ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 52 เตรียมลุยกับ The Knockout กันเถอะ

ตอนที่ 52 เตรียมลุยกับ The Knockout กันเถอะ
มองตามแผ่นหลังของเจียงเฉิงที่จากไป หลินจือไปก็ถอนหายใจเบาๆ

ในฐานะเจ้าของที่แท้จริงของ คุนเผิงอินเวสต์เมนต์ นี่เป็นสถานะที่ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยต่อสาธารณะ

ตอนนี้เขาสวมหน้ากากกองทุนส่วนบุคคลได้สำเร็จแล้ว

เวลาผ่านไปกว่าสองเดือน

แผนการขั้นที่สองในการชิงมรดกของหลินจือไป ถึงตอนนี้นับว่าได้ก้าวเดินอย่างเป็นทางการแล้ว

จากนี้ไปเขาสามารถดำเนินกลยุทธ์ทั้งภายในและภายนอกไปพร้อมกัน

เติบโตด้วยตนเองอย่างเงียบๆ พลางช่วยเหลือครอบครัวทั้งในที่ลับที่แจ้งไปพร้อมๆ กันได้

แต่ต่อจากนี้ต้องลดความถี่ในการพบเจียงเฉิงลงแล้ว

ตอนนี้เจียงเฉิงเป็นตัวแทนของคุนเผิงอินเวสต์เมนต์ที่หลินจือไปผลักดันขึ้นสู่เบื้องหน้าเวที

ในอนาคตย่อมเป็นที่สนใจอย่างกว้างขวางในวงการบันเทิงฉินโจว

หากทั้งสองพบปะกันบ่อยเกินไปอาจทำให้คนอื่นจับพิรุธได้

พอดีกับว่าวันนี้ที่วิทยาลัยไม่มีเรียน

หลินจือไปจึงตัดสินใจกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัว

พอกลับไปถึงคฤหาสน์ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว

พ่อเพิ่งเลิกงานมาก็เห็นหลินจือไปกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ในสวน พลันอดยิ้มไม่ได้ ถือโอกาสนั่งลงข้างลูกชายคนเล็ก

“อ่านอะไรอยู่เหรอ?”

“หนังสือสอนการประพันธ์เพลงครับ”

หลินจือไปวางหนังสือในมือลง ยามว่างเขามักจะอ่านหนังสือที่เกี่ยวข้องกับการแต่งเพลง

ตอนนี้เขาไม่ใช่มีือใหม่ที่ไม่รู้อะไรเลยเหมือนแต่ก่อนแล้ว

“โตขึ้นจริงๆ นะ”

หลินตงยิ้มแล้วพูดว่า

“เพิ่งอยู่ปีหนึ่งก็มีงานของตัวเองแล้ว แถมยังประสบความสำเร็จขนาดนี้อีก เก่งกว่าพ่อคนนี้เยอะเลย สมัยพ่อปีหนึ่งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยุ่งวุ่นวายอะไรอยู่”

“แล้วตอนนี้งานพ่อเป็นยังไงบ้างครับ?”

หลินจือไปถามด้วยความเป็นห่วง

“กำลังรอข่าวจากแผนกโปรดักชันนะ”

หลินตงตอบอย่างจนใจ

“แผนกโปรดักชัน?”

“แผนกโปรดักชันของเสินฮวาเรามักจะได้รับบทละครมาอยู่เสมอ

โปรดิวเซอร์เหล่านั้นจะคัดเลือกบทที่ตัวเองคิดว่ามีคุณค่า แล้วติดต่อผู้กำกับที่เหมาะสมมาถ่ายทำ

ปีนี้พ่ออ่านบทไปหลายเรื่องแล้ว แต่ยังไม่ค่อยถูกใจ เลยคิดว่าจะรอดูต่อไปเผื่อมีบทดีๆ ออกมานะ”

หลินตงไม่เคยคุยเรื่องงานกับลูกชายมาก่อน

แต่ตอนนี้หลินจือไปเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ หลินตงในฐานะพ่อก็เต็มใจที่จะพูดคุยแลกเปลี่ยนกับลูกชาย

หลินจือไปกล่าวอย่างครุ่นคิด

“นักเขียนบทก็เทียบได้กับคนแต่งเพลง ส่วนผู้กำกับก็เหมือนนักร้องเหรอครับ?”

