ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1209 ตรงไปที่ถู่เฉิง

ตอนที่ 1209 ตรงไปที่ถู่เฉิง

ที่เจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่ามีก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิงก็เพราะเขาจำได้จากความทรงจำชาติก่อนของเขา

แต่เขาไม่สามารถบอกหลินต้ากั๋วแบบนี้ได้

ก่อนที่จะมา เขาได้คิดคำพูดมาแล้ว เขาจึงเริ่มเล่าเรื่องที่เขาทำเหมืองถ่านหินแบบเปิดทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านซานฮวา และแสร้งว่าเขาค้นพบบางสิ่งบางอย่างขณะตรวจสอบเหมืองถ่านหิน จากนั้นจึงขอให้คนมาตรวจสอบ และยังเล่าถึงเรื่องที่เขาร่วมมือกับรัฐบาลถู่เฉิง โดยให้รัฐบาลถู่เฉิงเป็นเจ้าภาพ และหาทีมสำรวจมาตรวจสอบเพื่อยืนยันอีกครั้ง

เรื่องทั้งหมดที่เขาเล่าออกมาไม่ซับซ้อน อธิบายเพียงยี่สิบนาทีก็จบแล้ว

หลินต้ากั๋วขมวดคิ้วหลังจากได้ยิน และพูดว่า “นายได้เซ็นสัญญากับรัฐบาลถู่เฉิงแล้ว ก็เท่ากับว่าในอนาคต สิทธิ์ในการขุดเจาะก๊าซธรรมชาติที่นั่นก็จะเป็นของนายแต่เพียงผู้เดียวใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงรีบแก้ความเข้าใจนี้ทันที “มันไม่ได้เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว แต่ผมและทางถู่เฉิงเป็นเจ้าของร่วมกัน ผมมีหน้าที่รับผิดชอบในการลงทุนและดำเนินการ ส่วนผลกำไรจะถูกแบ่งครึ่ง”

มุมปากของหลินต้ากั๋วกระตุก จากนั้นเขาก็บ่นหน้ายิ้ม “นายนี่มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋แอบกลอกตามองไปที่เขา พลางคิดในใจว่าเขาจะยึดครองมันคนเดียวได้อย่างไร ? หากว่าโลภและเอาผลประโยชน์มหาศาลนี้ไปเพียงคนเดียว เกรงว่าสัญญาอาจถูกยึดคืนได้

แต่การผูกขาดกับทางถู่เฉิงนั้นแตกต่างออกไป

ท้ายที่สุดแล้ว นี่ถือเป็นวิธีผูกขาดที่แท้จริงกับเจ้าของ และแม้แต่หลินต้ากั๋วก็ไม่สามารถแทรกแซงได้

เฮอะ !

หลินต้ากั๋วจุดบุหรี่อีกมวน เขาสูดควันหนา ๆ แล้วพ่นมันออกมา ก่อนจะพูดว่า “เดิมทีชิงโจวและปาโจวเป็นสองเมืองที่ยากจนที่สุดในภูมิภาคจีนตอนกลาง แต่ตอนนี้เศรษฐกิจของชิงโจวพัฒนาไปแบบก้าวกระโดด แต่ฉันก็ยังกังวลเกี่ยวกับปาโจว และฉันไม่คาดคิดว่านายจะค้นพบก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิง”

“ด้วยสิ่งนี้ ไม่เพียงแต่ทั่วทั้งปาโจวจะมีความหวังเท่านั้น แต่อย่างน้อยถู่เฉิงก็มองเห็นความหวังแล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวขึ้นมาทันทีว่า “ลุงรองไม่ต้องกังวล เนื่องจากผมต้องการขุดเจาะก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิง ผมก็จะต้องลงทุนในถู่เฉิงอย่างแน่นอน ทั้งเรื่องพาณิชย์ไปจนถึงอุตสาหกรรม แม้แต่อสังหาริมทรัพย์ รวมถึงการขนส่งด้วยครับ”

หลินต้ากั๋วพยักหน้า “ได้ยินแบบนี้ฉันก็รู้สึกโล่งใจ”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงถือโอกาสนี้พูดว่า “ลุงรอง เนื่องจากเราได้คุยกันเรื่องนี้แล้ว ผมอยากจะพูดถึงเรื่องการขนส่งอีกครั้ง”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “นายหมายถึงทางด่วนชิงถู่ใช่ไหม ? ”

“ลุงรองฉลาดมาก ! ” เจียงเสี่ยวไป๋เยินยอ ก่อนจะพูดต่อ “ลุงรู้ไหม การสกัดก๊าซธรรมชาติเป็นเพียงขั้นตอนแรกเท่านั้น ขั้นตอนต่อไปคือการขนส่งก๊าซธรรมชาติออกมาและแปลงเป็นเงิน”

