ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 59 โอกาสในการพลิกโฉมของปู่เยโหว

ตอนที่ 59 โอกาสในการพลิกโฉมของปู่เยโหว
ไม่กี่วันต่อมา

คุนเผิงสตูดิโอ

เจียงเฉิงกำลังศึกษารายการวาไรตี้ ‘I Am a Singer’

เจ้านายรู้หลายอย่างมากเกินไป เขาจึงจำเป็นต้องเดินตามให้ทันก้าวของเจ้านาย

เขาจึงจำเป็นต้องเดินตามให้ทัน

ไม่ได้คาดหวังว่าจะรู้ทุกอย่างเหมือนเจ้านาย แต่อย่างน้อยก็ควรจะสามารถคุยกันรู้เรื่องบ้าง

โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เจียงเฉิงกดรับสาย ก็มีเสียงจากปลายสายว่า

“ขอโทษนะครับ คุณคืออาจารย์ฉูฉือหรือเปล่า?”

ฉูฉือ? นี่มันนามแฝงใหม่ของเจ้านายไม่ใช่เหรอ?

เจียงเฉิงนึกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะตั้งสติแล้วพูดว่า

“ผมเป็นผู้จัดการของอาจารย์ฉูฉือ ผมแซ่เจียง คุณมีเรื่องอะไรแจ้งกับผมได้เลยครับ”

“สวัสดีครับ คุณเจียง”

เสียงจากปลายสายสุภาพมาก

“ผมเป็นเจ้าหน้าที่ของคริมเซินคลาวด์ ไม่กี่วันก่อนอาจารย์ฉูฉือได้เข้าร่วมกิจกรรมมหกรรมเพลงโบราณบนแพลตฟอร์มของเรา

เพลง ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’ ของเขาถูกเลือกให้เป็นอันดับหนึ่ง

ผมโทรมาแจ้งข่าวดีนี้ให้ทราบ นอกจากนี้ ยังอยากเชิญคุณหรืออาจารย์ฉูฉือมาทำสัญญาแบ่งรายได้ด้วยครับ”

“ได้ครับ ตอนบ่ายผมจะเข้าไป”

น้ำเสียงของเจียงเฉิงสงบนิ่ง ราวกับคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้ก่อนแล้ว

ทางปลายสายแจ้งที่อยู่ แสดงความยินดีอีกสองสามคำแล้วก็วางสายไป

ทันทีที่วางสาย ความสงบบนใบหน้าของเจียงเฉิงก็หายไปหมดสิ้น

นั่งโยกตัวไปมาอย่างบ้าคลั่งบนเก้าอี้ ราวกับกำลังฟังดีเจสุดมันอะไรทำนองนั้น

รู้อยู่แล้ว!

ฉันรู้อยู่แล้ว!

ขอแค่เจ้านายบอกว่าตนเองทำอะไรได้ก็ต้องทำได้จริงๆ

ไม่ว่าจะแต่งเพลง เขียนหนังสือ เขียนบทละคร ทำวาไรตี้ หรือแม้แต่ร้องเพลงก็เหมือนกัน!

อากกกกก!

หลังจากระบายความตื่นเต้นออกมาหมดแล้ว เจียงเฉิงก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะโทรไปแจ้งข่าวนี้ให้เจ้านายรู้

“ผมรู้แล้ว”

หลินจือไปตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างมาก

เมื่อได้สัมผัสความนิ่งสงบในแบบของผู้แข็งแกร่งจากเจ้านาย เจียงเฉิงก็รู้สึกละอายใจ

เขาคิดว่าท่าทางตื่นเต้นเมื่อครู่ของตัวเองดูไม่สมกับเป็นคนที่เคยผ่านโลกมาก่อนเลย

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากหลินจือไปวางสายก็พลันลุกขึ้นส่ายศีรษะเลียนแบบเกาฉี่เฉียงจาก ‘The Knockout’

“เยี่ยมเลย! ฉันพิสูจน์ได้แล้วว่า คริมเซินคลาวด์ไม่มีเบื้องหลังดำมืด!

นี่เป็นเรื่องน่ายินดี ช่วงเวลาแห่งความสุขขนาดนี้ต้องจับฉลากฉลองสักหน่อย!

