ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 389-2 โอเปร่า 2! (2)

ตอนที่ 389-2 โอเปร่า 2! (2)

“โดมมอย ดอสตรอยเอน โน ยา วยอมาจิน

คลอปนูลลา ดเวีย ซา สปีนอย

เวเตอ ออเซนี สตูชี ซาวัคคูโน

ปลาชิ ออปเปียจิ นา ดัฟโนโลย”

ฮือฮา!

ทั่วทั้งฮอลล์สั่นสะเทือน!

ฉินเลี่ยน : “เชี่ย!”

หลี่เซียว : “เฮ้ย!”

จางซีหยาง : “โหย!”

ทันทีที่เทพดาราร้อยลักษณ์อ้าปากร้อง ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างสบถออกมาพร้อมกัน!

แม่กุมมือพ่อไว้ วินาทีที่เสียงเพลงดังขึ้น มือก็พลันออกแรงบีบ พ่อสูดหายใจเฮือก ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด!

หลินซีที่อยู่ข้างๆ แทบล้มพับ!

ส่วนหลินเซิ่งเทียนถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

เจ้าชายกบที่อยู่ในบริเวณรอพักก็เช่นกัน ถึงกับยกมือทั้งสองข้างกุมท้ายทอยอย่างโอเวอร์!

ทุกคนต่างอึ้งสนิท!

ผู้ชมที่ดูถ่ายทอดสดอยู่หน้าจอก็นิ่งเหวอ!

ภาษาเยี่ยน!

เป็นภาษาเยี่ยน!

มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!

ผู้ชมส่วนใหญ่ฟังไม่ออกเลยว่าเทพดาราร้อยลักษณ์ร้องอะไร แต่บนหน้าจอขนาดใหญ่มีคำแปลอยู่นะ!

ความหมายโดยรวมของเนื้อเพลงคือ:

“บ้านสร้างเสร็จแล้ว กลับทิ้งฉันไป ฟ้าลิขิตให้ฉันต้องโดดเดี่ยว เสียงประตูดังลั่น ลมฤดูใบไม้ร่วงคร่ำครวญ กรีดกระชากหน้าต่าง ร้องระงมต่อความอยุติธรรมของฉัน…”

เนื้อเพลงมีการระบุ!

เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ‘ภาษาเยี่ยน’!

ชื่อเพลงทุกคนก็เห็นแล้ว ชื่อว่า ‘โอเปร่า 2’!

อะไรเนี่ย?

โอเปร่าทุกคนรู้ว่าความหมายคืออะไร

แต่ทำไมถึงเป็น ‘โอเปร่า 2’ ล่ะ?

แล้ว 1 หายไปไหน?

โดนนายกินไปแล้วหรือไง!

เอาเถอะ นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นสำคัญยังคงเป็น

นี่มันภาษาเยี่ยนเลยนะ สรุปว่านี่ตั้งใจเตรียมมาเพื่อทุเรียนระเบิดโดยเฉพาะเลย?

เขาร้องภาษาเยี่ยน!

นายก็ร้องภาษาเยี่ยน!?

จู่ๆ ทุกคนต่างก็นึกถึงการแข่งขันครั้งก่อน ทุเรียนระเบิดร้องเพลงภาษาฉี เทพดาราร้อยลักษณ์ก็ร้องภาษาฉีตาม!

นี่มันจงใจชัดๆ เลย!

ทุเรียนระเบิดแทบอยากด่าคน!

เลียนแบบฉันเหรอ!

ตั้งใจจะหาเรื่องกันหรือไง?

ทำไมฉันร้องภาษาไหน นายก็ต้องร้องภาษานั้นด้วย?

ถ้าเมื่อกี้ถ้าฉันร้องภาษาอังกฤษ นายก็คงร้องภาษาอังกฤษด้วยใช่ไหม?