“ยังมีความต่างอยู่นะ”

หลินตงอธิบายว่า

“นักแต่งเพลงมักจะเซ็นสัญญาระยะยาวกับบริษัทบันเทิง

ส่วนนักเขียนบทจะเหมือนพวกทหารรับจ้างมากกว่า

บางทีครั้งนี้ร่วมงานกับบริษัทนี้ แต่ครั้งหน้าอาจร่วมงานกับบริษัทอื่นก็ได้

แน่นอนว่าค่ายใหญ่ทั้งสามก็มีนักเขียนบทในสังกัดของตัวเองเหมือนกัน”

หยุดไปครู่หนึ่ง

หลินตงก็พูดต่อว่า

“แต่ความเข้าใจของลูกก็ไม่ได้ผิดซะทีเดียว

นักเขียนบทชื่อดังมีสถานะเทียบเท่ากับพ่อเพลงในวงการเพลงของลูก

เพราะในวงการภาพยนตร์ยึดนักเขียนบทเป็นศูนย์กลาง

ดังนั้นบทของนักเขียนบทชื่อดังมักจะถูกสามค่ายใหญ่แย่งชิงกัน

เหมือนกับเพลงของพ่อเพลงในวงการเพลงของลูกนั่นแหละ นักร้องต่างก็แย่งกันทดสอบเสียงร้องไม่ใช่เหรอ?

น่าเสียดาย ถึงเสินฮวาจะได้บทจากนักเขียนบทชื่อดังมา แต่ก็คงไม่ถึงคิวพ่อที่จะได้กำกับ

เพราะลุงคนรองของลูกเป็นผู้บริหารระดับสูงในบริษัทและยังควบตำแหน่งหัวหน้าแผนกโปรดักชันอีก

บทจากนักเขียนชื่อดังจะถูกจัดสรรยังไงขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขา ยกเว้นแต่ว่านักเขียนบทเหล่านั้นจะไม่เห็นด้วย”

พูดจบ

หลินตงก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

“บ่นไปอย่างนั้นแหละ พ่อก็แค่คุยเล่นคุยเรื่อยเปื่อยกับลูกเฉยๆ”

“ทองคำสุดท้ายย่อมเปล่งประกาย”

หลินจือไปพูดปลอบใจพ่อประโยคหนึ่ง

หลินจือไปในฐานะคนในครอบครัว เคยดูละครโทรทัศน์บางเรื่องที่พ่อเป็นคนกำกับ

ละครเหล่านี้มักจะได้คะแนนวิจารณ์สูง แต่เรตติ้งกลับธรรมดามาก

เหมือนเป็นแนวที่คนชมว่าเยี่ยมแต่ไม่ได้ทำรายได้ดีเท่าไร

หลินจือไปคิดว่าในฐานะผู้กำกับ ความสามารถของพ่อไม่ได้มีปัญหาเลย

เพียงแต่แม่ศรีเรือนดีแค่ไหนก็ยากจะทำอาหารหรูได้หากไร้วัตถุดิบ

ลุงรองคนนั้นคอยกันซีนอยู่ตลอด

อย่างที่พ่อบอกวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์ของบลูสตาร์ใช้ระบบนักเขียนบทเป็นศูนย์กลาง

ระบบนักเขียนบทเป็นศูนย์กลางหมายถึง ในกระบวนการผลิตภาพยนตร์และละคร นักเขียนบทจะเป็นผู้มีบทบาทนำ

ในการถ่ายทำจริง สิ่งที่นักแสดงในกองถ่ายมักกลัวที่สุดคือการล่วงเกินนักเขียนบท

เพราะถ้าล่วงเกินผู้กำกับ อย่างมากก็แค่โดนด่าหนักๆ สักครั้ง

และการจะเปลี่ยนนักแสดงก็ต้องคำนึงถึงสัญญาที่เซ็นกันไว้ล่วงหน้าด้วย

แต่ถ้าล่วงเกินนักเขียนบทละ?

นั่นก็อาจโดนตัดบทให้หายไปจากเรื่อง หรือไม่ก็รับบทตายไปได้ง่ายๆ

ปากกาอยู่ในมือของนักเขียนบท บทของนักแสดงจะมากจะน้อยก็ขึ้นอยู่กับนักเขียนบทตัดสินใจไม่ใช่หรือ?