เฟยหง”

หลินจือไปเรียกระบบออกมา

“ฉันต้องการสุ่มรางวัล”

วินาทีต่อมาวงล้อสุ่มรางวัลก็ปรากฏขึ้น หลินจือไปเริ่มกดสุ่ม

“ติ้งต่อง”

ระบบ:
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับเพลง ‘คนแบบฉัน’ (像我这样的人)]

“หืม?”

เพลงของเหมาเหมา?

เพลงนี้ไม่ได้ยากมาก หลินจือไปก็ร้องเองได้ แต่พอคิดดูดีๆ เขาตัดสินใจเก็บไว้ให้หลินโสวจัว

หลินโสวจัวกำลังจะเข้าร่วม ‘I Am a Singer’

ถ้าเกิดวิกฤตเสี่ยงตกรอบ ไม่แน่เพลงนี้อาจจะช่วยหลินโสวจัวได้

น่าเสียดายที่ในระยะนี้ยังใช้ไม่ได้ เพราะรายการของพี่ชายยังไม่เริ่มถ่ายทำ งั้นสุ่มต่อดีกว่า

“ติ้งต่อง”

ผลการสุ่มครั้งที่สองออกมาแล้ว

ระบบ:
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรายการวาไรตี้ ‘I Love Lyrics’ (我爱记歌词)]

หลินจือไปรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

วันนี้ดวงไม่ค่อยดี สุ่มได้วาไรตี้สายดนตรีอีกแล้ว

แม้ว่ารายการนี้จะมีมูลค่าที่ไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับ ‘I Am a Singer’ ก็ยังถือว่าด้อยกว่า

“ค่อยว่ากันทีหลัง ต้องคิดดูว่าจะจัดการยังไง ในระยะสั้นนี้ก็ยังใช้ไม่ได้อยู่ดี”

หลินจือไปเริ่มสุ่มรางวัลเป็นครั้งที่สามทันที

ระบบ:
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับนวนิยาย ‘ปาฏิหาริย์ร้านขายของชำนามิยะ’ (解忧杂货店)]

“ฮ่า!”

ในที่สุดหลินจือไปก็ยิ้มออก นวนิยายเรื่องนี้ก็น่าสนใจทีเดียว

ตอนนี้ผู้อ่านส่วนใหญ่คิดว่าปู่เยโหวเป็น ‘พวกจิตวิปริต’

มีสไตล์การเขียนที่มืดมนบิดเบี้ยวถึงขีดสุด ความสยองขวัญและแปลกประหลาดเป็นเหมือนเครื่องหมายการค้าของเขา

แต่

‘ปาฏิหาริย์ร้านขายของชำนามิยะ’ ที่หลินจือไปสุ่มได้คราวนี้กลับแตกต่างจากผลงานก่อนของปู่เยโหวอย่างสิ้นเชิง

นี่คือนิยายที่อบอุ่นหัวใจตั้งแต่เนื้อเรื่องไปจนถึงตัวหนังสือ

ไม่ผิด

อบอุ่นใจ ไม่ใช่หดหู่ใจ

รอให้ปู่เยโหวเขียนเรื่องสั้นที่มืดมนถึงขีดสุดเหล่านั้นจบก่อน แล้วค่อยลง ‘ปาฏิหาริย์ร้านขายของชำนามิยะ’

รับรองว่าผู้อ่านต้องประหลาดใจมากแน่นอน

“โอกาสในการเปลี่ยนแนว”

รอให้รวมเรื่องสั้นสุดลึกลับสยองขวัญของโอตสึ อิจิเผยแพร่จนจบก่อน

หลังจากนั้นก็ค่อยจัดนวนิยายสายเยียวยาเล่มนี้ลงได้เลย

ต้องทำให้ปู่เยโหวกลายเป็น ‘นักเขียนวิปริตสุดดำมืด’ ในสายตาทุกคนอย่างเต็มที่ก่อน

นวนิยายเรื่องนี้ถึงจะสร้างความแตกต่างที่น่าตกใจได้มากพอ

“พอแล้ว! ไม่สุ่มแล้ว”

หลินจือไปรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก เพราะใช้แต้มชื่อเสียงเยอะเกินไป

ต้องฟื้นพลังบ้าง เพราะอนาคตยังต้องพึ่งแต้มชื่อเสียงในการสร้างผลงานแบบคัสตอม

ในที่สุดเดือนพฤศจิกายนก็จบลงแล้ว เดือนนี้ไม่มีไป๋ตี้และไม่มีโจวหานจิ้น

อันดับประจำฤดูกาลจึงเงียบเหงาราวกับคำวิจารณ์จากวงการเพลง

“ไม่น่าตื่นเต้นเร้าใจเหมือนเดือนตุลาคม”

เพราะการที่นักร้องแถวสองจะเกาะขาพ่อเพลงปะทะราชาเพลงได้ อาจจะมีให้เห็นแค่หนึ่งหรือสองปีครั้งเท่านั้น

หายากสุดๆ

ไม่อย่างนั้น ในช่วงเดือนตุลาคมที่ผ่านมา ราชาเพลงโจวก็คงไม่ต้องทุ่มสุดชีวิตเพื่อหาทางลงให้ตัวเองขนาดนั้น

แน่นอน

ไป๋ตี้ไม่ใช่พ่อเพลง เพียงแต่เวลาคนเห็นนักแต่งเพลงเก่งๆ ก็ชอบยกย่องพวกเขาด้วยคำนี้

คล้ายกับเวลาเราชมนักแสดงที่เก่งมากๆ ก็จะเรียกว่า ‘ราชานักแสดง’

ส่วนเรื่องที่นักแสดงคนนั้นจะเคยได้รางวัลราชานักแสดงหรือไม่? ไม่สำคัญ

สรุปแล้วศึกใหญ่ในเดือนตุลาคมครั้งนั้นยังไม่ทำให้ทุกคนรู้สึกจุใจ

จึงคิดว่าตารางจัดอันดับประจำฤดูกาลของเดือนพฤศจิกายนไม่มีอะไรน่าสนใจ

และตอนนี้เดือนธันวาคมก็มาถึงแล้ว

คนในวงการหลายคนเปิดตารางจัดอันดับประจำฤดูกาลดูทันที หวังจะหาอะไรสนุกๆ แต่กลับไม่พบข่าวใหญ่ใดๆ

“ก็ยังไม่มีไป๋ตี้”

“เดาว่าสต็อกของไป๋ตี้คงหมดเกลี้ยงแล้ว เร็วๆ นี้น่าจะไม่เห็นเขาในตารางอันดับประจำฤดูกาล”

“ราชาเพลงโจวก็ไม่มีเพลงใหม่เหมือนกัน”

“ถึงจะไม่มีราชาเพลงโจว แต่ก็มีราชินีเพลงหลี่นะ”

“ราชินีเพลงหลี่ทำไมเหรอ?”

“นายไม่ได้ตามข่าวซุบซิบเหรอ? ราชินีเพลงหลี่กับราชาเพลงโจวมีข่าวลือว่าเป็นแฟนกันนะ”

“ห๊า! หลี่เชียวกับโจวหานจิ้นเป็นคู่กันเหรอ?”

“พวกเขาบอกเองว่าเป็นแค่เพื่อน ความจริงเป็นยังไงไม่รู้ แต่ฉันคิดว่าอาจจะจริงก็ได้

ถ้าสองคนนี้คบกันก็คงเป็นเรื่องเล่าขานในวงการเพลงเลยละ”

คนในวงการต่างพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์

หัวข้อสนทนาเริ่มเปลี่ยนไปสู่เรื่องซุบซิบ

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน นกฮูกกลางคืนยังคงทำกิจกรรมคึกคัก ส่วนหลินจือไปหลับไปแล้ว

และในเวลานี้เอง

เจียงเฉิงเปิดตารางจัดอันดับประจำฤดูกาลที่บ้าน ค้นหา ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’

เขาได้เซ็นสัญญากับแพลตฟอร์มคริมเซินคลาวด์ไว้ และเพลงนี้ก็เพิ่งปล่อยวันนี้พอดี

“อันดับที่ 342 ของชาร์ตประจำฤดูกาล?”

