ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1150 วันหยุดปีใหม่กำลังใกล้เข้ามา

ตอนที่ 1150 วันหยุดปีใหม่กำลังใกล้เข้ามา

“ตกลง ! ”

ถังจิงเทียนตบต้นขาและแสดงจุดยืนของเขาออกมาเสียงดัง

นี่เป็นโอกาสให้เมืองชิงโจวพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว และเขาก็ไม่ควรพลาดมัน

“ฉันจะทำงานในส่วนของฉัน และก่อนอื่นคุณจะต้องจัดทำแผนความคิดของคุณออกมาให้เสร็จก่อน”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีปัญหา

หลังจากเสร็จธุระพูดคุยกันแล้ว เขาก็เหลือบมองถังจิงเทียนแล้วพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง แต่ก่อนจะทำแบบนั้น ผมยังอยากทำอะไรบางอย่างอยู่”

ถังจิงเทียนพูดว่า “แล้วคุณจะทำอะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมต้องการสร้างโรงเรียนมัธยมในเขตเมืองก่อน ทั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นและโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายแบบครบวงจร”

ฮะ ?

ถังจิงเทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ตอนแรกเขาก็สงสัยว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะวาดพายชิ้นใหญ่ให้เขาฟังเหมือนก่อนหน้านี้อีก แต่ที่จริงแล้วเขาแค่อยากสร้างโรงเรียนมัธยมแบบครบวงจรเท่านั้น

แต่เมื่อเขาคิดอย่างรอบคอบ เขาก็คิดว่ามันยังคงเป็นเรื่องใหญ่อยู่

“คุณแน่ใจเหรอ ? ” ถังจิงเทียนถามอย่างระมัดระวัง

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าวว่า “กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จภายในวันเดียว เนื่องจากมีสถานศึกษามากมายที่เราต้องสร้าง เราจึงต้องเริ่มจากสถานศึกษาที่เล็ก ๆ เพื่อให้มีประสบการณ์และค่อย ๆ สะสมเพื่อทำสิ่งที่ใหญ่ขึ้น ! ”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ถังจิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

นี่คือทัศนคติที่ดีในการทำสิ่งต่าง ๆ

หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “โดยหลักการแล้วฉันเห็นด้วยกับเรื่องนี้ หลังจากเทศกาลตรุษจีน คุณไปหารองนายกเทศมนตรีหลี่หมิงซาน แล้วฉันจะส่งเรื่องนี้ให้เขาจัดการ”

“เอาล่ะ ผมต้องขอบคุณนายกเทศมนตรีถังมาก ๆ นะครับ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลงอย่างมีความสุข

ก่อนถึงเทศกาลตรุษจีน เขาไม่มีเวลามาวางแผนโครงการใหม่ ๆ พวกนี้ จึงต้องรอจนถึงหลังปีใหม่ถึงจะเริ่มวางแผนแบบจริงจัง

หลังออกมาจากห้องทำงานของถังจิงเทียนแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็อารมณ์ดี เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาเที่ยงแล้ว เขาจึงกลับไปที่สำนักงานของเขาโดยตรง

“ผู้ช่วยเจียง รองประธานเฉินและผู้จัดการเฝิงต่างก็มาขอพบคุณแล้ว ! ”

ทันทีที่เขาเดินเข้าประตูไป หลี่ชิงอีก็รายงาน

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดว่า “ที่พวกเขามาหาฉันอาจเป็นเพราะพวกเขาได้อ่านข่าวการประกาศนโยบายสิบประการเกี่ยวกับการฟื้นฟูเศรษฐกิจในชนบทจากหนังสือพิมพ์แล้ว ! ”

หลี่ชิงอีกล่าวว่า “ใช่แล้วค่ะ ฉันได้พูดคุยสั้น ๆ กับรองประธานเฉินและผู้จัดการเฝิง พวกเขามาที่นี่เพราะเรื่องนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ เรื่องเล็กน้อยของพวกเขา คุณสามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง ไปคุยกับพวกเขาแทนฉันทีนะ ! ”

หลี่ชิงอีกล่าวว่า “หรือฉันจะไปบอกประธาน แล้วให้ประธานคุยกับพวกเขาให้”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งและพยักหน้าเห็นด้วย

หลี่ชิงอีออกจากห้อง เธอเดินตรงไปที่ห้องทำงานของหลินเจียอินทันที

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋เข้ามาในสำนักงาน เขาก็เริ่มเขียนแผนผังเมืองชิงโจวในอีกสิบปีข้างหน้าตามความคิดของเขาอย่างรวดเร็ว