นักเขียนบทชื่อดังบางคนถึงขั้นสามารถเลือกนักแสดงเองได้

ที่เก่งยิ่งกว่านั้นก็คือสามารถเปลี่ยนตัวผู้กำกับที่ผู้ลงทุนเลือกมาได้ด้วย สถานะในวงการสูงส่งอย่างเห็นได้ชัด!

แต่จะว่าไป อย่าคิดว่าบนโลกเดิมจะเป็นระบบผู้กำกับเป็นศูนย์กลางเสมอไป

เหนือผู้กำกับยังมีโปรดิวเซอร์และฝ่ายทุนกำกับดูแลอีก

แต่โดยรวมแล้วผู้กำกับฝั่งจีนแผ่นดินใหญ่ก็มีสถานะสูงจริง

ไม่เหมือนแวดวงละครโทรทัศน์ที่ฮ่องกงซึ่งส่วนใหญ่ใช้ระบบโปรดิวเซอร์เป็นศูนย์กลาง

ในยุโรปและอเมริกาซับซ้อนยิ่งกว่า มีทั้งระบบผู้กำกับเป็นศูนย์กลาง นักเขียนบทเป็นศูนย์กลาง และโปรดิวเซอร์เป็นศูนย์กลาง

นอกจากนี้ หลายคนน่าจะเคยดูซีรีส์เกาหลี จริงๆ แล้วซีรีส์เกาหลีเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของระบบนักเขียนบทเป็นศูนย์กลาง

ด้วยประโยชน์จากระบบที่เน้นเนื้อเรื่องนี้ ทำให้หลังปีสองพันกระแสเกาหลีได้แพร่หลายอย่างกว้างขวาง

จนถึงขั้นลุกลามไปในระดับวัฒนธรรม และในที่สุดซีรีส์เกาหลีก็ครองตลาดโลก

แน่นอนว่านี่คือวงการโทรทัศน์

แต่ถ้าเป็นวงการภาพยนตร์ของบลูสตาร์ ผู้กำกับชื่อดังก็ยังพอสู้กับบรรดานักเขียนบทตัวท็อปได้อยู่

เพราะภาพยนตร์ไม่ใช่แค่ศิลปะของบท แต่ยังเป็นศิลปะแห่งแสงและเงาด้วย

สรุปแล้ว การเป็นผู้กำกับในบลูสตาร์ก็ยังลำบากอยู่ดี เพราะต้องคอยดูสีหน้านักเขียนบทอยู่เสมอ

“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ”

หลินตงตบแขนหลินจือไปเบาๆ

หลินจือไปยิ้มเล็กน้อย ก่อนทอดสายตามองไกลออกไป

ตามแผนที่ได้วางไว้ เจียงเฉิงน่าจะเอาบท ‘The Knockout’ ไปส่งให้โปรดิวเซอร์คนหนึ่งของเสินฮวาแล้วสินะ?

ระบบนักเขียนบทเป็นศูนย์กลางในวงการโทรทัศน์ของบลูสตาร์

ระบบนี้จำกัดสิทธิของผู้กำกับละครโทรทัศน์อย่างพ่อ แต่กลับเปิดโอกาสให้หลินจือไปมีพื้นที่ในการลงมือมากขึ้น

เตรียมลุยกับ The Knockout กันเถอะ

ขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของเมือง

จ่าวเหลยจากแผนกโปรดักชันของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์กำลังนั่งรถของบริษัทกลับบ้านหลังเลิกงาน

ขณะที่กำลังหลับตาพักสมองก็ได้รับโทรศัพท์จากเบอร์แปลก

“คุณคือใครครับ?”

“สวัสดีครับคุณจ่าว ผมขอแนะนำตัวสักหน่อย ผมชื่อเจียงเฉิง ตัวแทนจากคุนเผิงอินเวสต์เมนต์”

เสียงดังมาจากปลายสาย

“คุนเผิงอินเวสต์เมนต์?”

