ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1224 เจียงเสี่ยวไป๋กลับเจียงวาน

ตอนที่ 1224 เจียงเสี่ยวไป๋กลับเจียงวาน

เสี่ยวเถียนและเสี่ยวหวังมองหน้ากัน พวกเขามีความตั้งใจที่จะซื้อห้องชุดที่นี่ให้ได้

มาถึงจุดนี้ พวกเขาได้ชมห้องตัวอย่างแบบสามห้องนอนสองห้องนั่งเล่นไปแล้วสองสไตล์

แม้ว่าพวกเขาจะลังเลที่จะออกไป แต่พวกเขาก็รู้ว่าไม่สามารถอยู่ที่นี่ตลอดไปได้ ดังนั้นพวกเขาจึงเดินตามเจิ้งเสี่ยวเหมยออกจากห้องชุดอย่างไม่เต็มใจ และลงไปยังแผนกขายที่ชั้นล่าง

เมื่อทั้งสามมาถึง ลูกค้าหลายรายที่ได้ไปชมห้องชุดตัวอย่างก็กลับมาแล้ว

พวกเขายังไม่ได้ออกไปไหน ยังคงพูดคุยกันอยู่ในนี้

“การตกแต่งห้องชุดของโครงการนี้เรียบง่ายและลงตัว ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์นิเจอร์หรือเครื่องใช้ในห้องชุดก็ล้วนแต่มีโครงสร้างที่สูง และดีที่สุดในตลาด เครื่องใช้ไฟฟ้าภายในห้องชุดก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เฟอร์นิเจอร์หลายอย่างไม่สามารถหาซื้อได้ด้วยเงินเพียงอย่างเดียว เพราะมันได้รับการออกแบบมาเป็นพิเศษ ! ”

“ใช่ โดยเฉพาะการออกแบบห้องครัวที่เรียบร้อย สะอาดตาและใช้งานได้จริง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นห้องครัวที่ตกแต่งแบบนี้ ไม่ต้องเผาถ่านหรือฟืนในการปรุงอาหาร ทั้งยังช่วยประหยัดเวลาและลดปัญหาได้มาก”

“ห้องน้ำในห้องนอนใหญ่ของห้องชุดสี่ห้องนอนสองห้องนั่งเล่นมีห้องสุขาแยกอีกห้อง ฉันมีญาติคนหนึ่งที่มีห้องสุขาอยู่ในห้องชุดของเขา ทุกครั้งที่เธอมาห้องชุดเรา เธอชอบมาอวดตลอด ถ้าฉันซื้อห้องชุดใหม่ มาดูกันว่าเธอจะยังพูดอวดห้องชุดตัวเองได้อีกไหม”

“ใช่ เมื่อโอนห้องชุดแล้ว สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือพาญาติ ๆ มาดู”

“แล้วคุณสังเกตเห็นที่นอนบนเตียงนั้นไหม ฉันได้ยินมาว่ามันเป็นแบรนด์ซิมมอนส์ มันนุ่มสบายมากจนไม่อยากลุกเลยเวลานอน ต่างจากที่นอนที่ห้องชุดของฉันโดยสิ้นเชิง”

“ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะย้ายเข้าไปแล้ว”

“สิ่งที่พวกคุณพูดถึงกันนั้นยังไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด พวกคุณรู้ไหมว่าลูก ๆ ของลูกค้าที่ซื้อห้องชุดในโครงการนี้สามารถเข้าเรียนที่โรงเรียนประถมศึกษาฉิวซู่ได้ด้วยนะ”

“ตอนนี้ฉันไม่พบอะไรที่ไม่พอใจเลยในห้องชุดหลังนี้ ฉันแค่ต้องเตรียมเงินในกระเป๋าของฉันให้พร้อม เพื่อที่จะซื้อห้องชุดหลังนี้ให้ได้”

“ใช่ เมื่อก่อนฉันนอนไม่หลับเพราะอยากรู้ว่าแบบห้องชุดจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ฉันได้เห็นมันแล้ว ฉันก็นอนไม่หลับ เพราะอยากจะย้ายเข้าไปอยู่เต็มทีแล้ว”

“พนักงาน ได้กำหนดเวลาเปิดขายห้องชุดแล้วหรือยัง ? ”

“……”