ในแผนผังดังกล่าว นอกเหนือจากการวางผังอำเภอชิงซานให้เป็นเมืองแห่งวิทยาลัยและเขตพัฒนาอุตสาหกรรมการศึกษาแล้ว อำเภอเกาฉีก็ได้กลายเป็นเขตพัฒนาอุตสาหกรรมเทคโนโลยี เขตชีหลี่ผิงได้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรมรถยนต์และเขตพัฒนาอุตสาหกรรมยานยนต์ เขตซาบาได้กลายเป็นเขตการคมนาคมและเขตพัฒนาการท่องเที่ยว

นอกจากนี้ เขายังได้เขียนชื่อสถานที่สำคัญของเมืองชิงโจวลงไปในนั้นอย่างแกรนด์แคนยอนชิงโจว ถ้ำอู๋หลง ช่องเขาซีซี และสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญที่จะมีการพัฒนาในรุ่นต่อ ๆ ไป

ในยุคต่อมา ชิงโจวมีจุดชมวิวระดับ A มากกว่า 50 จุด ซึ่งรวมถึงจุดชมวิวระดับ 5A 5 จุด และจุดชมวิวระดับ 4A 21 จุด ที่นี่เป็นหนึ่งในเมืองระดับจังหวัดที่มีจุดชมวิวหนาแน่นที่สุดในประเทศจีน

อาจกล่าวได้ว่าจุดชมวิวของชิงโจวนั้นไม่ดีเท่าเมืองทางประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียง แต่ก็เป็นจุดชมวิวทางธรรมชาติที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม นอกจากพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวและถนนท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่เขาสร้างขึ้นในเจียงวาน ก็ยังมีเมืองโบราณถู่ซือ, วัดอู๋เซิ้ง, วัดไป่อี้, วัดอู๋หลง , วัดอู๋หยาง และสถานที่อื่น ๆ ให้เที่ยวอีกมากมาย

เขามัวทำแผนผังจนเพลิน กว่าจะรู้ตัวก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังไม่วางปากกาจนกระทั่งหลินเจียอินเข้ามาเรียกเขากลับบ้าน

แน่นอนว่าแผนงานโครงการขนาดใหญ่เช่นนี้ไม่สามารถทำให้เสร็จได้ในบ่ายวันเดียว

แต่เขาได้เขียนแผนผังทั่วไปออกมาคร่าว ๆ แล้ว ซึ่งขั้นตอนต่อไปคือการทวบทวนและแก้ไขจุดที่บกพร่องอีกครั้ง

และเขายังมีเวลาอีกมาก

ในอีกสองวันข้างหน้า หลายคนมาอวยพรปีใหม่ให้เจียงเสี่ยวไป๋ ซึ่งการมาของแขกแต่ละคนก็ทำให้งานของเขาล่าช้าไปมาก

แต่โดยพื้นฐานแล้ว เมื่อใดก็ตามที่เขามีเวลาว่าง เขาก็จะใช้เวลาทั้งหมดมาเขียนแผน

สิ่งที่เขาต้องทำคือเขียนแผนให้เสร็จก่อนที่จะไปเทียนจิง เพื่อที่เขาจะได้นำไปที่เทียนจิงด้วยและหาโอกาสเอาให้หลินต้ากั๋วดู เพื่อดูว่าเขาจะสนับสนุนหรือไม่

ในช่วงบ่าย สำนักงานใหญ่ของบริษัทเริ่มหยุดแล้ว

ปีที่แล้วไม่ได้หยุดจนถึงวันที่ 29 เดือน 12 แต่ปีนี้เลื่อนเข้ามา 2 วัน และหยุดในวันที่ 27 เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติ

หลังจากที่จางเสี่ยวชุ่นส่งเจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินกลับมา เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยื่นซองสีแดงหนา ๆ ให้จางเสี่ยวชุ่นแล้วพูดว่า “ช่วงนี้ก็พักผ่อนให้เต็มที่ แล้วใช้เวลากับครอบครัวของคุณให้มาก ๆ วันมะรืนนี้ฉันจะขับรถไปสนามบินเอง”

จางเสี่ยวชุ่นกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง ให้ผมมารับคุณเถอะ ! ไม่งั้นรถที่คุณขับไปสนามบินจะฝากไว้ที่ไหนล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ไม่เป็นไร ฉันคุ้นเคยกับคนที่สนามบินดี รถก็จอดอยู่ที่สนามบินนั่นแหละ”

จางเสี่ยวชุ่นกำลังจะพูดต่อ แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็หยุดเขาและพูดว่า “คุณพักผ่อนให้เต็มที่ เพราะตั้งแต่วันที่ 2 ไป คุณจะไม่ได้หยุดเหมือนคนอื่น พ่อแม่ของฉันจะไปเยี่ยมญาติ คุณต้องมาเป็นคนขับรถให้พวกเขาด้วย”

จางเสี่ยวชุ่นรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณสุภาพเกินไป นี่คือหน้าที่ที่ผมควรทำ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คุณพูดแบบนั้นไม่ได้ ในช่วงปีใหม่ใคร ๆ ก็อยากอยู่กับครอบครัว แต่ปีนี้พิเศษ ในเมื่อคุณมาทำงานตั้งแต่วันที่สอง พอกลับมาทำงานปกติอีกครั้ง ฉันจะให้คุณหยุดงานเพิ่มเติมหลังจากนั้น”