หลินต้ากั๋วเข้าใจความจริงนี้อย่างแน่นอน

จากนั้น เขาจึงถามว่า “แล้วนายมีแผนอะไรพิเศษไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ตอนที่ผมวางแผนและออกแบบทางด่วนชิงถู่ ผมได้ออกแบบท่อส่งก๊าซธรรมชาติตามแนวพื้นที่ก่อสร้างของทางด่วน เมื่อท่อส่งก๊าซธรรมชาติสร้างเสร็จแล้ว เราก็สามารถขนส่งมันไปยังชิงโจวได้”

หลินต้ากั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “นายมีโครงการมากมายในชิงโจว หลังจากขนส่งก๊าซธรรมชาติไปยังชิงโจวแล้ว มันก็จะต้องเอาไปใช้งานทันที มีประโยชน์ทั้งขึ้นทั้งล่อง”

จากนั้น น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไป “แต่ตามที่นายพูด ถู่เฉิงมีปริมาณก๊าซธรรมชาติสำรองที่อุดมสมบูรณ์มาก แต่หากส่งไปแค่ชิงโจวเพียงแห่งเดียว นั่นก็เท่ากับว่าปริมาณการใช้ยังน้อยอยู่”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงรอง ผมวางแผนที่จะดำเนินการเรื่องนี้ไว้แล้วครับ”

เมื่อเห็นว่าเขามีแผน หลินต้ากั๋วก็แสดงท่าทีสนใจและพูดว่า “งั้นก็บอกรายละเอียดให้ฉันทราบด้วย”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงเริ่มพูดขึ้นมาทันที

ในแผนของเขา ก๊าซธรรมชาติส่วนใหญ่จะใช้เพื่อการหุงต้ม และก๊าซธรรมชาตินี้จะต้องเข้าถึงทุกครัวเรือนในชิงโจวได้

หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนนี้ จะมีการเปิดตัวโครงการ “ท่อส่งก๊าซตะวันตก-ตะวันออก” เพื่อขนส่งก๊าซธรรมชาติจากถู่เฉิงไปยังหวงโจว เจียงเฉิง และเมืองอื่น ๆ ต่อไป

หลินต้ากั๋วสนใจมากหลังจากได้ยินที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “โครงการท่อส่งก๊าซตะวันตก-ตะวันออกเป็นแนวคิดที่เยี่ยมมาก ตอนนี้เจียงเฉิงต้องการก๊าซธรรมชาติแล้ว”

เขายังเสนอให้เจียงเสี่ยวไป๋ดำเนินโครงการท่อส่งก๊าซธรรมชาติตะวันตก-ตะวันออกโดยตรง และกล่าวว่าทางด่วนชิงเจียงอยู่ระหว่างการก่อสร้างเช่นกัน และสามารถวางท่อส่งก๊าซธรรมชาติตลอดเส้นทางได้

แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋เองก็คิดแบบนั้น จึงตอบตกลงทันที

หลินต้ากั๋วมีความสุขมากหลังจากได้ยินแบบนี้ เขาจึงพูดว่า “ฉันจะดูแลทางด่วนชิงถู่เป็นการส่วนตัวเอง ส่วนนายก็เริ่มก่อสร้างโดยเร็วที่สุด ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมากหลังจากได้ยินแบบนี้ เพราะถ้าโครงการนี้ไม่เสร็จสมบูรณ์ มันก็จะส่งผลกระทบต่อเขาอย่างมาก

ในเวลานี้ หลังจากได้ยินคำพูดของหลินต้ากั๋ว เขาก็เหมือนกับได้ยกก้อนหินหนักออกจากใจ

หลินต้ากั๋วถามเขาเกี่ยวกับเรื่องการเชิญผู้เชี่ยวชาญอีกครั้ง และพูดว่า “นายได้ปรึกษาเรื่องนี้กับคุณเฉียวแล้วหรือยัง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เราได้เจรจากันแล้ว เขาจะมาถึงชิงโจวในอีกไม่กี่วันและจะพาคนจากโรงงานอุปกรณ์มาด้วย”

หลินต้ากั๋วยิ้มและพูดว่า “ดีเลย ตอนแรกฉันกังวลจริง ๆ ว่านายจะรับมือชายชราหัวแข็งคนนั้นไม่ได้ แต่ไม่ได้คาดคิดว่านายจะจัดการเร็วขนาดนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความประหลาดใจว่า “ลุงรอง ลุงก็เคยเจอคุณเฉียวมาแล้วเหรอครับ ? ”