หลังจากได้ยินการสนทนาจากลูกค้าที่มาเยี่ยมชมห้องชุดตัวอย่าง ลูกค้ารายอื่นที่ยังคงสมัครบัตรวีไอพีหรือกำลังดูโมเดลแบบจำลองอยู่ ต่างเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และเต็มไปด้วยความคาดหวังในการเยี่ยมชมห้องชุดตัวอย่าง

ที่แผนกขายกำลังได้รับความนิยม ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ซึ่งกำลังอยู่ในถู่เฉิงก็กำลังยุ่งอยู่กับการไปเยี่ยมชมสถานที่สำรวจก๊าซธรรมชาติ

ด้วยความเข้าใจเชิงลึกที่ได้รู้มาจากทีมสำรวจ และการเยี่ยมชมสถานที่สำรวจหลายแห่ง เจียงเสี่ยวไป๋จึงได้เข้าใจละเอียดมากขึ้นเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบัน

ในที่สุด หลังจากเดินเล่นไปรอบ ๆ บนภูเขาเป็นเวลาสองวัน เจียงเสี่ยวไป๋ก็กลับมาที่ชิงโจว

หลังจากที่ดูเวลาแล้ว ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็น เจียงเสี่ยวไป๋จึงบอกให้จางเสี่ยวชุ่นพาเขากลับไปที่เจียงวานโดยตรง

เริ่มต้นจากการไปที่เทียนจิงเพื่อเข้าร่วมงานแสดงบูธเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ จากนั้นก็ไปที่เจียงเฉิง เมื่อขึ้นเครื่องกลับมาที่ชิงโจว ก็ตรงไปที่ถู่เฉิงต่อ หลังจากนั้นก็กลับมาที่ชิงโจว คราวนี้เจียงเสี่ยวไป๋ออกไปข้างนอกเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ติดต่อกัน

หลังจากเข้าไปในห้องชุด เขาก็ทักทายเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ และแทบรอไม่ไหวที่จะเข้าไปกอดเจียงห่าว

“ห่าวห่าว ! ”

“คิดถึงพ่อไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋อุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมแขนแล้วถามเธอด้วยรอยยิ้ม

“ป่าป๊า ! ”

“ป่าป๊า….”

เจียงห่าวยังคงไม่สามารถตอบได้ว่าเธอต้องการหรือไม่ต้องการอะไร ดังนั้นเธอจึงเรียกหาแต่พ่อของเธอ

“ฮ่าฮ่า……”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ลูกสาวตัวน้อยของพ่อเข้าใจคำพูดของพ่อได้แล้ว หนูกำลังบอกพ่อว่า หนูก็คิดถึงพ่อเหมือนกันสินะ ! ”

หลินเจียอินอดไม่ได้ที่จะเบะปาก “เธอยังเด็กมาก เธอจะเข้าใจได้อย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เถียงด้วยความดื้อรั้น “ผมคิดว่าลูกเข้าใจ ! ถ้าคุณไม่เชื่อ ลองบอกให้เธอเรียกผมว่าพ่ออีกครั้งสิ ดูว่าเธอจะเข้าใจไหม ? ”

หลังจากพูดจบ เขาก็พูดกับเจียงห่าวที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา “เอาล่ะ เรียกพ่ออีกครั้งสิ ! ”

“ป่าป๊า…..”

“ป่าป๊า…..”

แน่นอนว่าเจ้าตัวเล็กก็ยังคงเรียกเขาออกมา

ทว่าไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เรียกหลายครั้งติดต่อกัน

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยท่าทางภาคภูมิใจว่า “ดูสิ เธอเข้าใจที่ผมบอกด้วย ! ”

หลินเจียอินส่ายหัวโดยไม่พูดอะไร โอเค แค่แกล้งทำเป็นเข้าใจ

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋มีความสุขมากที่ได้เห็นเจียงเสี่ยวไป๋กลับมา

แต่เมื่อเห็นว่าเขาสวมชุดเปื้อนฝุ่น สองเฒ่าก็รู้สึกไม่สบายใจอีกครั้ง

เจียงไห่หยางจึงถามออกมาว่า “มันเกิดอะไรขึ้น ? แต่งตัวมอซอแบบนี้กลับมาช่างน่าอับอายมาก ราวกับว่าโผล่ออกมาจากป่าลึกอย่างไรอย่างนั้น”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “พ่อครับ พ่อพูดถูก ผมใช้เวลาสองวันที่ผ่านมาอยู่ในภูเขาลึก”