เพลงใหม่ในแต่ละเพลงจะมีการแสดงอันดับบนตารางจัดอันดับประจำฤดูกาล

แค่เปิดแถบข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเพลงก็สามารถมองเห็นได้เลย

โดยที่ผู้ใช้ไม่ต้องไล่ดูในตารางจัดอันดับประจำฤดูกาล

และอันดับเริ่มต้นของ ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’ เรียกได้ว่าเลวร้ายพอสมควร

พอไม่มีการโปรโมตก็แย่จริงๆ ตามคาด

เจียงเฉิงขมวดคิ้ว ในแต่ละเดือนมีเพลงใหม่ปล่อยออกมามากมายจริงๆ

ถ้าไม่มีการแนะนำจากแพลตฟอร์มหรือไม่มีช่องทางโปรโมต ผู้ใช้ก็แทบจะไม่เห็นเพลงนี้เลย

ถึงแม้ว่าฉูฉือกับเพลง ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’ จะได้รางวัลที่หนึ่งของการประกวดเพลงโบราณของคริมเซินคลาวด์

และได้สิทธิ์แนะนำบนหน้าแรก แต่ว่าสิทธิ์การโปรโมตนี้มีแค่วันเดียว และตอนนี้ก็ยังไม่ถึงคิว

ต้องเข้าคิวรอ!

เพราะคริมเซินคลาวด์ได้เซ็นสัญญาโปรโมตร่วมกับหลายบริษัทเพลง

พื้นที่โปรโมตของแพลตฟอร์มในวันแรกถูกบริษัทเพลงใหญ่ๆ เหมาไปหมดแล้ว

โดยเฉพาะตำแหน่งแนะนำที่มีคนเข้าถึงมากที่สุด ตอนนี้ล้วนเต็มไปด้วยเพลงใหม่จากสามค่ายใหญ่ของเดือนนี้

ในสัญญาที่เจียงเฉิงเซ็น มีการระบุเรื่องนี้ไว้อย่างชัดเจน

จนถึงช่วงเช้ามืดของวันที่สาม ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’ ถึงจะได้คิวขึ้นพื้นที่แนะนำบนหน้าแรก

แค่นี้ก็ยังต้องอาศัยกิจกรรมเพื่อแย่งชิงมา

ถ้าเพลงนี้ไม่ได้รางวัลที่หนึ่งจากงานประกวดเพลงโบราณละก็

ต่อให้ ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’ จะได้พื้นที่โปรโมตก็คงไปโผล่อยู่มุมอับที่ไม่มีคนเห็นอยู่ดี

ยังดีที่…

นอกจากพื้นที่โปรโมตที่ทางแพลตฟอร์มจัดไว้แล้ว ในซอฟต์แวร์ก็ยังมีฟังก์ชันโปรโมตอัตโนมัติ

นั่นก็คือเวลาผู้ใช้ฟังเพลงใดเพลงหนึ่ง จะมีคำแนะนำ ‘เพลงประเภทเดียวกัน’ ขึ้นมาข้างๆ

นอกจากนี้ บนตัวซอฟต์แวร์ยังมีฟังก์ชัน ‘คุณอาจจะชอบ’ ซึ่งจะสุ่มไปยังเพลงใหม่ที่ไม่ได้รับการโปรโมตบางเพลงด้วย

“มิน่าเพลงอินดี้ถึงทำกันยาก อิงต้นไม้ใหญ่ย่อมมีร่มเงา ถ้าไม่มีบริษัทสนับสนุน เพลงก็ไม่มีทางได้พื้นที่แนะนำ

และถ้าไม่มีพื้นที่แนะนำก็ต้องพึ่งการสุ่มโปรโมตเพื่อเอาตัวรอดไปวันๆ”

เหมือนเป็นวงจรอุบาทว์หน่อยๆ

เจียงเฉิงคาดว่าก่อนที่ ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’ จะได้พื้นที่แนะนำคงยากที่จะได้ยอดดาวน์โหลดมากนัก

จึงตัดสินใจล้างหน้าล้างตาแล้วเข้านอน

รอให้ถึงคิวได้พื้นที่แนะนำก่อนแล้วค่อยว่ากัน

ถึงตะวันออกไม่สว่างตะวันตกก็ยังมีแสง ตอนนี้นามปากกาฉูฉือยังไม่ได้สร้างกระแสอะไร

แต่เจ้านายยังมีอีกหนึ่งนามปากกานะ

ปู่เยโหว!

