ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1121 อธิบายโครงการที่จะลงทุนในถู่เฉิง

ตอนที่ 1121 อธิบายโครงการที่จะลงทุนในถู่เฉิง

“สามี คุณต้องเห็นด้วยกับฉัน ! ”

ก่อนที่เจียงเสี่ยวไป๋จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลินเจียอินก็พูดขึ้นมา น้ำเสียงของเธอดูน่าเกรงขามและขุ่นเคืองเล็กน้อย

แบบนี้เจียงเสี่ยวไป๋จะทำอะไรได้บ้าง ?

การขัดใจภรรยาไม่ใช่สิ่งที่คุณจะสามารถพูดออกมาแบบสบาย ๆ ได้

“ถ้าคุณต้องการลงทุนก็ทำต่อไปเถอะ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม

ถ้าคุณมีเงิน การตามใจก็คือการซื้อความสุขให้ภรรยา

ตราบใดที่ภรรยาของคุณมีความสุข ก็ไม่สำคัญว่าคุณจะสูญเสียเงินจากการลงทุนไปเท่าไหร่

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าคุณไม่เปิดโรงพยาบาลเฉพาะทาง คุณก็จะเสียเงินไปกับอย่างอื่นอยู่ดีไม่ใช่เหรอ ?

เมื่อหลินเจียอินได้ยินว่าเจียงเสี่ยวไป๋ตกลงที่จะลงทุน เธอก็ยิ้มและพูดว่า “สามี ฉันรู้ว่าคุณจะต้องไม่ปฏิเสธแน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “คุณแค่ไปบอกถานชิงซาน แล้วเขาจะจัดการให้คุณทุกอย่างเอง”

หลินเจียอินพยักหน้า “ฉันจะไปคุยกับเขาพรุ่งนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงถามออกมาว่า “เฉินเหมยไม่รอข่าวของคุณเหรอ ? ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ฉันบอกเธอว่าฉันขอเวลาตัดสินใจหนึ่งถึงสองวัน ดังนั้นเธอจึงกลับไปที่ป้าหวังก่อน แล้วฉันจะติดต่อเธอไปหลังจากที่ฉันตัดสินใจแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและไม่พูดอะไรอีกเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาคุยกับหลินเจียอินอยู่พักหนึ่งเกี่ยวกับการลงทุนในถู่เฉิง

“คุณหมายความว่าคุณต้องการที่จะลงทุนในถู่เฉิงระยะยาวงั้นเหรอ ? ” หลินเจียอินถามด้วยความประหลาดใจ

ท้ายที่สุดแล้ว หลินเจียอินก็เป็นประธานของเจียงเจียกรุ๊ป แม้ว่าเขาจะตัดสินใจลงทุนในถู่เฉิง แต่เขาก็ยังต้องบอกเธอ

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดว่า “ตอนที่ผมกลับมา คุณไม่ได้อยู่ที่นี่ ผมจึงได้ขอให้ข่งชิงเซี๋ยงโอนเงินทุนเริ่มต้น 100 ล้านให้กับการเงินของเทศมณฑลถู่เฉิงแล้ว”

หลินเจียอินเพียงพยักหน้าและพูดว่า “ฉันเข้าใจ”

เธอไม่เคยเคยคัดค้านหรือจู้จี้จูกจิกเรื่องเงินที่เจียงเสี่ยวไป๋เอาไปลงทุนในโครงการ ว่าเอาไปเท่าไหร่หรือเอาไปทำอะไร

ไม่เพียงแต่เจียงเสี่ยวไป๋คือคนที่หาเงินมาให้เจียงเจียกรุ๊ปเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะตอนนี้เธอเชื่อใจเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขด้วย

สิ่งเดียวที่ทำให้เธอสงสัยก็คือโครงการอะไรที่น่าดึงดูดจนเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งใจที่จะลงทุนระยะยาวในถู่เฉิงได้ขนาดนั้น

“บอกฉันหน่อยว่าโครงการอะไรทำให้คุณลงทุนเงินได้มากมายในคราวเดียวแบบนี้”

โดยธรรมชาติแล้วเจียงเสี่ยวไป๋ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรจากหลินเจียอิน เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “อุตสาหกรรมก่อนหน้าของเจียงเจียกรุ๊ปคืออุตสาหกรรมการผลิต อุตสาหกรรมเชิงพาณิชย์ และอุตสาหกรรมบริการ แม้ว่าพวกมันจะทำกำไรได้ทั้งหมด แต่ก็เป็นเงินที่ได้มาอย่างยากลำบาก แต่การลงทุนในถู่เฉิงครั้งนี้กล่าวได้ว่าจะทำให้เจียงเจียกรุ๊ปเข้าสู่อุตสาหกรรมสาขาใหม่ได้”

