ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1146 เตรียมการล่วงหน้า

ตอนที่ 1146 เตรียมการล่วงหน้า

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมได้ยินมาว่ามีคนกำลังจัดตั้งสโมสร ผมจึงคิดว่านี่เป็นวิธีที่ดีในการรวบรวมผู้คนที่มีความต้องการเดียวกัน ให้บริษัทของเราตั้งสโมสรขึ้นมาด้วยดีไหม ? ”

หลินเจียอินกล่าว “เมื่อคุณพูดถึงสิ่งนี้ ฉันก็สังเกตเห็นหมือนกัน ไม่เพียงแต่จะมีสโมสรต่าง ๆ มากมาย แต่ยังมีหอการค้ารูปแบบต่าง ๆ ด้วย”

ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สโมสร หอการค้า และสมาคมอุตสาหกรรมได้ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดในเมืองต่าง ๆ ทั่วประเทศจีนแบบนี้ แม้แต่ในชิงโจวก็ยังมี

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอิทธิพลอันยิ่งใหญ่ของเจียงเจียกรุ๊ปในชิงโจว หอการค้าจึงยังไม่ได้รับการจัดตั้งขึ้น หากไม่มีเจียงเจียกรุ๊ป สมาคมและสโมสรเหล่านั้นคงจะเกิดขึ้นมาหลายแห่งแล้ว

แม้แต่ถังจิงเทียนก็ให้ความสำคัญกับการก่อตั้งหอการค้าชิงโจว และได้หารือเรื่องนี้กับเมิ่งเสี่ยวเป่ยแล้ว เมิ่งเสี่ยวเป่ยจึงได้มารายงานเรื่องนี้ให้หลินเจียอินทราบ

เธอจึงกล่าวว่า “คุณคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอย่างไรงั้นเหรอ ?

เจียงเสี่ยวไป๋คือคนที่เสนอให้ทำหอการค้า สมาคมอุตสาหกรรม และสโมสรทุกประเภทขึ้นมาทั่วประเทศเอง โดยขอให้ หลินเจียจวินบอกให้กั๋วเสี่ยวผิงดำเนินการให้ โดยที่มีพวกเขาอยู่เบื้องหลัง

แต่เขาจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาพูดเพียงว่า “การก่อตั้งหอการค้าเป็นสิ่งที่ดี คุณเองก็สามารถเป็นประธานหอการค้าชิงโจวได้”

หลินเจียอินกล่าวว่า “คุณเป็นประธานไม่ดีกว่าเหรอ ? ฉันไม่มีความสามารถในการตัดสินใจทั้งหมดแบบนััน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ผมไม่โลภในชื่อเสียง ! ”

หลินเจียอินเม้มริมฝีปากของเธอแล้วมองค้อนเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วถามว่า “แล้วคุณโลภอะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมกำลังจินตนาการถึงเรือนร่างคุณอยู่ ! ”

หลินเจียอินสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหมัดสีชมพูของเธอตีเจียงเสี่ยวไป๋รัว ๆ ราวกับเม็ดฝน เธอพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึงว่า “ฉันจะทุบตีคุณให้ตายเลย คนเจ้าเล่ห์ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวออกมาว่า “ทุบตีเพราะรัก ดังนั้นคุณตีผมแรง ๆ ได้เลย ! ”

หลินเจียอินกล่าวต่อ “คุณนี่มันหน้าด้านจริง ๆ ! คิดว่าฉันไม่สามารถทุบตีคุณได้หรือไง ! ”

ทั้งสองคนโวยวายอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดว่า “เอาล่ะ เราหยุดสร้างปัญหาได้แล้ว คุณสามารถเป็นประธานหอการค้าชิงโจวได้ จากนั้นเราจะจัดตั้งสโมสรสำหรับหนุ่มสาวขึ้นมา และให้ชายหนุ่มหญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานทุกคนในบริษัทเข้าร่วม จากนั้นก็จัดกิจกรรมขึ้นให้พวกเขาได้รู้จักกัน บางทีอาจช่วยผลักดันให้พนักงานของเราสักสองสามคู่ได้แต่งงานกันก็ได้”

หลินเจียอินกล่าวว่า “คุณอยากเป็นพ่อสื่อให้พวกเขาเหรอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “การเป็นพ่อสื่อแม่สื่อก็ไม่ผิดอะไร ผมแค่อยากสร้างเวทีเพื่อให้คนหนุ่มสาวอย่างเสี่ยวเฟินและเสี่ยวเฟิ่งมีพื้นที่ในการสื่อสาร”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ตามความเห็นของคุณ ถ้าจัดตั้งบริษัทจัดหาคู่ขึ้นมาเลยจะไม่ดีกว่าเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า “เมียจ๋า ไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอก คุณจะทำเป็นบริษัทจัดหาคู่เลยเหรอ ! ”