จ่าวเหลยรู้จักเจ้าของบริษัทลงทุนไม่น้อย แต่เพิ่งเคยได้ยินชื่อคุนเผิงเป็นครั้งแรก

“บริษัทเราเพิ่งก่อตั้งใหม่ คุณจ่าวไม่เคยได้ยินก็ปกติครับ ผมมีบทละครอยู่ในมือ ไม่ทราบว่าคุณจ่าวสนใจไหมครับ?”

“เป็นผลงานของอาจารย์ท่านไหนเหรอครับ?”

จ่าวเหลยรู้สึกคาดหวังเล็กน้อย เขามักได้รับสายลักษณะนี้บ่อยๆ

ในเมื่ออีกฝ่ายหาทางเอาเบอร์เขามาได้ก็แปลว่าน่าจะมีฝีมือพอตัว

“นักเขียนบทคืออาจารย์ปู่เยโหวครับ”

เจียงเฉิงทำตามคำสั่งของเจ้านาย ใช้นามปากกาปู่เยโหวลงในบทละคร

นักเขียนนิยายและนักเขียนบทคุณสมบัติใกล้เคียงกัน

การจัดการแบบนี้เหมาะสมทั้งในแง่สถานการณ์และเหตุผล

“อาจารย์ปู่เยโหวเป็นนักเขียนที่โดดเด่นมาก…”

“ขอโทษนะครับ ผมไม่เคยได้ยินชื่อปู่เยโหวมาก่อนเลย”

จ่าวเหลยพูดขัดขึ้นกลางคัน เริ่มหมดความสนใจในบทละคร อ้างเหตุผลมาปฏิเสธ

“ตอนนี้ผมยังติดธุระอยู่ครับ คุณเจียงส่งบทละครส่วนหนึ่งมาที่อีเมลของผมได้เลย ถ้าผมว่างจะลองดู”

“ได้ครับ ขอบคุณมาก สวัสดีครับ”

ฟังอารมณ์ที่เปลี่ยนไปในน้ำเสียงของอีกฝ่ายไม่ออก

หน้าซ้ำยังวางสายอย่างรวดเร็วโดยไม่ถามอีเมลของตนด้วยซ้ำ มั่นใจดีจริงๆ

เรื่องนี้ทำให้จ่าวเหลยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

โดยปกติแล้ว ตัวแทนของบริษัทลงทุนที่ต้องการร่วมมือกับเสินฮวามักจะพยายามโน้มน้าวด้วยคำพูด

เช่นบอกว่าบทละครของพวกเขาดีมาก คุณต้องลองอ่านให้ดีๆ นะ อะไรทำนองนั้น

แต่สายโทรศัพท์ถูกตัดไปแล้ว จ่าวเหลยจึงไม่ได้ใส่ใจและหลับตาพักผ่อนต่อ

กลับเป็นคนขับรถของจ่าวเหลยที่จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาตอนติดไฟแดง

“นิยายของปู่เยโหวอ่านสนุกดีนะครับ”

คนขับรถของจ่าวเหลยเป็นญาติคนหนึ่งจากบ้านเกิด บางทีก็คุยเล่นกันได้

“เขาดังมากเหรอ?”

จ่าวเหลยลืมตาขึ้น เขารู้จักนักเขียนชื่อดังหลายคน แต่ไม่เคยมีภาพจำเกี่ยวกับปู่เยโหวเลย

“เหมือนจะเป็นนักเขียนหน้าใหม่นะครับ”

คนขับรถคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า

“น่าจะเพิ่งเดบิวต์ได้ไม่นานนะครับ คุณก็รู้ว่าปกติผมชอบอ่านหนังสืออ่านเล่น ผมบังเอิญได้อ่านผลงานของเขาพอดี”

“อืม”

จ่าวเหลยตอบรับไปลอยๆ ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็แจ้งเตือนอีเมลเข้ามา

ผู้ส่งอีเมลระบุว่า [ตัวแทนบริษัทคุนเผิงอินเวสต์เมนต์ เจียงเฉิง]

จ่าวเหลยยิ้มออกมา

ตัวแทนของคุนเผิงอินเวสต์เมนต์นี่ดูท่าทางจะมีเส้นสายพอตัว

ไม่เพียงแต่ได้เบอร์โทรศัพท์ของเขา ยังรู้อีเมลของเขาด้วย คนแบบนี้ส่วนใหญ่มักมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา

มิน่าตอนวางสายเมื่อครู่ถึงได้ดูมั่นใจขนาดนั้น

เมื่อคิดว่ายังไกลพอสมควรกว่าจะถึงบ้าน จ่าวเหลยจึงตัดสินใจดาวน์โหลดบทมาอ่านดูเล่นๆ ถือเป็นการฆ่าเวลา

ตามปกติแล้ว จ่าวเหลยไม่คิดจะอ่านบทของนักเขียนบทหน้าใหม่แบบนี้

ไม่ใช่ว่าจ่าวเหลยดูถูกนักเขียนบทหน้าใหม่ และไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความรับผิดชอบต่อการทำงาน

คนที่จะยืนหยัดในเสินฮว่ากรุ๊ปได้ไม่ใช่ธรรมดาอยู่แล้ว

เพียงแค่สถานะและตำแหน่งของจ่าวเหลยค่อนข้างพิเศษ

แต่ละวันเขาต้องรับบทละครสารพัดแนวจำนวนมากมายมหาศาล

ถ้าต้องอ่านบทของทุกคน คงได้ตายเพราะทำงานหนักเกินไปแน่!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เป็นช่วงเลิกงานของจ่าวเหลย ซึ่งเป็นช่วงที่เขาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

ดังนั้น จ่าวเหลยมักจะโยนบทของนักเขียนที่ยังไม่เป็นที่รู้จักให้ลูกน้องตรวจสอบก่อน

แล้วคัดเลือกเฉพาะบทที่มีคุณค่าขึ้นมา มีเพียงงานของนักเขียนบทชื่อดังเท่านั้นที่เขาจะตรวจสอบด้วยตนเอง

แต่เจียงเฉิงคนนี้กลับเตรียมตัวมาดีมาก มีทั้งเบอร์โทรและอีเมลของตน ทำให้จ่าวเหลยรู้สึกสนใจอยู่บ้าง

หลังจากดาวน์โหลดไฟล์เสร็จ จ่าวเหลยเห็นข้อมูลพื้นฐานที่แสดงอยู่บนหน้าแรกของบทละคร

บทละคร: The Knockout

ประเภท: ตำรวจ-ผู้ร้าย / เมือง / อาชญากรรม

จำนวนตอน: 43 ตอน

นอกจากเนื้อหาเหล่านี้ยังมีการแนะนำภูมิหลังของตัวเอกสองคน พร้อมกับเนื้อเรื่องย่อหนึ่งชุด

จ่าวเหลยอ่านสรุปเนื้อเรื่องแล้วไม่เห็นอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ

คล้ายละครตำรวจผู้ร้ายทั่วไป ที่ใช้ปฏิบัติการกวาดล้างอิทธิพลมืดของทางการเป็นจุดเริ่ม

และมุ่งจับเจ้าพ่อผู้มีอิทธิพลเป็นแกนหลักของเนื้อเรื่อง

แต่กลับเป็นข้อมูลภูมิหลังของตัวเอกชายชื่ออันซินที่ทำให้จ่าวเหลยประหลาดใจอยู่บ้าง

“การดีไซน์ภูมิหลังตัวเอกแบบนี้ไม่ค่อยเห็นบ่อยนักแฮะ”

ตัวเอกอันซินไม่ใช่แค่ตำรวจสายสืบระดับล่างทั่วไปเหรอ

ในละครแนวตำรวจผู้ร้ายประเภทเดียวกัน ตัวเอกมักเป็นตำรวจระดับล่าง

อย่างมากก็เป็นหัวหน้าหน่วยสายสืบเท่านั้น

แต่อันซินกลับมีสถานะพิเศษ พูดตรงๆ คือมีภูมิหลังที่แข็งแกร่ง

ซึ่งผู้ชมต้องชอบแน่ เพราะผู้คนมักชอบตัวเอกที่มีแบ็กกราวด์ดีมีอิทธิพล แฝงสีสันของ ‘ละครสะใจ’ อยู่เล็กน้อย

ต่อไปเป็นเนื้อเรื่องหลัก เวลา สถานที่ ตัวละคร และบทสนทนาต่างๆ ล้วนเป็นไปตามโครงสร้างของบทละครทั่วไป

ตอนแรกของเรื่องเริ่มต้นด้วยการแนะนำสถานที่ที่ชื่อว่า ‘จิงไห่’

