอนนี้ความเงียบกลับดังกว่าเสียง หลินจือไป๋ถามคนตั้งข้อสงสัยเพียงประโยคเดียวว่า
“ยังเอาอีกไหม?”
ผู้ชมกลับเข้าใจได้เองว่าไปตี้กำลังสื่อว่าฉันมีพรสวรรค์ขนาดนี้ ยังต้องให้มหาวิทยาลัยช่วยเผยโจทย์ล่วงหน้าอีกเหรอ?
โคลงต้นแบบนี้ฉันแต่งโคลงรองได้ทีเดียวไม่ใช่แค่สิบบท!
ความจริงพิสูจน์แล้วว่าหลินจือไป๋ทำสำเร็จ
ผู้ชมได้ตัดสินด้วยใจจากการกระทำจริงของหลินจือไป๋เรียบร้อยแล้ว
ด้านล่างเวทีฮือฮาแตก!
ในไลฟ์ก็เดือดพล่าน!
‘ขอถามหน่อยวิทยาลัยศิลปะฉีโจวยอมรับหรือยัง!’
‘สะใจ!’
‘ฉันชาไปทั้งตัวแล้ว!’
‘โคตรเทพ!’
‘พรสวรรค์ของไปตี้สูงแค่ไหนกันแน่เนี่ย!’
ฝีมือระดับนี้ของไปตี้ยังต้องให้มหาวิทยาลัยเผยโจทย์ล่วงหน้าอีกเหรอ?
‘ก็เหมือนบอกว่ามีคนไปขโมยของในซูเปอร์ทั้งที่เขาเป็นมหาเศรษฐีแสนล้าน ต้องขโมยด้วยเหรอ?’
‘ตรรกะยังไม่แน่นพอมหาเศรษฐีแสนล้านอาจจะมีนิสัยประหลาดๆ ก็ได้นะ แต่ความหมายโดยรวมก็ไม่ผิดหรอก!’
‘โธ่เอ๊ยทั้งอินเทอร์เน็ตคิดโคลงรองไม่ออก แต่เขาโผลมาทีเดียวสิบบท!’
‘ที่สำคัญไปตี้ยังถูกบีบให้ทำด้วย เดิมทีเขาวางตัวเรียบง่ายมาก ตอบแค่บทเดียวไม่ได้ตั้งใจแย่งซีนเลยด้วยซ้ำ!’
‘โชว์เหนือ!’
ไม่ใช่แค่ผู้ชมที่รู้สึกว่าโดนโชว์เหนือ
แม้แต่กรรมการทั้งสามคนในเวลานี้ก็ยังอารมณ์พลุ่งพล่าน
ชายชราสวมแว่นเอ่ยด้วยความทึ่ง
“โคลงรองสิบบทนี้มีทั้งดีและไม่ดี แต่ไหวพริบฉับไวขนาดนี้ก็น่าเลื่อมใสจริงๆ โดยเฉพาะ ‘หมองกังวลหวั่นพรั่นกลัวรำลึกถึงรัก’ บทนี้ไม่ด้อยไปกว่าบทก่อนของเขาเลย ส่วนตัวฉันชอบมันมากกว่า”
“วีรบุรุษปรากฏในวัยเยาว์จริงๆ”
ชายชราสวมหมวกหัวเราะเหอะๆ พลางกล่าวว่า
“ก็ต้องขอบใจคำทักท้วงของสาวน้อยคนนั้นนี่แหละ เราถึงได้รู้ขีดสุดของเจ้าหนุ่มคนนี้”
คุณยายจ้าวมองหลินจือไป๋ด้วยแววตาลึกซึ้ง
“บางทีนี่อาจยังไม่ใช่ขีดสุดของเขาด้วยซ้ำ ฉันถึงกับสงสัยว่าเขายังต่อโคลงไปได้อีก”
ไม่ออกอย่างนั้นเขาจะถามว่า ‘ยังเอาอีกไหม’ เหรอ?