หลินเจียอินมุ่ยปากและพูดว่า “มีอะไรแปลกเกี่ยวกับเรื่องนี้กัน ฉันอ่านหนังสือและหนังสือพิมพ์บ่อย ๆ ในช่วงต้นปี 1982 มีบริษัทจัดหาคู่แห่งแรกในประเทศก่อตั้งขึ้นในกวางตุ้ง เรียกว่าบริษัทจัดหาคู่กวางตุ้ง”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เคยคิดที่จะจัดตั้งบริษัทจัดหาคู่มาก่อน แต่เมื่อหลินเจียอินพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็นึกถึงเว็บไซต์หาคู่ขนาดใหญ่ของคนในยุคหลัง รวมถึงรายการทีวีจัดหาคู่ อย่าง รายการ If You Are the One ดูเหมือนว่าอุตสาหกรรมนี้ก็น่าสนใจเหมือนกัน

“เมียจ๋า ไม่เป็นไร เรื่องนี้คุณสามารถบอกถานชิงซานได้โดยตรงในวันพรุ่งนี้ และขอให้เขาลงทุนสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาให้”

เมื่อเห็นการสนับสนุนของเจียงเสี่ยวไป๋ หลินเจียอินก็มองไปที่เขาอย่างระมัดระวังและพูดว่า “คุณไม่เคยเห็นด้วยกับโครงการสร้างโรงพยาบาลกระดูกและข้อมาก่อน แล้วคุณก็ไม่ได้ให้คำแนะนำใด ๆ กับฉันเมื่อฉันพูดถึงอุตสาหกรรมเสื้อผ้า แต่คราวนี้ฉันสนใจที่จะทำบริษัทจัดหาคู่ คุณกลับสนใจงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “ผมแค่คิดว่ามันโอเคที่จะลงทุน ต่างจากการลงทุนในอุตสาหกรรมเสื้อผ้าที่ผมเองก็ไม่ได้สนใจเป็นการส่วนตัว”

“ไม่ใช่ว่าผมจะทิ้งให้คุณและผู้บริหารเหล่านั้นทำเอง แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือโครงการก๊าซธรรมชาติของผมในถู่เฉิงกำลังเริ่มดำเนินการแล้ว โครงการนั้นใหญ่มาก และผมก็ไม่มีพลังมากพอที่จะดูแลทุกสิ่งทุกอย่างไปพร้อมกัน”

“โอเค โอเค ! ” หลินเจียอินพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันรู้ว่าคุณทำงานหนัก ! ”

จากนั้น เธอก็ตอบแทนเขาด้วยการจูบ

เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมาก “เมียจ๋า งั้นผมจะให้รางวัลคุณด้วย ! ”

“อย่านะ ! ” หลินเจียหยินผลักเขาออกไป เธอรีบยืนขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอกทันที

ผู้ชายคนนี้อยู่ที่นี่ทำให้ฉันไม่มีสมาธิในการอ่านหนังสือแล้ว

ออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างก็คงจะดี

เมื่อหลินเจียอินเดินออกไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่อยากจะนั่งอยู่ที่นี่ เขาจึงเดินตามเธอออกไปด้วย

สถานการณ์ต่อไปก็เป็นไปตามปกติ

วันรุ่งขึ้น เมื่อหลินเจียอินมาถึงสำนักงาน เธอก็ขอให้โจวเสี่ยวโจโทรหาถานชิงซานทันที

“ประธาน คุณมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า ? ”

ถานชิงซานถามด้วยท่าทางสุภาพหลังจากที่นั่งลง

หลินเจียอินจึงบอกเขาโดยตรงเกี่ยวกับเรื่องที่ต้องการลงทุนทำบริษัทจัดหาคู่

“ประธานครับ ทำไมคุณถึงอยากทำบริษัทจัดหาคู่ขึ้นมา ? ”

เพราะเขาเองก็ไม่รู้เกี่ยวกับข้อมูลนี้ และหลังจากได้ยิน เขาก็คิดว่ามันไร้สาระ

หลินเจียอินกล่าวว่า “ทำไมฉันจะไม่สามารถลงทุนได้ การที่เราสร้างบริษัทนี้ขึ้นมายังถือเป็นการสร้างพื้นที่ที่จะช่วยขยายทางเลือกให้กับคนหนุ่มสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานในการเลือกคู่ครองได้เยอะขึ้นไม่ใช่เหรอ ? ”

ถานชิงซานจึงพูดออกมาว่า “เอาล่ะ ฉันจะตรวจสอบก่อน แล้วจะมาให้คำตอบกับคุณอีกที”