หลินจือไป๋ไม่สนใจความวุ่นวายและเสียงฮือฮาในฮอลล์ ที่เรียกว่าภาษาเยี่ยน ความจริงก็คือภาษารัสเซียชาติก่อนนั่นเอง

“โนจู กลัดซะ อ๊านาอู ตร๊ะตุมโม

โซจ อัซเตลาซัส ซิเยเอล

ตาเฟินนีโปลี อีดตุล ชีลีดอย

ปุซท สเดดา เยซอลเซ”

ผู้ชมฟังเพลงอย่างตกตะลึง

จ้องมองคำแปลเนื้อร้องตาค้าง

ความหมายโดยสรุปของเนื้อเพลงท่อนนี้ถูกทีมงานแปลว่า

พิรุณราตรีโหมกระหน่ำ สายหมอกยามเช้ามัวหม่น แสงตะวันเย็นเยียบเสียดกระดูก ความเจ็บช้ำเดิมประดังซ้ำ ราวกับมีดกรีดแทงใจ เคราะห์ซ้ำกรรมซ้อน ตามติดเป็นเงาตามตัว!

กลิ่นอายเพลงภาษาเยี่ยนเข้มข้น!

เพลงนี้ใครเป็นคนแต่งกันแน่เนี่ย!

เบื้องหลังเทพดาราร้อยลักษณ์คือใครกัน!

และเนื้อร้องหลักก็จบลงตรงนี้ ท่ามกลางสายตาจ้องมองอย่างเลื่อนลอยของทุกคน เทพดาราร้อยลักษณ์พลันสูดลมหายใจเข้าลึก

วินาทีถัดมา!

เสียงที่เหมือนปลาโลมาก็ดังขึ้นฉับพลัน!

วินาทีที่เสียงนั้นปรากฏ ก็พุ่งตรงเข้าสู่ยอดศีรษะของผู้ฟังทุกคนทันที!

“อูอู๊ อ๊าอาอ๊า~!

อ๊าอาอ่าอา~!

อูอู๊ อ๊าอาอ๊า~!

อ๊าอาอ่าอาอา~!

อูอู่ อ๊าอาอ๊าอาอาอาอา~!”

ตูม!

ระเบิดแล้ว!

วินาทีนี้!

ไม่ว่าใครที่อยู่ในฮอลล์!

หนังศีรษะพลันชาหนึบ!

ขนทุกเส้นลุกตั้งชันกะทันหัน!

เขาทำได้ยังไงกัน บนโลกนี้มีคนเปล่งเสียงแบบนี้ออกมาได้ยังไง!

เสียงโลมา!

นี่คือเสียงปลาโลมาในความหมายที่แท้จริง!

ถ้าเลอร์มอนตอฟมาได้ยินเข้า เกรงว่าฝาโลงก็คงกดไว้ไม่อยู่!

เพราะเสียงโลมานี้ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดจนถึงขั้นเทพไปแล้ว!

ต่อให้คนที่ไม่รู้เรื่องดนตรีก็ยังรู้ว่าเสียงโลมานั้นยากเพียงใด แม้แต่ราชาราชินีเพลงหลายคนก็ยังไม่อาจเปล่งเสียงแบบนี้ได้ ถึงจะมีบางคนอย่างทุเรียนระเบิดที่ทำได้บ้าง แต่ก็ยังห่างไกล ไม่อาจเทียบกับเสียงโลมาของเทพดาราร้อยลักษณ์ในตอนนี้ได้เลย!

ฟึบ!

บรรยากาศสตูดิโอเดือดพล่าน!

มีคนลุกขึ้นยืนแล้ว!

สองคน สามคน จนถึงนับร้อยคน!

ผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ พากันลุกขึ้นยืน!

เมื่อได้ยินเสียงแบบนี้ ไม่มีใครนั่งติดเก้าอี้ได้อีก!

เสียงนี้คล้ายจะทำให้กระจกแตกกระจาย กระชากหลังคาเวทีให้หลุดกระเด็น!

ผู้ชมนับไม่ถ้วนที่อยู่หน้าจอต่างก็หายใจหอบถี่ แทบจะอยากคุกเข่าลงฟังเพลงจริงๆ!

‘กรี๊ดดดดดด!’

‘นี่มันเทพเซียนองค์ไหนเนี่ย!’

‘เทพดาราร้อยลักษณ์ ฉันคารวะเลย!’

‘ฉันก็คารวะด้วย!’

‘ก่อนหน้านี้ใครบอกว่าเทพดาราร้อยลักษณ์อาศัยแต่ตัวเพลงล้วนๆ!’