เขาเต็มไปด้วยพลังที่เปี่ยมล้นในขณะที่เขาพูด

ดวงตาของหลินเจียอินเป็นประกายขึ้นมา และเธอก็มองเขาด้วยความคาดหวัง

เธอไม่เคยเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ตื่นเต้นกับโครงการอะไรขนาดนี้มาก่อน

“พูดมาเร็ว ๆ ! ”

หลินเจียอินอดไม่ได้ที่จะกระตุ้น

เจียงเสี่ยวไป๋ค่อย ๆ พ่นคำสองคำออกมาอย่างช้า ๆ “เกี่ยวกับพลังงาน ! ”

“พลังงาน ? ” หลินเจียอินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ถู่เฉิงมีแหล่งพลังอะไรงั้นเหรอ”

ถ่านหิน ?

เธอรู้ว่าถู่เฉิงอุดมไปด้วยทรัพยากรถ่านหิน และเจียงเสี่ยวไป๋ก็มีเหมืองถ่านหินในถู่เฉิงอยู่แล้ว

แม้ว่าถ่านหินจะทำกำไรได้มาก แต่ก็ไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น !

หลินเจียอินรู้สึกสะเทือนใจและถามว่า “คุณต้องการพัฒนาเหมืองถ่านหินทั้งหมดในถู่เฉิงงั้นเหรอ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมา “ภรรยา โอเค ผมรู้ว่าเรื่องนั้นเราจะต้องพัฒนามันอยู่แล้ว”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ส่ายหัวแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “แต่สิ่งที่เราลงทุนในครั้งนี้ไม่ใช่เหมืองถ่านหินหรอก”

ไม่ใช่เหมืองถ่านหินงั้นเหรอ ?

หลินเจียอินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “นอกจากถ่านหินแล้ว ถู่เฉิงยังมีแหล่งพลังงานอะไรอีกบ้าง”

เจียงเสี่ยวไป๋ขี้เกียจที่จะถาม เขาจึงพูดออกมาตรง “เมียจ๋า สิ่งที่เราลงทุนในครั้งนี้คือการพัฒนาก๊าซธรรมชาติ”

“ก๊าซธรรมชาติ ? ”

หลินเจียอินมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เข้าใจเกี่ยวกับเรื่องก๊าซธรรมชาติเลย

นี่ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะในช่วงทศวรรษ 1980 ประเทศจีนไม่ค่อยมีการใช้ก๊าซธรรมชาติ จึงทำให้คนส่วนใหญ่ไม่รู้จักก๊าซธรรมชาติ

เจียงเสี่ยวไป๋ให้ความรู้แก่เธอ และอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับคุณประโยชน์ต่าง ๆ ของก๊าซธรรมชาติ

หลังจากที่ฟังแล้ว หลินเจียอินก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสับสนและพูดว่า “ทำไมคุณถึงรู้ทุกอย่างแบบนี้ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เพราะผมชอบอ่านหนังสือยังไงล่ะ”

หลินเจียอินกลอกตามองที่เขาและพูดกับตัวเองว่า “ฉันก็ชอบอ่านหนังสือเหมือนกัน ทำไมฉันถึงอ่านไม่เจอความรู้เหล่านี้เลย”

ยังไงก็ตาม ในความรู้สึกของเธอ เจียงเสี่ยวไป๋ใช้เวลาอยู่แต่ในห้องทำงานทุกวัน และเวลาปกติของเขามักจะเอาไปอ่านหนังสือ

ส่วนใหญ่เธออ่านหนังสือในห้องนอน จึงไม่ค่อยได้เข้าห้องทำงานของเจียงเสี่ยวไป๋มากนัก

นอกจากนี้ เธอยังจำได้ว่าหนังสือที่เธออ่านเกือบทั้งหมด จะเกี่ยวข้องกับการจัดการและเศรษฐศาสตร์ และเธอก็อ่านหนังสือด้านอื่นน้อยมาก

ไม่ ต่อไปฉันต้องอ่านหนังสือด้านอื่นให้มากขึ้นในอนาคต ไม่งั้นฉันคงตามเขาไม่ทันแน่ ๆ

หลินเจียอินแอบคิดในใจ

เธอเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “สามี ทำไมคุณไม่ทำห้องอ่านหนังสือให้ฉันด้วยล่ะ ! ”