เขาต้องทำสิ่งที่ประธานมอบหมายให้ แต่ในใจเขายังคงรู้สึกว่าโครงการนี้มันไม่จำเป็น และเป็นเรื่องที่ไร้สาระมาก

หลินเจียอินสังเกตเห็นการแสดงออกของถานชิงซานและชำเลืองมองเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า “พี่ชิงซาน เมื่อเราลงทุนในโครงการ กุญแจสำคัญคือต้องดูว่าโครงการนั้นทำกำไรให้เราได้หรือไม่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความชอบและอคติส่วนตัว”

เมื่อเธอเรียกว่า “พี่ชิงชาน” แทน “คุณถาน” ก็แสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้พูดกับเขาในฐานะประธาน

ถานชิงซานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในน้ำเสียงของหลินเจียอิน เขาจึงพูดด้วยความเคารพว่า “ประธาน ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากที่เตือนฉัน”

หลังออกจากห้องทำงานของหลินเจียอิน เขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เมื่อหลินเจียอินเสนอโครงการก่อสร้างโรงพยาบาลกระดูกและข้อ ซึ่งเป็นโครงการแรกของเธอ เธอเอาอารมณ์ส่วนตัวมาตัดสินใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเดือน ทัศนคติในการลงทุนของเธอได้เปลี่ยนไปมาก เขาจึงรู้โล่งใจ แต่ยังรู้สึกกดดันอยู่ไม่น้อย

เมื่อมองไปที่ห้องทำงานของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ไม่ได้เดินเข้าไปในครั้งนี้ แต่เดินกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองแทน

หลังจากที่ถานชิงซานจากไป หลินเจียอินก็ได้โทรหาโจวเสี่ยวโจเพื่อหารือกับเธอเกี่ยวกับการก่อตั้งหอการค้าชิงโจว

โจวเสี่ยวโจสนใจเรื่องการจัดตั้งหอการค้าเป็นอย่างมาก “ประธาน ผู้ช่วยเจียงพูดถูก คุณควรเป็นประธานหอการค้าชิงโจว นี่คือสิ่งที่ทุกคนคาดหวัง”

หลินเจียอินกล่าวว่า “นั่นคือสิ่งที่ทุกคนคาดหวัง ฉันแค่คิดว่าที่อื่นได้จัดตั้งหอการค้าขึ้นแล้ว คงจะไม่ดีถ้าในชิงโจวของเราไม่มีหอการค้า ทั้งที่จริงแล้วหอการค้านั้นไม่มีผลอะไรเลย”

โจวเสี่ยวโจกล่าวว่า “ประธาน โปรดอย่าดูถูกหอการค้านะคะ ฉันได้ยินจากคนภายนอกบอกว่าสมาชิกหอการค้าหลายคน ตอนที่ทำงานเป็นรายบุคคล พวกเขาไม่ได้สร้างโครงการอะไรที่เป็นประโยชน์เลย แต่หลังจากก่อตั้งหอการค้าแล้ว สมาชิกของหอการค้าได้ทำโครงการที่เป็นประโยชน์หลายโครงการขึ้นมาด้วยกัน”

หลังจากได้ยินที่เธอพูด หลินเจียอินก็เริ่มจริงจังกับมัน “งั้นก็ตามนั้น ช่วยรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับหอการค้าและเอามาให้ฉันดูด้วย”

“ได้ค่ะ ! ” โจวเสี่ยวโจตอบตกลงอย่างมีความสุข “พรุ่งนี้ฉันจะเอาข้อมูลมาไว้ให้คุณ ! ”

หลินเจียอินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามด้วยความเหลือเชื่อ “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

โจวเสี่ยวโจยิ้มและพูดว่า “ก็เพราะฉันได้เริ่มเก็บข้อมูลมาก่อนแล้ว ฉันจึงจะรวบรวมมันในวันนี้”

หลินเจียอินอดไม่ได้ที่จะยิ้มและกล่าวชมเชยออกมา “เสี่ยวโจ เธอนี่ไม่เลวเลยจริง ๆ รู้จักวิธีเตรียมการล่วงหน้าด้วย ! ”

โจวเสี่ยวโจกล่าวออกมาว่า “ฉันต้องทำงานให้หนักขึ้น ไม่งั้นฉันคงจะตามประธานไม่ทันแน่ ๆ ค่ะ”

หลินเจียอินพยักหน้า “ทำได้ดีมาก ! ”

หลังจากพูดจบ เธอก็กล่าวเสริมว่า “เนื่องจากหอการค้ามีหน้าที่มากมาย แล้วสโมสรล่ะ ? เธอคิดว่าเราจะจัดตั้งสโมสรแบบไหนได้บ้าง ? ”