ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1169 แผนโครงการใหญ่

ตอนที่ 1169 แผนโครงการใหญ่

หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋มีความคิดที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

เขาต้องการให้ชิงโจวกลายเป็นมหานครแห่งที่สี่ภายใต้อำนาจของรัฐบาลกลางจีนโดยตรง

ถ้าไม่ใช่แบบนั้น เขาก็คงไม่พยายามสร้างสิ่งต่าง ๆ มากมายขนาดนี้หรอก

เขาไม่สามารถบอกใครเกี่ยวกับความคิดของเขาได้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือก นอกจากปล่อยให้หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วไม่เข้าใจอยู่อย่างนั้น

เมื่อเผชิญกับคำถามของหลินต้ากั๋ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มและพูดว่า “ลุงรอง ผมรู้ว่าผมได้เลือกเส้นทางที่ยาก แต่ในชีวิตมนุษย์เรา จงกระทำสิ่งที่พึงกระทำและละวางสิ่งที่พึงละวาง ในชีวิตนี้ไม่ว่าผมอยากจะทำอะไร ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของผมเถอะ ! ”

“นาย……”

หลินต้ากั๋วโกรธจนเคราสั่น จนเกือบหลุดด่าออกมา

หลินต้าจ้าวเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง แล้วพูดว่า “ช่างมันเถอะ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ในตอนนี้ พูดเรื่องต่อไปเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าวว่า “นอกเหนือจากการสร้างเขตพัฒนาเศรษฐกิจอุตสาหกรรมการศึกษาทางตอนใต้ของเมืองชิงโจวแล้ว ผมก็ยังวางแผนที่จะสร้างเขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงในเขตตะวันตกของเมือง เพื่อเตรียมความพร้อมในการรองรับสาขาวิชาเอกเฉพาะในเมืองแห่งมหาวิทยาลัยของเราอีกด้วย ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้จำกัดแค่ในอุตสาหกรรมการบินและอวกาศ อุตสาหกรรมการต่อเรือ อุตสาหกรรมยานยนต์ อุตสาหกรรมเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ อุตสาหกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศการสื่อสาร อุตสาหกรรมเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ อุตสาหกรรมพลาสติก อุตสาหกรรมแก้วเท่านั้น”

หลินต้ากั๋วยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินสิ่งนี้

ให้ตายเถอะ มันจะคุ้มไหมหากทำอุตสาหกรรมมากมายในชิงโจวแบบนี้ ?

เพียงเพราะคำพูดของนายที่ว่า ‘ในชีวิตมนุษย์เรา จงกระทำสิ่งที่พึงกระทำ และละวางสิ่งที่พึงละวาง’

นายต้องใช้ทางอ้อมกี่ครั้งเพื่อทำสิ่งเหล่านี้ ? ต้องทุ่มเทเงินไปอีกมากมายมหาศาลแค่ไหน ?

นายลองคำนวณดูหรือยัง ?

มันจะคุ้มค่าไหม ?

หลินต้าจ้าวเลิกคิ้วขึ้น ยิ่งผู้ชายคนนี้พูดมากเท่าไร เขาก็จะยิ่งมีปัญหามากขึ้นเท่านั้น

หากชิงโจวเริ่มวางโครงร่างอุตสาหกรรมที่เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวถึงแล้วจริง ๆ ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอุตสาหกรรมนี้จะเหนือกว่าส่วนอื่น ๆ ของประเทศอย่างแน่นอน

และด้วยเหตุนี้เอง ในอนาคตชิงโจวจะไม่ได้เป็นเพียงเมืองระดับสี่ระดับห้าธรรมดาอย่างแน่นอน มีโอกาสเป็นไปได้สูงที่ชิงโจวจะก้าวกระโดดกลายไปเป็นเมืองสำคัญ อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะกลายเป็นเมืองระดับสอง

ชิงโจวช่างโชคดีจริง ๆ !