ที่บ้าน นอกจากเจียงเสี่ยวไป๋ที่มีห้องอ่านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดแล้ว เจียงเสี่ยวเหลย, เจียงเสี่ยวหยู และแม้แต่เจียงชานก็ยังมีห้องอ่านหนังสือเล็ก ๆ เป็นของตัวเอง ซึ่งสะดวกต่อการทำการบ้านหรืออ่านหนังสือของเด็ก ๆ มาก

และตอนนี้ที่บ้านก็มีห้องว่างหลายห้อง

ก่อนหน้านี้เจียงเสี่ยวไป๋บอกหลินเจียอินว่าเธอควรจะมีห้องอ่านหนังสือเป็นของตัวเองด้วย แต่ในเวลานั้นเธอคิดว่ามันไม่จำเป็น เธอจึงบอกว่าเธอไม่ชอบอ่านหนังสือ แล้วทำไมจะต้องมีห้องอ่านหนังสือด้วย เธอจึงไม่ทำ

แต่ตอนนี้หลินเจียอินกลับขอให้เขาทำห้องอ่านหนังสือให้ ซึ่งเจียงเสี่ยวไป๋ก็ย่อมตอบรับคำขอเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้อย่างแน่นอน

“ได้เลย มันไม่มีปัญหา”

“ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จภายในสองสามวันนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือและไม่ปฏิเสธ

หลินเจียอินกล่าวว่า “ฉันยังอยากจะซื้อหนังสือความรู้รอบด้านมาอ่านด้วย”

“อย่างน้อยก็ไม่น้อยไปกว่าหนังสือในห้องของคุณ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเสียงดัง “ไม่มีปัญหา ผมจะเอาห้องในบ้านสองห้องทำเป็นห้องอ่านหนังสือและห้องทำงานของคุณ รับรองว่าจะต้องมีหนังสืออยู่ในนั้นมากกว่าที่ผมมีแน่นอน”

“ขอบคุณมากนะสามี ! ”

หลินเจียอินกล่าวอย่างมีความสุข

ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน เวลาก็ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน จางเสี่ยวชุ่นก็ส่งทั้งสองคนกลับบ้าน

หลังจากเดินทางไปทำธุรกิจไม่กี่วัน เจียงเสี่ยวไป๋ที่ไม่ได้เห็นหน้าเจียงอันและเจียงห่าวก็คิดถึง ทันทีที่เขากลับมาถึงบ้าน เขาก็แทบจะรอไม่ไหวที่จะเข้าไปอุ้มเด็กน้อยทั้งสอง ซึ่งเด็กทั้งสองก็หัวเราะและตะโกนออกมาว่า “ป่าป๊ะ”

มันทำให้เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมาก

ไม่ว่าข้างนอกจะลำบากขนาดไหน เมื่อได้กลับมาเห็นหน้าลูกที่บ้าน ความเหนื่อยทั้งหมดก็พลันหายไปทันที

ในชาติที่แล้ว เขาไม่สามารถมีความสุขกับครอบครัวได้ ในชีวิตนี้เขาจึงหวงแหนมันเป็นพิเศษและชอบความรู้สึกที่ได้กลับบ้าน

วันถัดไป

หลังจากที่หลินเจียอินมาถึงสำนักงาน เธอก็สั่งให้โจวเสี่ยวโจวโทรหาถานชิงซานทันที

ไม่นานหลังจากนั้นถานชิงซานก็มาพบเธอ

“ประธาน คุณมีธุรอะไรกับฉันหรือเปล่า” ถานชิงซานถามด้วยความเคารพ

หลินเจียอินขอให้เขานั่งลงแล้วพูดว่า “ผู้อำนวนการถาน ฉันจะลงทุนในโครงการหนึ่ง”

ถานชิงซานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เจียงเสี่ยวไป๋เป็นผู้นำการลงทุนโครงการของบริษัทเกือบทั้งหมดมาโดยตลอด นอกจากนี้ ตอนนี้ยังมีโครงการเล็ก ๆ สองสามโครงการที่จะลงทุน ซึ่งที่ผ่านมาหลินเจียอินไม่เคยลงทุนในโครงการใดมาก่อนเลย แต่วันนี้เธอกลับมาบอกว่าอยากจะลงทุนในโครงการหนึ่ง จึงทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถามมันออกมาอย่างรอบคอบอีกครั้งว่า “ประธาน คุณมีแผนจะลงทุนในโครงการอะไร ? ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ฉันจะลงทุนสร้างโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านกระดูกและข้อ … “