‘แค่เพลงนี้ พวกเธอลองมาร้องให้ฉันฟังซักประโยคซิ!’

‘อย่าว่าแต่คนธรรมดาเลย ให้พวกราชาราชินีเพลงพวกนี้มาร้องดูหน่อยเป็นไง?’

‘เกรงว่าเพลงยังไม่ทันจบ คนคงได้ไปเกิดใหม่ก่อนแล้ว!’

‘ตอนท่อนฮุคเพลง ‘หิมะ’ ของทุเรียนระเบิดก็ใช้เสียงแบบนี้ แต่เขาทำได้แค่หกเจ็ดส่วนของต้นฉบับ แต่เทพดาราร้อยลักษณ์นี่เทียบกับเลอร์มอนตอฟได้เลย!’

ทำไมเออิจิโร่ถึงส่งผลกระทบต่อผู้ชมได้?

เพราะทุกคนต่างก็คิดว่า ถ้าเทพดาราร้อยลักษณ์ตัดความได้เปรียบของเพลงคลาสสิกพวกนั้นออกไป ทักษะการร้องก็ยังสู้สุนัขทิเบตหรือเจ้าชายกบไม่ได้อยู่ดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทุเรียนระเบิดที่มีฝีมือร้ายกาจยิ่งกว่าเลย!

แต่ในตอนนี้

ข้อสงสัยทั้งหมดของเออิจิโร่กลับกลายเป็นเรื่องตลก!

เสียงโลมาของเทพดาราร้อยลักษณ์ในวินาทีนี้สามารถบดขยี้ทุกความไม่สยบยอม!

ท่ามกลางผู้ชมที่ลุกขึ้นยืนทั้งฮอลล์

ทุกคนต่างเริ่มกรีดร้องออกมาอย่างลืมตัว!

ตอนแรกที่ได้ยินว่าเป็นเพลงภาษาเยี่ยน แม้ทุกคนจะตกตะลึง แต่นั่นเพราะความคาดไม่ถึงที่เทพดาราร้อยลักษณ์พูดภาษานี้ได้!

แต่ท่อนฮุคนั้นต่างออกไป!

เสียงโลมานี้สร้างความตกตะลึงได้มากกว่าแค่การร้องเพลงภาษาเยี่ยนธรรมดาเป็นทวีคูณนับไม่ถ้วน ทุกคนต่างคลั่งไคล้ถึงขีดสุดแล้ว!

เทพดาราร้อยลักษณ์ยังร้องต่อไป!

คำแปลของเนื้อเพลงแต่ละประโยคราวกับกำลังกล่าวโทษข้อสงสัยเหล่านั้น!

‘นี่คือโชคชะตาของฉัน!’

‘และโชคชะตาไม่อาจแก้ไข!’

‘ช่างน่าเวทนาที่ความอัดอั้นของฉันยากจะระบาย!’

‘ผู้ที่รู้ใจฉัน มีเพียงสายลม!’

‘มีเพียงสายลมที่เคียงข้างฉัน กรีดร้องจนสุดเสียง!’

‘อูอู๊วววว อ๊าอาอ๊าอาอาอาอาอาอาอ้าอาอ่าอาเหออ๊าอาอาอ๊าอาอา!!!!’

‘อ๊าอาอ๊าอาอาอ๊าอา!’

‘อ๊าอาอ๊าอา!’

เสียงโลมาที่ทะยานขึ้นสู่ขีดสุด ยามเข้าสู่โสตประสาทหลงเหลือเพียงความสุนทรีบริสุทธิ์ ผู้ชมถึงขั้นไม่ได้ยินเสียงดนตรีประกอบอีกแล้ว เสียงของเทพดาราร้อยลักษณ์กลบทั้งเครื่องดนตรีและถ้อยคำนับพันหมื่นในโลกหล้า!

นี่แหละเพลง ‘Opera 2’ ของเหวยถ่าซือ!

ผลลัพธ์จากการร้องของหลินจือไป๋ ไม่เพียงสั่นสะเทือนคนทั้งฮอลล์ ยังทำให้ทุกคนตะลึงจนอึ้งกิมกี่ไปเลย!

ฉินเลี่ยนยอมสยบ!

หลี่เซียวยอมสยบ!