‘นิตยสารสืบสวนปริศนา’ ฉบับล่าสุด ลงผลงานเรื่องสั้นสองเรื่องของปู่เยโหวอีกครั้ง

เรื่องหนึ่งชื่อว่า ‘บทกวีแห่งแสงตะวัน’

อีกเรื่องหนึ่งชื่อว่า ‘สามีภรรยาที่ห่างไกล’

เช่นเดียวกับฉบับก่อน สองเรื่องนี้ยังคงครองตำแหน่งเรื่องเปิดและปิดของ ‘นิตยสารสืบสวนปริศนา’

อ่านจากหน้าไปหลังเริ่มจากปู่เยโหว

อ่านจากหลังไปหน้าก็ยังเริ่มจากปู่เยโหว

ถ้าอ้างตามคำบ่นของนักอ่านบางคนในสำนักศึกษา เรียกได้ว่า หลบต้นเดือนไม่พ้นกลางเดือน

วันรุ่งขึ้น

ร้านหนังสือใหญ่ๆ เพิ่งเปิดประตูผู้คนก็คึกคัก

นักเรียนวัยรุ่นที่สะพายกระเป๋าเดินเข้าไปในร้านหนังสือกันเป็นกลุ่ม

เมื่อเอ่ยปากก็ขอซื้อ ‘นิตยสารสืบสวนปริศนา’ ฉบับใหม่ล่าสุดของหนานเซินบุ๊คเฮาส์

เจ้าของร้านหนังสือไม่แปลกใจ

เพราะกระแสของปู่เยโหว ทำให้ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา นิตยสารสืบสวนปริศนา มียอดขายดีมาก

ใช่แล้ว

แม้แต่เจ้าของร้านหนังสือหลายคนก็ยังรู้จักชื่อ ‘ปู่เยโหว’ คนนี้

เพราะสุดท้ายแล้วเจ้าของร้านหนังสือก็ต้องสำรวจตลาดเหมือนกัน

ต้องหาคำตอบว่าทำไม ‘นิตยสารสืบสวนปริศนา’ ถึงได้รับความนิยมมากในช่วงหลายเดือนนี้

และสุดท้าย คำตอบที่ได้คือ คนจำนวนมากซื้อนิตยสารก็เพราะปู่เยโหว

เป็นไปตามคาด กลุ่มเด็กมัธยมปลายที่ซื้อนิตยสารไปเริ่มเปิดอ่านไปพลางถกกันไปพลาง

“เชี้ย!”

“เรื่องแรกเป็นของปู่เยโหวจริงๆ ด้วย!”

“นายน่าจะบอกว่าเรื่องปิดท้ายก็ยังเป็นของปู่เยโหวจริงๆ ด้วย!”

“ปู่เยโหวสุดยอดจริงๆ มีเรื่องใหม่ออกทุกเดือนเลย!”

“นักเขียนหน้าใหม่มักจะเขียนผลงานออกมาเยอะในช่วงแรก คงเป็นผลงานที่สะสมไว้ก่อนจะเปิดตัว”

“ฉันชอบปู่เยโหวที่สุดเลย!”

“ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่านายชอบอาจารย์หมาป่ามรณะที่สุดเหรอ?”

“เปลี่ยนใจแล้ว หมาป่ามรณะไม่วิปริตเท่าปู่เยโหว!”

[1] ‘คนแบบฉัน’ 像我这样的人 เป็นผลงานของเหมาปู๋อี้

[2] ‘I Love Lyrics’ (我爱记歌词) วาไรตี้แนวเพลง ฉายทางสถานีโทรทัศน์เจ้อเจียง

[3] ‘ปาฏิหาริย์ร้านขายของชำนามิยะ’ (解忧杂货店) เป็นผลงานของฮิงาชิโนะ เคโงะ นักเขียนชาวญี่ปุ่น