หลินต้าจ้าวพึมพำอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆ

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาและยังคงฟังต่อไป

เขาเองก็ยังอยากฟังสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋จะพูดอีก

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวต่ออีกว่า “เบื้องต้นเลยก็คือวางแผนการขยายพื้นที่ทางทิศใต้และทิศตะวันตกของเมืองชิงโจว ดังนั้นทางตะวันออกของชิงโจว ผมว่าจะสร้างเขตอุตสาหกรรมบริการ สถานีรถไฟ สนามบิน อาคารผู้โดยสาร แผนกต้อนรับนักท่องเที่ยว ตลาดซื้อขายสินค้าโภคภัณฑ์เล็ก ๆ ศูนย์โลจิสติกส์ และศูนย์คลังสินค้าตรงนั้น”

หลินต้ากั๋วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ก่อนหน้านี้นายบอกฉันว่าจะสร้างตลาดซื้อขายสินค้าโภคภัณฑ์ขนาดเล็กในเจียงเฉิงไม่ใช่เหรอ ? ทำไมล่ะ ? จะสร้างในชิงโจวอีกเหรอ ? ”

ใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนเป็นสีแดง เขาบอกหลินต้ากั๋วเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วก็จริง แต่เนื่องจากเหตุผลหลายประการ จึงทำให้ยังไม่ได้ดำเนินการสักที

และตอนนี้ เขาก็ได้พูดถึงตลาดการค้าสินค้าโภคภัณฑ์เล็ก ๆ นั้นอีกครั้ง และเปลี่ยนแผนจากเจียงเฉิงเป็นชิงโจว ซึ่งค่อนข้างไร้ความปราณีจริง ๆ

เขากัดฟันแล้วพูดว่า “ลุงรอง ผมไม่ได้คิดว่าจะเปิดตัวแค่ในเจียงเฉิงอยู่แล้ว แต่ผมก็คิดว่าจะทำมันในชิงโจวด้วย”

หลินต้ากั๋วทำเสียงฟึดฟัด แล้วพูดว่า “หากทำในชิงโจวด้วย มันจะเหมือนกันได้เหรอ ? ”

“การคมนาคมในชิงโจวสะดวกเท่าเจียงเฉิงหรือเปล่า ? ”

“ชิงโจวมีข้อได้เปรียบด้านทำเลที่ตั้งเหมือนเจียงเฉิงไหม ? ”

“ชิงโจวมีรากฐานทางเศรษฐกิจเหมือนกับเจียงเฉิงไหม ? ”

“ชิงโจวมีสัดส่วนประชากรเท่าเจียงเฉิงหรือเปล่า ? ”

“ชิงโจวเทียบเจียงเฉิงได้ไหม…”

“……”

หลินต้ากั๋วพูดชี้ให้เห็นออกมาเป็นชุด ๆ ว่าชิงโจวเทียบกับเจียงเฉิงไม่ได้เลย

หลินต้าจ้าวยิ้มขณะมองไปที่หลินต้ากั๋ว เขารู้ว่าที่น้องรองของเขาพูดมามากมายขนาดนี้ไม่ใช่แค่เพื่อตลาดซื้อขายสินค้าโภคภัณฑ์ขนาดเล็ก แต่เพื่อเป็นตำหนิแผนโดยรวมของเจียงเสี่ยวไป๋

เขาอาจจะไม่ใส่ใจกับเขตพัฒนาเศรษฐกิจที่มีเทคโนโลยีสูงในอุตสาหกรรมการศึกษามากเท่าไหร่นัก แต่เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋พูดถึงเขตพัฒนาเศรษฐกิจสามแห่งติดต่อกันแบบนี้ เขาจึงเกิดความสนใจ

นี่มัน…เรื่องใหญ่มาก !

เขาจึงพูดออกมาด้วยความสนใจว่า “นายกำหนดสิ่งที่จะทำในพื้นที่ทางใต้, ตะวันตกและตะวันออกของชิงโจวแล้ว แล้วพื้นที่ทางเหนือล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แน่นอนว่ามีทางเหนือด้วย ! ”

การขยายตัวของเมืองจะมีอยู่ทั้งสี่ทิศทาง ทั้งทางเหนือ, ใต้, ตะวันออก และตะวันตก แผนของเจียงเสี่ยวไป๋คือการสร้างศูนย์กลางทางการเงินและการบริโภค

หลังจากที่พูดจบ หลินต้าจ้าวก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยรอยยิ้ม ปกติรากฐานทางเศรษฐกิจของประเทศจีนจะกระจุกอยู่ในเซี่ยงไฮ้มาโดยตลอด เขาไม่คิดเลยว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะมีความทะเยอทะยานที่จะแข่งขันกับเซี่ยงไฮ้

แต่มันจะเป็นไปได้เหรอ ?