เจียงไห่หยางตกตะลึง และพูดว่า “แกไม่ได้เดินทางไปทำธุรกิจที่เทียนจิงเหรอ ? ทำไมถึงไปอยู่ในป่าแบบนั้น ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมกลับมาจากเทียนจิงได้ตั้งแต่สองวันที่แล้ว แล้วก็ไปที่ถู่เฉิงต่อครับ”

จากนั้น เขาก็เล่าให้เจียงไห่หยางฟังสั้น ๆ เกี่ยวกับการไปถู่เฉิง

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ดูสิ ลูกเป็นถึงเจ้านาย ทำไมไม่ปล่อยให้คนข้างทำงานแทนไป ทำไมต้องทำเองด้วย”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “แม่ครับ บางเรื่องผมก็ต้องทำด้วยตัวเองเท่านั้น เมื่อจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว ส่วนที่เหลือก็ให้ลูกน้องจัดการไป”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “แม่ก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับงานของลูกหรอก ก็แค่บอกไป”

เธอส่ายหัวและพึมพำออกมา “ไปอยู่ในป่ามาสองวัน จนน้ำหนักลดลงหมดแล้ว จะมาก็ไม่โทรมาบอกก่อน จะได้ให้เชฟถานตุ๋นไก่ให้กิน จะได้ไม่ดูซูบผอมแบบนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “แม่ก็พูดเกินจริงไปครับ เราแค่ไม่ได้เจอกันมาอาทิตย์เดียวก็ว่าผมน้ำหนักลดลงแล้ว”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้อีกต่อไปและถามว่า “อันอันอยู่ที่ไหน ทำไมผมไม่เห็นเขาเลย ? ”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “เฉินหยุนพาออกไปเดินเล่น”

หลินเจียอินพูดว่า “ห่าวห่าวชอบอยู่บ้าน แต่อันอันนี้ไม่ได้เลย แหกปากร้องจะออกไปข้างนอกทุกวัน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “อันอันเป็นเด็กผู้ชาย เป็นเรื่องปกติที่จะชอบดูอะไรที่ตื่นเต้น”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ใช่ ฉันจึงขอให้เฉินหยุนอุ้มเขาออกไปเดินเล่น เขาอยู่แต่ในห้องเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นทุกวัน ทำให้ไม่ค่อยมีภูมิต้านทาน พาออกไปเดินเล่นและสูดอากาศบริสุทธิ์ก็ดี”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าแล้วถามเจียงไห่หยางว่า “พ่อครับ แล้ววันนี้พ่อไม่ไปเล่นไพ่ที่บ้านลุงเหรอครับ ? ”

เจียงไห่หยางพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันเพิ่งกลับมา เราตกลงกันว่าเราจะเล่นจนถึงห้าโมงเท่านั้น ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่แกเลิกงานมาพอดี ลุงของแกบอกว่าเราแก่แล้ว นอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพ เราทุกคนต้องดูแลสุขภาพให้ดี จะได้อยู่กับลูกหลานไปอีกหลายปี ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้อยู่ในใจ เขารู้ว่าหลังจากพูดคุยกับลุงของเขา ลุงของเขาก็ฟังคำแนะนำของเขา ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน

เขายิ้มและพูดว่า “ดีมากครับ พ่อสามารถไปดูร้านได้ในตอนเช้า และเล่นไพ่เพื่อความสนุกสนานในช่วงบ่าย พอเย็นก็หยุด มันเป็นความสมดุลที่ดีระหว่างการทำงานและการพักผ่อน ! ”

“ฉันรู้ ! ” เจียงไห่หยางพูดอย่างไม่อดทน “ไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าของแกได้แล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ก่อนจะส่งเจียงห่าวให้กับหลินเจียอินแล้วไปอาบน้ำ

เมื่อเขาออกมา อาหารเย็นก็พร้อมพอดี

หลังจากครอบครัวได้รับประทานอาหารกันพร้อมหน้าอย่างมีความสุข เสียงพูดคุยหัวเราะกันของคนในครอบครัวก็ช่วยขจัดความเหนื่อยล้าของเจียงเสี่ยวไป๋จากการทำงานอย่างหนักในช่วงเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมาไปได้อย่างสมบูรณ์

จากนั้น พวกเขาก็ได้แยกย้ายกันไปพักผ่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋มาถึงที่ทำงาน เขาก็ได้ถามหลี่ชิงอีเกี่ยวกับงานประจำวันของเธอสั้น ๆ จากนั้นก็ให้เธอไปเรียกเมิ่งเสี่ยวเป่ยให้มาที่สำนักงานของเขา