ความมั่นใจและรัศมีเหนือชั้นนั้นไม่เหมือนการข่มขู่เปล่าๆ เลย!
ฝั่งที่นั่งผู้บริหารของสถาบัน
ผู้บริหารของวิทยาลัยศิลปะฉินโจวยิ้มไม่หุบ
โดยเฉพาะอธิการบดีของวิทยาลัยศิลปะฉินโจวยิ่งรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจ
เดิมทีที่เชิญไปตี้มาร่วมแข่งโคลงคู่นี้ก็เพียงหวังให้รายการได้รับความสนใจมากขึ้น
ส่วนอีกฝ่ายจะไปได้ไกลแค่ไหนในสนามแข่งเขาก็ไม่ได้คาดหวังมากนัก
แต่แล้วผลลัพธ์กลับทำให้เขาประหลาดใจมาก!
อธิการบดีอดไม่ได้ที่จะหันไปมองตัวแทนของวิทยาลัยศิลปะฉีโจวแล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า
“ยอมหน่อยแล้วกันนะครับ”
“การแข่งขันยังไม่จบ”
ผู้บริหารของฉีโจวสีหน้าไม่สู้ดีแต่ปากก็ยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้
พิธีกรไม่ปล่อยให้สถานการณ์ชะงักต่อไป
หันไปพูดกับนักศึกษาฉีโจวผู้ตั้งข้อสงสัยว่า
“นักศึกษาท่านนี้พอใจหรือยังคะ?”
หญิงสาวไม่เอื้อนเอ่ยเพียงพยักหน้าแล้วถอยกลับไปด้วยความละอาย
ถ้ายังดื้อดึงต่อไปก็คงน่าเกลียด
ตัวเองก็เพิ่งทำขายหน้าไปพอแล้ว
พอกลับเข้ากลุ่มอยากจะได้คำปลอบจากเทพบุตรในดวงใจ กลับพบว่าเจียงเทาหลบสายตาตนเสียอย่างนั้น
ดูเหมือนกำลังแกล้งทำเป็นไม่รู้จักตน?
เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวรู้สึกว่าเทพบุตรคนนี้ชวนให้หมดเสน่ห์ลงไปไม่น้อย
การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป
ผู้เข้าแข่งขันที่ตกรอบแรกได้ลงจากเวทีไปแล้ว
ตอนนี้บนเวทีเหลือผู้เข้าแข่งขันห้าสิบสองคน
และยังมียอดฝีมือโคลงคู่ห้าคนที่ได้สิทธิ์เข้ารอบชิงชนะเลิศทันที
ต่อไปคือรอบคัดเลือกเข้าสู่รอบถัดไป
การแข่งขันโคลงคู่นี้แบ่งออกเป็นสามรอบ
รอบที่สองคือรอบคัดเลือก และรอบที่สามคือรอบชิงชนะเลิศ
ตอนนี้พิธีกรก็เริ่มอธิบายกติกาของรอบคัดเลือกแล้ว
“วิธีเล่นก็ยังคงง่ายเหมือนเดิมค่ะ”
พิธีกรพูดว่า
“รอบคัดเลือกครั้งนี้มีโคลงต้นทั้งหมดสิบบท ใครแต่งโคลงรองได้เกินห้าบทขึ้นไปจะได้ผ่านเข้ารอบ”
“ทุกคนยังคงมีเวลาพิจารณาโจทย์ห้านาที และเวลาตอบสิบนาที รวมทั้งหมดสิบห้านาที”
“แต่ขอเตือนไว้ก่อนว่าความยากของโคลงต้นรอบนี้สูงกว่ารอบแรกมากพอสมควรนะคะ…”
“เดี๋ยวก่อนครับ”
ก่อนที่พิธีกรจะเปิดเผยโคลงต้นสิบบทของรอบสอง จู่ๆ ตัวแทนจากวิทยาลัยศิลปะฉีโจวก็เอ่ยขึ้นมา
“ผมมีเรื่องอยากพูดครับ”
“เชิญเลยค่ะ”
พิธีกรใจหายวาบ กลัวว่าจะมีปัญหาอะไรโผล่มาอีก
ตัวแทนคนนั้นกล่าวว่า
“ในรอบแรกมีนักเรียนของสถาบันเราตั้งข้อสงสัยต่อคุณหลินจือไป๋ ในนามครูของวิทยาลัยศิลปะฉีโจวผมต้องขอแสดงความขอโทษอย่างสูงครับ”
พูดจบเขาหันไปมองกรรมการทั้งสามท่าน
“โจทย์รอบที่สองนี้น่าจะถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วเหมือนกันใช่ไหมครับ?”
กรรมการทั้งสามพยักหน้า
หลินจือไป๋เลิกคิ้วเล็กน้อย
ตัวแทนคนนั้นพูดต่อ
“พูดอีกอย่างก็คือโจทย์รอบสองก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ว่าจะถูกเปิดเผยล่วงหน้า”
“ดังนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดข้อสงสัยซ้ำขึ้นอีก จนทำให้นักเรียนของวิทยาลัยศิลปะฉินโจวต้องถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม”
“ผมจึงขอเสนอว่าโจทย์รอบสองควรถูกเปลี่ยน”
“หลินจือไป๋ก็จะได้อาศัยผลงานรอบสองนี้ลบล้างข้อครหาของตัวเองได้อย่างสิ้นเชิงครับ…”
คำพูดนี้ดังขึ้นบรรยากาศในงานก็พลันอื้ออึงทันที
“เรื่องเยอะจริงๆ!”
“นี่มันยังจะสงสัยวาวิทยาลัยฉินโจวเปิดเผยโจทย์ให้เด็กตัวเองอีกเหรอ?”
“ปากพูดดูดีมีเหตุผลแต่จริงๆ ก็คือยังไม่วางใจในศักดิ์ศรีของฉินโจวนั่นแหละ”
“จะเปลี่ยนโจทย์กะทันหัน?”
“เหอะๆ”
“เปลี่ยนก็เปลี่ยนสิ”
“ฉันเชื่อไปตี้!”
“ประเด็นคือมันไม่ได้สงสัยแค่ไปตี้แต่เหมือนสงสัยทั้งวิทยาลัยศิลปะฉินโจวของเราด้วย!”
“เอ่อ…”
พิธีกรมองไปทางกรรมการทั้งสาม
“เรื่องนี้ต้องให้กรรมการทั้งสามท่านเป็นคนตัดสินค่ะ”
“งั้นเอาอย่างนี้”
คุณยายจ้าวยิ้มแล้วพูดว่า
“รอบสองมีโจทย์สิบข้อ ห้าข้อหลังเราคงไว้ ส่วนห้าข้อแรกไม่ต้องให้พวกเราสามคนเป็นคนออก”
“ขอเชิญพวกคุณ (ห้ายอดฝีมือโคลงคู่) ทั้งห้าคนช่วยออกคนละข้อแทนก็แล้วกัน ยังไงพวกเราสามคนก็เป็นคนฉินโจว”
อย่าเห็นว่าหญิงชราพูดจานุ่มนวล เพราะคำพูดนี้แท้จริงแล้วเป็นการเหน็บตัวแทนฉีโจวเต็มๆ
คิดว่าคนฉินโจวเราจะช่วยกันเองสินะ งั้นก็ให้ห้ายอดฝีมือโคลงคู่เป็นคนออกโจทย์เลย!
ยอดฝีมือโคลงคู่ห้าคนนี้มีสามคนจากฉีโจว สองคนจากจ้าวโจว ไม่มีใครเป็นคนจินโจวสักคน!
“ได้!”
ตัวแทนวิทยาลัยฉีโจวหน้าแดงแต่สุดท้ายก็ยอมรับการตัดสินใจนี้
บรรดายอดฝีมือโคลงคู่ทั้งห้าถึงกับยิ้มทั้งน้ำตา
ไม่คาดคิดเลยว่าพวกเขาห้าคนที่ได้สิทธิ์เข้ารอบชิงชนะเลิศจะต้องมารับหน้าที่เป็นผู้ออกโจทย์รอบสองอย่างกะทันหันเสียอย่างนั้น
แต่ทั้งห้าก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร ในเวลาไม่นานทั้งห้าก็ออกโคลงต้นของตนออกมาคนละบท
“โอเคค่ะ!”
พิธีกรยิ้มแล้วกล่าวว่า
“โจทย์โคลงคู่รอบสองห้าข้อแรกได้เปลี่ยนใหม่เรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้ขออวยพรให้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนโชคดีค่ะ”
“รอบคัดเลือกเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!”
ชวับ!
บนจอยักษ์ปรากฏโคลงต้นทั้งสิบบทขึ้นมา!
ทันทีที่โคลงต้นสิบบทเผยออกมา ผู้ชมในงานก็เริ่มเกาหูเกาหัวกันแล้ว!
ว่าแล้ว!
เมื่อเทียบกับรอบแรกแล้วความยากของรอบที่สองสูงขึ้นอย่างชัดเจนเลย!
“คุณพระ!”
“ฉันกวาดตามองไปโคลงคู่สิบบทไม่มีบทไหนแต่งออกเลย!”
“นี่มันยากเกินไปแล้วมั้ง?”
“รอบแรกก็ตกรอบไปครึ่งหนึ่งแล้ว รอบสองคงตกรอบไปอีกสองในสามสินะ?”
“อาจไม่ใช่แค่นั้นด้วยซ้ำ!”
“โคลงต้นสิบบทแต่งได้แค่ห้าบทก็เข้ารอบแล้วนะ!”
“ประเด็นคือเวลาบีบมากเกินไปน่ะสิ รวมเวลาพิจารณาโจทย์แล้วก็แค่สิบห้านาที”
“เท่ากับว่าอย่างน้อยทุกสามนาทีก็ต้องเขียนโคลงรองออกมาได้หนึ่งบทเลยนะ!”
“ฉันแต่งได้สองสามบท…”
“งั้นเธอก็เก่งแหละจ้ะ!”
“รอบสองยังขนาดนี้ รอบชิงจะขนาดไหน?”
ส่วนในไลฟ์สดก็ไม่ต่างกันนัก
ชาวเน็ตก็กำลังขบคิด มีคนลองแต่งโคลงรองบทสองบท แถมมีบางคนแต่งออกมาได้จริงๆ ด้วย
หลักๆ ก็เพราะคนดูไลฟ์มีจำนวนมาก ในนั้นย่อมมียอดฝีมือปะปนอยู่ พอระดมสมองกันก็พอจะแต่งครบทั้งสิบบทได้ในที่สุด
เรื่องนี้ถือว่าเป็นธรรมดามาก บนอินเทอร์เน็ตมีผู้ชมมากมายนับไม่ถ้วนช่วยกันระดมความคิด
กุนซือสามคนยังเกินขงเบ้ง แต่ผู้เข้าแข่งขันในงานกลับต้องทำให้ได้เกินห้าบทด้วยตัวคนเดียว ความยากระดับนี้สูงเกินไป!
