ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1210 ไม่อยากรับรอง

ตอนที่ 1210 ไม่อยากรับรอง

จางเสี่ยวชุ่นขับรถพาเจียงเสี่ยวไป๋ไปที่ถู่เฉิง

ชิงโจวห่างจากถู่เฉิงมากกว่า 200 กิโลเมตร และทางที่ไปก็เป็นถนนบนภูเขาตลอดเส้นทาง นอกจากนี้ในปีที่ผ่านมามีรถบรรทุกขนส่งถ่านหินเพิ่มมากขึ้น ซึ่งทำให้สภาพถนนย่ำแย่ลงไปอีก ไม่มีจุดไหนที่ไม่มีหลุมบ่อเลย

แม้ว่าพวกเขาจะขับรถแลนด์โรเวอร์ แต่กว่าทั้งสองจะมาถึงถู่เฉิงก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ “ถนนมาถู่เฉิงควรได้รับการซ่อมแซมให้เร็วที่สุดจริง ๆ ! ”

จางเสี่ยวชุ่นไม่ตอบและถามออกมาแทนว่า “ผู้ช่วยเจียง เราจะไปที่ไหนหลังจากเข้าไปในเมือง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ดูนาฬิกาของเขาแล้วพูดว่า “ไปที่ว่าการอำเภอก่อน เพื่อดูว่านายอำเภอหลัวยังอยู่ที่นั่นไหม ? ”

“ครับ ! ”

จางเสี่ยวชุ่นรับคำสั่งและขับรถไปที่ที่ว่าการอำเภอทันที

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ตอนที่ฉันบอกว่าถนนระหว่างชิงโจวมาถู่เฉิงควรได้รับการซ่อมแซม ทำไมคุณไม่แสดงความคิดเห็นอะไรออกมาเลยล่ะ ? ”

จางเสี่ยวชุ่นกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง การลงทุนคืองานของคุณ การขับรถคืองานของผม ผมมีหน้าที่แค่ขับรถก็เท่านั้น”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้ม “บางครั้งมันก็เป็นเพียงการพูดคุยแบบเป็นกันเอง ไม่สำคัญว่ามันจะเป็นหน้าที่ของคุณหรือไม่”

จางเสี่ยวชุ่นกล่าวว่า “คุณบอกว่าต้องการซ่อมแซม ก็ซ่อมไปสิครับ ! ”

จู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกเบื่อและขี้เกียจจะคุยกับเขาอีก

ไม่นานหลังจากนั้น รถแลนด์โรเวอร์ก็ขับเข้าไปในบริเวณหน่วยงานราชการของถู่เฉิง หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ลงจากรถแล้ว เขาก็เดินไปที่สำนักงานของหลัวฉางเซิงเพียงลำพัง

ประตูไม่ได้ล็อค และยังแง้มเปิดไว้

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เขาเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปก็เห็นหลัวฉางเซิงนั่งอยู่ที่โต๊ะหลุมไฟ นายอำเภอหลัวกำลังสูบบุหรี่และอ่านเอกสารบางอย่างอยู่

“นายอำเภอหลัว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวทักทายทันที

ทันใดนั้น หลัวฉางเซิงก็เงยหน้าขึ้น และเมื่อเขาเห็นว่าเป็นเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็วางเอกสารในมือลงทันที ก่อนจะโยนก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่พลางลุกยืนขึ้นแล้วพูดว่า “คุณมาที่นี่ได้อย่างไร ฉันคิดว่าวันนี้คุณจะไม่มาแล้วเสียอีก ! ”

เขาพูด ก่อนจะเชิญให้เจียงเสี่ยวไป๋นั่งลง

เจียงเสี่ยวไป๋นั่งลง แล้วพูดว่า “ถ้าผมสัญญาว่าจะมาวันนี้ ผมก็ต้องมาอย่างแน่นอน”

หลัวฉางเซิงยิ้มและพูดว่า “ฉันโทรหาที่ทำงานของคุณตอนเที่ยง เลขาหลี่บอกว่าคุณยังไม่ได้กลับมาที่ชิงโจว ฉันเลยคิดว่าคุณยังอยู่ที่เทียนจิง”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็ชงชาแล้วส่งให้เจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณเขาและรับมันไป จากนั้นจึงพูดว่า “ผมมาถึงชิงโจวตอนเที่ยง ยังไม่ได้กลับไปที่ออฟฟิศ เพราะตรงมาที่นี่ทันที”

หลัวฉางเซิงตกใจและพูดด้วยความประหลาดใจว่า “คุณยังไม่ได้กลับบ้านเลยเหรอ ? ”