จางเสี่ยวชุ่นกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องชดเชยวันหยุดให้ผมหรอก เพราะอย่างไรช่วงตรุษจีนนี้ผมก็ไม่ได้ไปหาญาติที่ไหนอยู่แล้ว ผมไม่มีญาติ จึงสามารถมาขับรถให้ลุงและป้าได้ อีกอย่างไปกับพวกเขาก็ได้กินอะไรเยอะแยะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอให้คุณมีความสุขในวันปีใหม่! กลับไปเถอะ อย่าลืมไปเอาเซ็ตของขวัญมาเพิ่มด้วยล่ะ ! ”

“ขอบคุณผู้ช่วยเจียง ขอบคุณประธาน ! ” จางเสี่ยวชุ่นกล่าวขอบคุณพวกเขา แล้วขับรถจี๊ปออกไป

พูดแล้วก็ดีใจ รถจี๊ปคันนี้เทียบเท่ากลับกลายรถคู่ใจของเขาไปแล้ว เพราะเขาสามารถขับกลับบ้านในช่วงตรุษจีน และจอดไว้ที่หน้าบ้านได้ เมื่อมีคนมาเห็น ใครบ้างจะไม่อิจฉา ?

ขับรถจี๊ปไปเยี่ยมญาติ ช่างเป็นเกียรติจริง ๆ

กลับบ้านไปกินข้าวเย็น

เจียงเสี่ยวไป๋เรียกเฉียวว่านซาน, เฉินหยุน, หวังเสวี่ยฮัว, ถานหย่งเซิง, คังไป๋ชิง, เถียนต้าลี่, ป้าจาง และลุงเฉินมา

หลังจากจ่ายค่าจ้างให้พวกเขาแล้ว เขาก็มอบอั่งเปาซองใหญ่ให้พวกเขาแต่ละคน และกล่าวว่า “ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักในปีนี้ มีพวกคุณมาคอยดูแลเรื่องต่าง ๆ ในบ้านให้ มันทำให้ครอบครัวของฉันรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น”

“เราจะเริ่มหยุดตั้งแต่พรุ่งนี้ และจะกลับมาทำงานปกติในวันที่เจ็ด พวกคุณมีปัญหาอะไรไหม ? ”

“ไม่มีปัญหา ! ”

“ไม่มีปัญหา ! ”

“ฉันจะมาทำงานให้ตรงเวลาในวันที่เจ็ด ! ”

“……”

เฉียวว่านซานและคนอื่นตอบตกลง

มีเพียงลุงเฉินเท่านั้นที่แสดงสีหน้าลำบากใจ เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋และรวบรวมความกล้าเพื่อพูดว่า “คุณเจียง ฉันขอมาทำงานหลังจากวันที่เจ็ดได้ไหม”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเขา แล้วพูดว่า “ลุงเฉิน ไม่สำคัญหรอกครับว่าลุงจะมาทำงานในวันไหน”

ลุงเฉินเป็นคนสวนและไม่ค่อยมีอะไรทำมากนัก เจียงเสี่ยวไป๋จึงตอบตกลง

แต่เขาก็ยังถามออกมาว่า “ลุงเฉิน แล้วทำไมลุงถึงอยากมาทำงานหลังวันที่เจ็ดล่ะครับ ? ”

ลุงเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ในวันที่เก้าแฟนของลูกชายคนเล็กจะมาที่บ้าน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นั่นเป็นเรื่องที่ดี ยินดีด้วยนะครับ ผมหวังว่าพวกเขาจะได้แต่งงานกันอย่างมีความสุขนะครับ”

“ขอบคุณมากคุณเจียง ! ”

หลังจากที่ลุงเฉินขอบคุณเขา ทุกคนก็แยกย้ายกันไป

หลังจากมีคนออกไปจนหมด หลินเจียอินก็พูดว่า “พอวันตรุษจีน ก็มีคนจำนวนมากที่พาแฟนมาเปิดตัวกับครอบครัว”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ถูกต้อง แฟนของเสี่ยวเฟิ่งก็จะมาพรุ่งนี้ด้วย”

หลินเจียอินเหลือบมองเขาแล้วถามว่า “อาสามจะให้คุณช่วยดูลูกเขยในอนาคตของเขางั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใช่ อาสามพูดอย่างนั้น”

หลินเจียอินกล่าวว่า “งั้นคุณต้องใจเย็น เพราะเขาคือคนที่เสี่ยวเฟิ่งเลือก หากคุณไม่พอใจตรงไหนก็อย่าเพิ่งพูดต่อหน้า ไว้ค่อยไปคุยกันเป็นการส่วนตัว”