หลินต้าจ้าวได้ปฏิเสธความคิดของเจียงเสี่ยวไป๋ไว้ในใจแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ทำลายความกระตือรือร้นของเจียงเสี่ยวไป๋ลง เขาเพียงพูดว่า “ชายหนุ่มมักมีความทะเยอทะยานสูง ! ”

ส่วนหลินต้ากั๋วยังคงโกรธเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ เขาเลยพูดอย่างไม่รักษาน้ำใจอีกฝ่าย “เขาฝันหวาน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มีสีหน้าลำบากใจ เขาพูดว่า “ลุงรอง ลุงเป็นผู้อาวุโส แม้ว่าลุงจะไม่สนับสนุนผม แต่ก็ไม่ควรมาว่าผมแบบนี้นะ ! ”

“ผมเจ็บปวดจังเลย ! ”

หลินต้ากั๋วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “เจ็บงั้นเหรอ ? ฉันว่านายเสแสร้งมากกว่า ! เสแสร้งต่อไปเถอะ ! ”

หลินต้าจ้าวยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “เจ้ารอง นายอายุเท่าไหร่แล้ว ? ทำไมถึงทำกระฟัดกระเฟียดใส่คนหนุ่มแบบนี้ ! ”

หลินต้ากั๋วพูดอย่างไม่พอใจว่า “เขาเด็กตรงไหน ? ฉันคิดว่าความทะเยอทะยานของเขามีมากกว่าเราสองคนอีกนะ”

หลินต้าจ้าวยิ้ม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ในความเห็นของเขา การที่คนหนุ่มสาวมีความทะเยอทะยานถือเป็นเรื่องดี

ส่วนจะสามารถไปถึงสิ่งที่ตัวเองทะเยอทะยานได้หรือไม่นั้น คงต้องดูความสามารถและทักษะที่แท้จริงแล้ว

เขาเหลือบมองที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “นี่คือสิ่งแรกที่นายบอกว่าจะทำใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครับ ! ”

หลินต้าจ้าวกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นนายก็พูดเรื่องต่อไปได้เลย เมื่อพูดเสร็จแล้ว เราค่อยมาหารือกันอีกที”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับและอธิบายแผนของเขาในการสร้างแพลตฟอร์มแลกเปลี่ยนความสามารถขนาดใหญ่ทันที

สิ่งที่เขาพูดกับหลินต้าจ้าวในตอนเช้าสามารถอธิบายได้เพียงบทสรุปสั้น ๆ เท่านั้น ตอนนี้เขาได้อธิบายอย่างละเอียดทีละแผน เริ่มต้นจากการร่วมมือกับมหาวิทยาลัยต่าง ๆ เพื่อสร้างฐานข้อมูลทรัพยากรบุคคล ไปจนถึงการร่วมมือกับองค์กรและสถาบันเพื่อดำเนินการจัดระดับความสามารถที่เกี่ยวข้อง ในแง่ของการฝึกอบรมผู้มีความสามารถ การประเมิน การรับสมัครคุณวุฒิทางวิชาชีพ ฯลฯ ไม่เพียงแต่มีตัวแทนจัดหางานที่ค่อนข้างเรียบง่ายเท่านั้น แต่ยังมีการค้นหาผู้มีความสามารถระดับสูง ตลอดจนการพัฒนาและการจัดตำแหน่งงานที่แม่นยำตามความสามารถ

หลังจากอธิบายไปแล้ว หลินต้าจ้าวก็รู้สึกประทับใจจริง ๆ

คนมีความสามารถคือรากฐานของประเทศ และแผนของเจียงเสี่ยวไป๋ควรได้รับการรับรองโดยศูนย์บริหารทรัพยากรบุคคลแห่งชาติได้เลย

ขนาดหลินต้ากั๋วเองก็ยังรู้สึกว่าแผนนี้สามารถนำไปใช้ในมณฑลจีนตอนกลางได้เช่นกัน

เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและพูดว่า “สิ่งที่นายพูดมีความน่าเชื่อถือมากกว่าแผนใหญ่ครั้งก่อนของนายมาก”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า “แผนทั้งสองนี้ต่างก็ส่งเสริมซึ่งกันและกัน สิ่งแรกถือเป็นการลงทุนให้กับจุดแข็งของอุตสาหกรรม แผนที่สองคือแผนส่งเสริมให้จุดแข็งมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นครับ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “แผนใหญ่ขนาดนั้น ฉันว่าอย่าทำแค่ในชิงโจวเลย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงเล็กน้อย คำพูดของลุงรองเป็นภัยคุกคามสำหรับเขามาก

หากเขายืนกรานที่จะทำมันในชิงโจว ลุงรองอาจใช้อำนาจของเขาขอให้ถังจิงเทียนหยุดผลักดันโครงการนี้

หลินต้ากั๋วเองก็สามารถทำเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน

เจียงเสี่ยวไป๋จึงอดไม่ได้ที่จะปวดหัว