ก่อนหน้านี้จิงไห่ได้ผ่านปฏิบัติการกวาดล้างอิทธิพลมืด กำจัดกลุ่มผู้มีอิทธิพลที่ฝังรากมายาวนาน

อีกทั้งทางการก็ยึดเงินมาได้จำนวนมหาศาล แต่ใครจะรู้ว่าที่นี่กลับมีเบื้องลึกซับซ้อนกว่าที่คิด

เมืองนี้ยังคงมีกลุ่มอิทธิพลมืดแฝงตัวอยู่

หลังจากหน่วยงานเบื้องบนได้รับการร้องเรียน พวกเขาก็ส่งทีมตรวจสอบลงพื้นที่

โดยมีผู้นำทีมชื่อสวี่จง พร้อมคำสั่งให้ขุดรากถอนโคนอิทธิพลมืดในจิงไห่ให้หมดสิ้น

ก่อนออกเดินทาง หน่วยงานเบื้องบนได้กำชับสวี่จงเป็นพิเศษว่า

ให้ใช้บริษัทเฉียงเชิ่งกรุ๊ปในจิงไห่เป็นจุดเริ่มต้นในการคลี่คลายปัญหา

เฉียงเชิ่งกรุ๊ปเป็นบริษัทขนาดใหญ่ที่มีเครือข่ายความสัมพันธ์ทางสังคมซับซ้อนมาก

ส่วนประธานบริษัท เกาฉี่เฉียง ก็เป็นตัวพ่อวงการธุรกิจในจิงไห่ อิทธิพลในท้องถิ่นนั้นน่ากลัวอย่างมาก

ทีมตรวจสอบเดินทางถึงจิงไห่

จากนั้นตัวเอกอันซินก็ปรากฏตัวอย่างเป็นทางการ และเริ่มมีปฏิสัมพันธ์กับสวี่จงและคนอื่นๆ ในทีมตรวจสอบ

อันซินตัวเอกที่ยังไม่แก่แต่กลับมีผมขาวโพลน ได้พาผู้ชมย้อนกลับไปยี่สิบปีก่อนผ่านความทรงจำของเขา

ในปีนั้น ตอนนั้นเกาฉี่เฉียงประธานบริษัทเฉียงเชิ่งกรุ๊ปยังเป็นแค่พ่อค้าปลาคนหนึ่ง

เพราะมีเรื่องทะเลาะวิวาทจนถูกคนแจ้งความ เกาฉี่เฉียงจึงถูกจับเข้าไปอยู่ในสถานกักกันช่วงเทศกาลปีใหม่

คืนนั้นบังเอิญเป็นเวรของอันซิน จุดเชื่อมโยงของสองตัวเอกฝ่ายขาวและฝ่ายดำเริ่มต้นจากตรงนี้

ขณะจ่าวเหลยอ่านบทละคร ในฐานะโปรดิวเซอร์ที่มีประสบการณ์ เขารู้ว่าตรงนี้ต่างหากที่เรียกได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของเรื่องราว

การเปิดเรื่องเต็มไปด้วยความลุ้นระทึกน่าติดตาม

ตัวเอกอันซินที่มีภูมิหลังไม่ธรรมดาในระบบราชการ ทำไมผ่านไปยี่สิบปีถึงมีผมขาวโพลนทั้งหัว?

ในทางกลับกัน ตัวเอกชายอันดับสอง เกาฉี่เฉียงที่เป็นแค่พ่อค้าปลาธรรมดา

ที่ตอนแรกแม้แต่แผงขายปลาก็ยังดูแลไม่รอด นักเลงตลาดสดใช้เล่ห์เหลี่ยมเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เขาถูกส่งเข้าห้องขังได้ในช่วงปีใหม่

ลองถามหน่อยว่าคนที่อยู่ในระดับล่างสุดของสังคมแบบนี้

สามารถก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้าอิทธิพลมืดที่แฝงตัวลึกที่สุดในเมืองจิงไห่ได้อย่างไรในระยะเวลาเพียงยี่สิบปี?

“ดี”

จ่าวเหลยเริ่มสนใจเนื้อเรื่องต่อจากนี้ เขาปรับเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อย ทิ้งอาการอ่านผ่านๆ ของตนไป

“น่าสนใจแฮะ…”