ข้อเท็จจริงก็เป็นแบบนั้น
ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านเข้ารอบสองเมื่อเห็นโจทย์บนจอยักษ์ หลายคนก็ถึงกับเผยสีหน้าลำบากใจ หน้ามืดตาลายเลยทีเดียว
มีเพียงไม่กี่คนที่ยังคงสงบใจได้ และเจียงเทาก็เป็นหนึ่งในนั้น
บทที่หนึ่ง บทที่สาม บทที่ห้า บทที่เจ็ด บทที่แปด บทที่สิบ… บทเหล่านี้เจียงเทามีแนวคิดอยู่ในใจแล้ว
การเข้ารอบชิงชนะเลิศย่อมไม่น่าใช่ปัญหา
แต่เจียงเทายังอยากแต่งให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อกดดันไปตี้คนนั้นให้สุดแรง!
รอบแรกไปตี้ชิงความโดดเด่นไปจนหมด เจียงเทาย่อมอยากแย่งความโดดเด่นคืนกลับมา
เขาเคยถูกเพื่อนรุ่นเดียวกันกดจนเสียท่าขนาดนี้เมื่อไหร่?
ใช่แล้วไปตี้แข็งแกร่งมาก!
แต่สไตล์โคลงคู่ที่แต่ละคนถนัดนั้นไม่เหมือนกัน
เหตุผลที่ไปตี้ทำได้ดีขนาดนั้นเมื่อครู่นี้ เป็นไปได้มากว่าเพราะเขาถนัดโคลงกลประเภทนั้นที่สุด
แต่รอบนี้มีประเภทโคลงคู่ที่หลากหลายมากขึ้น ความได้เปรียบของไปตี้จึงไม่ได้มีมากขนาดนั้นอีกแล้ว
ตนเองย่อมมีโอกาสเหนือกว่าอีกฝ่าย!
“บทที่หกก็เหมือนจะมีแนวทางแล้ว!”
แววตาเจียงเทาเป็นประกายวาววับ
ตนจะสร้างชื่อกระหึ่มให้สะท้านในรอบสองนี้ เอาทุกอย่างที่เสียไปในรอบแรกกลับคืนมาให้หมด!
เวลาพิจารณาโจทย์สิ้นสุดลง พิธีกรเอ่ยว่า
“ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันทุกท่านเริ่มตอบได้ค่ะ การนับถอยหลังสิบนาทีเริ่มต้นแล้ว!”
ทันทีที่เสียงจบลงทุกคนก็เริ่มลงมือเขียนพู่กัน
ผู้ที่ฝ่าเข้ามาถึงรอบสองล้วนมีของด้วยกันทั้งนั้น
แม้บางคนจะทำได้ไม่ถึงห้าบท แต่อย่างน้อยบทสองบทหรือกระทั่งสองบทสามบทก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร
หลินจือไป๋ก็เริ่มจรดพู่กันเช่นกัน ฉวัดเฉวียน หนึ่งบท สองบท สามบท…
ครบห้าบท!
เมื่อเขียนโคลงรองครบห้าบท หลินจือไป๋ก็วางพู่กันลง
แค่นี้ก็เพียงพอที่จะเข้ารอบแล้ว
ผู้ชมในงานรู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย คนไม่น้อยจับจ้องไปที่หลินจือไป๋
“ไปตี้เริ่มเขียนแล้ว!”
“เขียนไปกี่บทแล้ว?”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
“เหมือนจะไม่ได้เขียนเยอะเท่าไหร่นะ?”
“ฉันลองนับดูแล้วประมาณห้าบทได้มั้ง?”
“งั้นก็คงเข้ารอบได้ล่ะนะ แต่รอบสองนี่โหดจริงๆ ขนาดไปตี้ยังเขียนได้ไม่เยอะเลย”
“หือ?”
“เจียงเทาคนนั้นดูเหมือนจะเขียนไปไม่น้อยเลยนะ?”
ผู้ชมมองไม่เห็นว่าแต่ละคนเขียนไปเท่าไร จึงได้แต่กะจากภาพรวมคร่าวๆ เท่านั้น
อย่างพวกที่ก้มหน้าก้มตาเขียนไม่หยุด ส่วนมากก็น่าจะความคิดไหลลื่นตอบได้หลายบท
YOU MAY ALSO LIKE