หลินต้ากั๋วยิ้ม “เราเป็นเพื่อนกัน ! ” จากนั้นเขาก็เงียบไป

หลังจากที่ทั้งสองพูดคุยกันสักพัก พวกเขาก็ออกจากห้องทำงานมา

นี่ก็ใกล้จะดึกแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะกลับ เขาจึงพูดกับหลินต้ากั๋วและมู่เสี่ยวหวานว่า “ลุงรองป้ารอง รีบเข้านอนเถอะครับ ผมจะกลับก่อน”

มู่เสี่ยวหวานกล่าวว่า “ครั้งต่อไปที่หลานมาที่เจียงเฉิง พาเจียอินและแฝดน้อยทั้งสองมาด้วยนะ เราไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้ว ฉันคิดถึงพวกเขา”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลงด้วยรอยยิ้ม และพูดว่า “ป้ารอง ตอนนี้มีเที่ยวบินระหว่างเจียงเฉิงและชิงโจวแล้ว ถ้าป้าเหงาก็หาเวลาไปที่ชิงโจวสักสองสามวันสิครับ”

เมื่อมู่เสี่ยวหวานได้ยินแบบนี้ เธอก็แสดงความสนใจและพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ตอนนี้ฤดูใบไม้ผลิแล้ว เมื่ออากาศหนาวลดลงในอีกไม่กี่วัน ฉันจะไปเที่ยวชิงโจวสักสองสามวัน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครับ ถ้าป้ากำหนดเวลาแล้ว ผมจะไปรับป้าเอง ! ”

มู่เสี่ยวหวานยิ้ม และพูดว่า “ป้าจะให้หลานมารับทำไม ? เมื่อถึงเวลา ป้าจะขอให้เสี่ยวหงไปกับป้าด้วย”

หลังจากได้ยินแบบนี้ หลินเจียหงก็พูดขึ้นมาทันที “เอาล่ะ ดีเลยค่ะ หนูอยากไปชิงโจวมานานแล้ว”

หลินต้ากั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับมู่เสี่ยวหวานว่า “ผมเองก็อาจจะไปที่ชิงโจวในอีกไม่กี่วันนี้ ถ้าคุณอยากไป ก็ไปกับผมได้”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะตกใจเมื่อได้ยินแบบนี้ เพราะตอนที่พวกเขาพูดคุยกันในห้องทำงาน หลินต้ากั๋วก็ไม่ได้พูดว่าเขากำลังจะไปที่ชิงโจว ทำไมเขาถึงมาบอกว่าจะไปตอนนี้ ?

หลินต้ากั๋วเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “ฉันก็ว่าจะบอกนายก่อนหน้านี้ แต่ฉันลืมไป เหตุผลหลักในการไปชิงโจวครั้งนี้คือการไปเยือนถู่เฉิง”

จากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตระหนักได้ว่าสถานที่ที่หลินต้ากั๋วต้องการไปจริง ๆ คือถู่เฉิง ส่วนชิงโจวนั้นเป็นแค่ทางผ่าน

เขาจึงพูดว่า “”หลังจากลุงรองกำหนดเวลาได้แล้ว ก็บอกผมล่วงหน้าด้วยนะครับ ผมจะเตรียมการไว้”

หลินต้ากั๋วพยักหน้ารับ

จากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขอตัวกลับออกไป ส่วนหลินเจียจวินก็ตามเขาออกไปเช่นกัน

พวกเขาทั้งสองกลับไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ ซึ่งเมื่อมาถึงก็เป็นเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว

ตอนนี้เรื่องที่ควรคุยก็ได้คุยกันไปหมดแล้ว ทั้งสองจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเจียจวินก็ได้ไปส่งเจียงเสี่ยวไป๋ที่สนามบิน

ตอนเที่ยง เที่ยวบินของเจียงเสี่ยวไป๋เดินทางมาถึงชิงโจว โดยมีจางเสี่ยวชุ่นขับรถมารับ เขาที่สนามบิน

หลังจากขึ้นรถแล้ว จางเสี่ยวชุ่นก็ได้ถามว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณจะกลับไปที่ออฟฟิศหรือเจียงวานครับ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไปที่ถู่เฉิง ! ”

จางเสี่ยวชุ่นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และพูดด้วยความกังวล “คุณเพิ่งลงจากเครื่องมา จะไม่กลับไปพักผ่อนบ้างเหรอครับ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ไม่ พาฉันไปถู่เฉิงเลย ! ”