จางซีหยางยอมสยบ!

แม้แต่เจ้าชายกบผู้เย่อหยิ่งไม่ยอมใครมาแต่เกิดก็ยังยอมสยบ!

นี่ยังต้องแข่งอะไรอีก มอบแชมป์ให้เทพดาราร้อยลักษณ์ไปเลยจบๆ หมอนี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!

ส่วนทุเรียนระเบิด…

ไม่ใช่เรื่องที่ว่าทุเรียนระเบิดจะยอมสยบหรือไม่ ขาของเขาถึงกับอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ผู้จัดการชั่วคราวที่อยู่ข้างๆ ต้องรีบช่วยพยุง เขาถึงกลับมายืนได้อย่างมั่นคง แต่ความมั่นใจของเขาถูกบดขยี้แหลกไปแล้ว!

แหลกละเอียดยิ่งกว่าเศษกระจกเสียอีก!

ฉินโจวนี้อยู่ต่อไม่ได้แล้ว ชาตินี้เขาจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเด็ดขาด!

ทุเรียนระเบิดถึงกับเริ่มเสียใจ ทำไมตอนนั้นเขาถึงเลือกมาต่อยอดที่ฉินโจวกันนะ ตนคิดสั้นขนาดไหนกันเชียว ที่นี่แม่งมีสัตว์ประหลาด!

และในตอนนี้

สัตว์ประหลาดตนนี้ได้ถูกเขายั่วโมโหเข้าให้แล้ว!

ปากที่อ้ากว้างแผดคำรามราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง บดขยี้สั่งสอนให้รู้ซึ้งถึงความจริงอย่างสมบูรณ์!

“อ๊าอาอ๊าอาอ๊าอาอาอา~~~”

ทุกคนต่างกำลังดื่มด่ำอย่างถึงที่สุด มีเพียงทุเรียนระเบิดที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวด ถึงขั้นเริ่มอธิษฐานให้การดวลครั้งนี้จบลงตอนนี้เลย!

จบแล้วเขาจะรีบหนีไป!

หนีไปจากฉินโจว ไปให้ไกลแสนไกล หนีไปในชั่วข้ามคืน แบกรถไฟหนีไปเลยก็ยังได้ ชาตินี้เขาไม่อยากเจอเทพดาราร้อยลักษณ์อีกแล้ว อยู่เป็นหนึ่งในสี่จตุรเทพที่ฉีโจวอย่างสงบสุขไม่ดีเหรอ!

ดูเหมือนคำอธิษฐานจะได้รับคำตอบ

ในที่สุด!

ในที่สุด!

การร้องเพลงของเทพดาราร้อยลักษณ์ก็จบลงแล้ว!

ทุเรียนระเบิดที่จิตใจพังทลายไปแล้วถอนหายใจเฮือก ถึงได้เพิ่งพบว่าแผ่นหลังของตนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเรียบร้อยแล้ว เขาไม่เคยคิดเลยว่าแค่ฟังเพลงเพลงเดียวจะสร้างความกดดันได้มหาศาลขนาดนี้!

“เทพดาราร้อยลักษณ์!”

“เทพดาราร้อยลักษณ์!”

“เทพดาราร้อยลักษณ์!”

ทั่วทั้งฮอลล์ หรือแม้แต่ทั่วทั้งฉินโจว ต่างก็มีคนตะโกนเรียกชื่อนี้อย่างสุดเสียง!

หลี่เซียวปรบมือแรงจนเจ็บ!

ฉินเลี่ยนรู้สึกชาไปทั้งตัว!

ส่วนจางซีหยางหันไปมองเจ้าชายกบโจวหานจิ้นที่ต้องดวลรอบตัดสินกับเทพดาราร้อยลักษณ์ ก็พลันหัวเราะจนปวดท้อง!

โชคดีจริงๆ ที่ตนแพ้!

โชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้เข้ารอบชิง!

ใครอยากจะแข่งกับเทพดาราร้อยลักษณ์ก็เชิญตามสบายเลย!

ยังไงตนก็ไม่อยากเจอคู่ต่อสู้แบบนี้!

เพลงภาษากลาง เพลงภาษาฉี แล้วตอนนี้ยังมาภาษาเยี่ยนอีก เรื่องพวกนี้ก็ช่างเถอะ ถือว่าเทพดาราร้อยลักษณ์พรสวรรค์ด้านภาษาแล้วกัน แต่ไอ้เสียงโลมาเนี่ย ใครจะไปทนไหว!

จะตายเร็วตายช้า!

ก็ต้องตายอยู่ดี!

ภายใต้หน้ากากเจ้าชายกบ ตอนนี้โจวหานจิ้นอยากจะตายไปให้รู้แล้วรู้รอดเลยไปจริงๆ การแข่งขันมาถึงขั้นนี้แล้ว มีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจ?

ที่ผ่านมาความจริงแล้วเทพดาราร้อยลักษณ์แค่เล่นสนุกเท่านั้นเอง

ทั้งที่เขาเป็นตัวตนที่ไร้เทียมทานบนเวทีนี้ ดันชอบซ่อนคม ชอบแสร้งทำท่าเหมือนเรี่ยวแรงเหือดแห้งทุกที

แต่ถ้าคุณคิดว่าหมอนี่หมดไม้ตายแล้วจริงๆ ละก็?

ผลลัพธ์คือต้องตายอย่างอนาถแน่นอน ทุเรียนระเบิดก็คือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด!

ยิ่งคู่ต่อสู้เก่ง เทพดาราร้อยลักษณ์ก็ยิ่งเก่ง หรือจะพูดว่ายิ่งศัตรูแข็งแกร่งเท่าไหร่ หมอนี่ก็ยิ่งตื่นเต้นมากเท่านั้น ยิ่งรู้สึกสะใจเวลาที่ได้บดขยี้!

นี่มันพวกวิปริตชัดๆ!

พิธีกรหวงลี่เดินขึ้นบนเวที พยายามควบคุมสถานการณ์ พูดอะไรๆ อยู่หลายครั้ง แต่กลับถูกผู้ชมขัดจังหวะอยู่ตลอด

ช่วยไม่ได้จริงๆ

อารมณ์ของทุกคนพลุ่งพล่านเกินไปแล้ว!

พุ่งสูงขึ้นบ้าคลั่งแบบที่ไม่เคยมีก่อน!

นี่คือหนึ่งในความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาชีพพิธีกรของหวงลี่เลย อารมณ์ผู้ชมหลุดการควบคุมไปแล้ว!

หนึ่งนาที!

สองนาที!

สามนาที!

กระทั่งผ่านไปสามนาที หวงลี่ถึงกับเหงื่อท่วม ผู้ชมจึงกลับมานั่งและค่อยๆ สงบอารมณ์ที่เดือดพล่านลงได้บ้าง

“ผมต้องขอเตือนทุกคนประโยคหนึ่งนะครับ…”

หวงลี่กล่าวพร้อมรอยยิ้มขื่น “เมื่อกี้แค่รอบรองชนะเลิศเองครับ”

พูดประโยคนี้จบ แม้แต่หวงลี่เองยังรู้สึกว่าไม่เหมือนความจริงเลย ความตกตะลึงจากการแสดงนี้ เกรงว่าแม้แต่รอบชิงก็คงทำซ้ำไม่ได้อีกแล้ว!

“และขอเตือนทุกคนอีกประโยคครับ”

หวงลี่เอ่ยอย่างจริงจัง “ช่องทางการโหวตเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการแล้ว มีเวลาห้านาที ทุกท่านมีเวลาห้านาทีในการลงคะแนนให้กับนักร้องที่ตนเองชื่นชอบครับ”

รอบนี้เทพดาราร้อยลักษณ์จะได้กี่คะแนน?

อิทธิพลจากเออิจิโร่จะยังมีอยู่อีกไหม?

บางทีอาจไม่เหลือแล้วมั้ง เพราะหวงลี่เห็นผู้ชมทุกคนในฮอลล์ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ต่างก็กำลังลงคะแนนโหวตกันทั้งนั้น!

กระทั่ง

หวงลี่ก็ยังเห็นผู้สูงวัยอย่างหลินเจามู่ที่อยู่ด้านล่างเวที หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาลงคะแนนโหวตเป็นครั้งแรกภายใต้การแนะนำของเลขา