เขารู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับครอบครัวมากที่สุด

แต่ครั้งนี้เขามาที่ถู่เฉิงและไม่ได้กลับบ้านด้วยซ้ำ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขารีบจริง ๆ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้ากลับบ้านแล้วออกมาอีกครั้ง มันจะเป็นการเดินทางทำธุระครั้งที่สองซึ่งมันเสียเวลาเปล่า ๆ ในเมื่อออกมาข้างนอกแล้ว ก็ควรทำงานให้เสร็จโดยเร็วเพื่อที่จะได้กลับบ้านอย่างสบายใจ”

หลัวฉางเซิงนั่งลง เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “คุณจะรีบกลับเหรอ ? ฉันยังหวังว่าคุณจะอยู่ต่ออีกสักสองสามวัน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คราวนี้ผมแค่มาดูเฉย ๆ รอให้ผู้เชี่ยวชาญมาในอีกไม่กี่วันก่อน ผมจะกลับมาอีกครั้ง และจะอยู่ที่นี่อีกสองสามวัน”

หลัวฉางเซิงรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไปที่เทียนจิงเพื่อหาผู้เชี่ยวชาญ เมื่อเขาได้ยินเรื่องนี้ เขาก็เริ่มถามทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ก็บอกความจริงกับเขาออกมา

หลัวฉางเซิงมีความสุขมากเมื่อได้ยินว่าไม่เพียงแต่ผู้เชี่ยวชาญจะมาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคนจากบริษัทผลิตอุปกรณ์ด้วย

เขาถูมือด้วยความตื่นเต้น แล้วพูดว่า “เยี่ยมมาก ทันทีที่มีอุปกรณ์พร้อมก็สามารถขุดเจาะก๊าซธรรมชาติได้ ฉันเองก็ได้ขอให้คนจากสำนักงานอุตสาหกรรมติดต่อหาอุปกรณ์ทุกที่ แต่ไม่ได้คาดคิดเลยว่าคุณจะพิจารณาเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว”

เมื่อเห็นความตื่นเต้นของหลัวฉางเซิง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มและพูดว่า “และผมยังมีข่าวดีอีกอย่างจะบอกคุณ”

หลัวฉางเซิงรีบถามออกมาทันที “ข่าวดีอะไรอีก ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “วันนี้ที่ผมกลับมาจากเจียงเฉิง ผมก็ได้ข่าวหนึ่งกลับมา นั่นคือผู้นำมณฑลจะมาที่ถู่เฉิงในอีกไม่กี่วันนี้”

หลัวฉางเซิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นี่เป็นข่าวดีแบบไหนกัน ?

ในสถานที่แร้นแค้นอย่างถู่เฉิง ผู้นำที่จะมาเยือนที่นี่อย่างมากที่สุดก็คงเป็นเพียงรองผู้อำนวยการหน่วยเท่านั้น และไม่เพียงแต่คนเหล่านั้นจะไม่สามารถให้ความช่วยเหลือถู่เฉิงได้ แต่ยังสร้างภาระเตรียมการต้อนรับอันแสนเหน็ดเหนื่อยให้กับเขาอีกด้วย

และตอนนี้กำลังมีการสร้างถนนและสำรวจก๊าซธรรมชาติทุกที่ในถู่เฉิง เขายุ่งมากจนไม่มีเวลา แบบนี้เขาจะเอาเวลาที่ไหนมาต้อนรับผู้นำเหล่านี้ ?

ถ้าถามความคิดเห็นของเขาในตอนนี้…….

อย่ามาเลยดีกว่า !

เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เสี่ยวไป๋ แล้วที่คุณได้ยิน ผู้นำคนไหนกำลังจะมาที่นี่ ? ”

แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่สามารถพูดได้ว่าหลินต้ากั๋วเป็นคนบอกเขาเป็นการส่วนตัว ท้ายที่สุดแล้วหลัวฉางเซิงก็ไม่รู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับหลินต้ากั๋ว

เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะบอกเรื่องนี้ออกมา

เขาพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “พอดีผมมีเพื่อนสองสามคนในมณฑล”

หลัวฉางเซิงเชื่อเรื่องที่เขาพูดออกมาโดยธรรมชาติ

ธุรกิจของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นใหญ่โตมาก เป็นเรื่องปกติที่เขาจะรู้จักเจ้าหน้าที่หลายคนในมณฑล ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้ด้วยว่า เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงมีตำแหน่งที่ปรึกษาในโครงการล็อตเตอรี่แห่งความหวัง และทำหน้าที่เป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทการลงทุนเจียงเฉิง

เขาส่ายหัวและพูดว่า “ไม่รู้สิ ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก ถ้าผู้นำเหล่านั้นมาจริง ๆ ฉันจะไม่ไปต้อนรับพวกเขาก็ไม่ได้ ! ”

“โอ้…มันเป็นปัญหาจริง ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกขบขันและพูดด้วยรอยยิ้ม “นายอำเภอหลัว คุณกลัวการต้อนรับมากขนาดนั้นเลยเหรอครับ ? ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ฉันกลัวเสียเวลาต่างหาก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ทราบสถานการณ์ที่ผ่านมาของถู่เฉิง เรื่องที่เคยมีผู้นำมาเยือนแล้วในอดีต แต่ตอนนั้นไม่น่าประทับใจมากนัก ดังนั้นเขาจึงยิ้มและพูดว่า “นายอำเภอหลัว คราวนี้ผู้นำที่มาที่นี่ไม่ใช่เจ้าหน้าระดับล่าง แต่เป็นผู้นำใหญ่ ! ”

หลัวฉางเฉิงไม่เชื่อ เมืองถู่เฉิงไม่เคยมีผู้นำใหญ่มาเยือนเลยนับตั้งแต่อดีต

ผู้นำใหญ่คนไหนจะมาที่เขตเล็ก ๆ และแร้นแค้นเช่นนี้ ในเมื่อพวกเขายังมีอะไรทำที่ดีกว่านี้ ?

“เอาล่ะ ในเมื่อคุณมีข้อมูลที่ถูกต้อง แค่บอกฉันว่าผู้นำคนสำคัญคนไหนกำลังจะมา ฉันจะได้เตรียมการไว้ล่วงหน้า เพื่อหลีกเลี่ยงการล่าช้าในภายหลัง”

และสิ่งที่เขาคิดไว้ก็คือ เขาจะให้หม่าลี่มาตอนรับแทน ส่วนเขาจะไปคุมงานอยู่ที่ไซต์งานก่อสร้าง เพราะไม่อยากเสียเวลาต้อนรับ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผู้ที่จะมาในครั้งนี้คือผู้นำเขตบริหารระดับมณฑล แซ่หลิน ! ”

หลัวฉางเซิงตกตะลึง

ผู้นำเขตบริหารระดับมณฑล ? แซ่หลินงั้นเหรอ ?

เขานึกถึงใครบางคนขึ้นมาทันที แต่ก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว มันจะเป็นไปได้อย่างไร !

แต่ในผู้นำเขตบริหารระดับมณฑล เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าแซ่หลินคนที่สองเป็นใคร

“คุณแน่ใจหรือว่าแซ่ของเขาคือหลิน ? ” หลัวฉางเซิงมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามออกมาด้วยความสงสัย

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “นี่คุณยังไม่เชื่ออีกเหรอ ! ”

หัวใจของหลัวฉางเฉิงเต้นรัว และจังหวะหายใจของเขาก็เร็วขึ้นเล็กน้อย เขายังคงถามด้วยสีหน้าเหลือเชื่อว่า “นี่คุณกำลังพูดถึง…….เลขาหลินงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างช้า ๆ “ถูกต้อง ! ”

ฮะ ?

หลัวฉางเซิงสะอึก

ข่าวนี้ทำให้เขาประหลาดใจมากจนเขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เลขาหลิน… มาที่ถู่เฉิงได้อย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เลขาหลินรู้เรื่องการพบแหล่งก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิง น่าจะมาเพราะเหตุนี้ ! ”

หลัวฉางเซิงตกใจมากเมื่อได้ยินข่าวนี้ เขาไม่ได้รายงานเรื่องนี้กับเมืองปาโจวด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทางมณฑลเลย

นี่เป็นเรื่องน่าอายเล็กน้อย

“เลขาหลินรู้ได้อย่างไร ? ” หลัวฉางเซิงจ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋และถามด้วยความกระตือรือร้น

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สามารถพูดได้ว่าเขาเป็นคนบอกออกไป และเขาก็ไม่สามารถโกหกได้ หลัวฉางเซิงจะรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับหลินต้ากั๋วไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “นายอำเภอหลัว สิ่งนี้ไม่สำคัญหรอก คุณแค่ไปเตรียมการว่าจะต้อนรับเขาอย่างไรก็พอ ! ”

หลัวฉางเซิงรู้สึกตื่นเต้นและพูดว่า “คุณพูดถูก ฉันจะต้องไปเตรียมการก่อน แล้วเราจะพูดถึงเรื่องนี้ในภายหลัง”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็รีบเดินไปที่โต๊ะแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา