ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1240 ภรรยาของฉันชอบทานขนม
ตอนที่ 1240 ภรรยาของฉันชอบทานขนม
ที่เทียนจิงในวันเดียวกันนี้
จ้าวกัง ผู้อำนวยการสำนักงานของเจียงเจียกรุ๊ปที่เทียนจิงได้ขับรถไปที่บ้านของเฉียวเจิ้งเหลียงด้วยตัวเอง
“สวัสดีคุณเฉียว ! ”
เมื่อมาถึง จ้าวกังได้มอบซองหนาให้เฉียวเจิ้งเหลียงด้วยความเคารพ ซึ่งในนั้นมีเงิน 20,000 หยวนที่เจียงเสี่ยวไป๋จ่ายให้กับเฉียวเจิ้งเหลียงเป็นเงินเดือนล่วงหน้าตามคำสั่งของเจียงเสี่ยวไป๋
เฉียวเจิ้งเหลียงหยิบซองจดหมายมาและเปิดออกโดยไม่ลังเล เมื่อเขาเห็นธนบัตร 20 ปึกกองซ้อนกันอยู่ เขาก็กระตุกมุมปากแล้วปิดปากซองลง
“ขอบคุณมากผู้อำนวยการจ้าว ! ”
จ้าวกังกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณเฉียวสุภาพเกินไปแล้วครับ คราวนี้ผมเอาอาหารท้องถิ่นจานพิเศษมาให้คุณ อ้อ และก็ของว่างที่คุณบอกเมื่อครั้งที่แล้วว่าชอบกิน ผมก็เอามาให้หลายกล่องด้วย”
จ้าวกังเคยมาเยี่ยมเฉียวเจิ้งเหลียงมาก่อน โดยนำเหล้าสองขวด บุหรี่สองแพค และเซ็ตของขวัญจากร้านโยวผิ่นมาให้
ไม่คาดคิดว่าเฉียวเจิ้งเหลียงไม่สนใจบุหรี่หรือเหล้า แต่เขากลับสนใจเซ็ตของขวัญจากร้านโยวผิ่นแทน
จ้าวกังไม่รู้ว่าทำไมชายชราถึงชอบขนมมากขนาดนี้
แต่เขาไม่สนใจ ตราบใดที่คุณเฉียวชอบ เขาก็จะเอามาให้อีก
ดังนั้นคราวนี้เขาจึงไม่ได้นำบุหรี่หรือเหล้ามาด้วย แต่นำขนมทุกชนิดมาเป็นกล่องเลย
เมื่อเฉียวเจิ้งเหลียงได้ยินแบบนี้ เขาก็มีความสุขมาก
เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณมากผู้อำนวยการจ้าว ที่จริงแล้วไม่ใช่ฉันที่ชอบกินขนมพวกนี้ แต่เป็นภรรยาของฉันต่างหาก”
“หลังจากที่ฉันไปอยู่ที่ถู่เฉิง หวังว่าผู้อำนวยการจ้าวจะช่วยฉันดูแลเธอบ้างเมื่อมีเวลา ! ”
จ้าวกังตอบตกลงทันที
“ไม่ต้องห่วง คุณเฉียว ผมจะมาเยี่ยมคุณผู้หญิงทุกเดือนแน่นอน ! ”
เฉียวเจิ้งเหลียงพยักหน้า “ถ้าสะดวก แค่เอาขนมมาให้เธอก็พอ เธอชอบกินขนม ! ”
จ้าวกังพูด ”ไม่มีปัญหาครับ ! ”
ข้าง ๆ เฉียวเจิ้งเหลียง ภรรยาของเขามองมาที่เขาด้วยความเขินอาย “ฉันชอบกินขนมตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ”
แม้แต่เมล็ดแตงโมก็ยังไม่เคยกิน
คุณแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อโกงคนอื่นให้เอาขนมมาให้ โดยที่เอาฉันมาเป็นข้ออ้างงั้นเหรอ
เขาอยู่ที่บ้านของเฉียวเจิ้งเหลียงได้ไม่นาน หลังจากที่จ้าวกังย้ายของฝากทั้งหมดเข้าไปในบ้าน เขาก็ช่วยเฉียวเจิ้งเหลียงยกกระเป๋าเดินทางและทุกคนก็ขึ้นรถเพื่อไปรับคนอื่นต่อ
กระเป๋าเดินทางของเขาก็ดูเรียบง่ายมาก เป็นเพียงกล่องไม้ไผ่แบบเก่าซึ่งดูเก่ามาก
หลังจากที่เฉียวเจิ้งเหลียงขึ้นรถ เขาก็ไปรับผู้ช่วยสองคนของเขา เซี่ยเจี้ยนจวินและต่งจิ้น จากนั้นจึงไปรับผู้อำนวยการหลิวของโรงงานอุปกรณ์ ก่อนที่จะรีบไปที่สนามบิน
เวลา 12.00 น. เฉียวเจิ้งเหลียงและคณะเดินทางของเขาก็มาถึงสนามบินเทียนหูในเจียงเฉิง
เมื่อพวกเขาลงเครื่องมา ก็เห็นคนถือป้ายอยู่ที่ทางออกว่า ‘มารับเฉียวเจิ้งเหลียง ! ’
“อาจารย์ ทำไมมีคนมารับคุณที่สนามบินเจียงเฉิงด้วย ? ”
เซี่ยเจี้ยนจวินมองไปที่คนที่ถือป้ายแล้วถามด้วยความประหลาดใจ
เฉียวเจิ้งเหลียงส่ายหัว “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ! ”
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังอยู่ระหว่างทางอยู่เลย
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีคนชูป้ายแบบนี้แล้ว เฉียวเจิ้งเหลียงจึงนำทั้งสามคนเดินไปที่นั่น
คนที่ถือป้ายคือหลินเจียจวิน เมื่อเขาเห็นเฉียวเจิ้งเหลียง เขาก็มองมาที่อีกฝ่ายแล้วถามว่า “นี่คือคุณเฉียวใช่ไหมครับ ! ”
เฉียวเจิ้งเหลียงพยักหน้า “ใช่ ฉันเฉียวเจิ้งเหลียง ไม่ทราบว่าคุณเป็นใคร ? ”
หลินเจียจวินพูดว่า “สวัสดีคุณเฉียว ผมชื่อหลินเจียจวิน มาที่นี่เพื่อรับคุณครับ ! ”
เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ขอให้คุณมาหรือเปล่า ? ”
หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “ใช่ครับ เขาขอให้ผมพาคุณไปที่ชิงโจว และมาต้อนรับคุณก่อนขึ้นเครื่องบิน ! ”
ผู้อำนวยการโรงงานหลิวที่ร่วมคณะเดินทางมาด้วยยิ้มและพูดกับเฉียวเจิ้งเหลียงว่า “คุณเฉียว คนที่เชิญคุณไปในครั้งนี้ไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ เขาให้คนเดินทางมาไกลหลายพันลี้เพื่อมาต้อนรับคุณโดยเฉพาะ ! ”
เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “แบบนี้จะไม่สิ้นเปลืองเอาหรือ ? ”
เขาไม่ได้แสดงความขอบคุณใดเลย แต่เขาก็ยังคงรู้สึกอบอุ่นในใจ
จึงพูดกับหลินเจียจวินว่า “เสี่ยวหลิน ลำบากคุณแล้ว ! ”
มุมปากของหลินเจียจวินกระตุกอย่างรุนแรง เขาถูกเรียกว่า ‘เสี่ยวหลิน’ งั้นเหรอ !
เขาพูดในปาก “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรครับ ผมก็จะไปที่ชิงโจวอยู่แล้ว และบังเอิญได้ร่วมเดินทางไปกับคุณด้วย”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็นำเฉียวเจิ้งเหลียงและคนอื่นเดินออกไป
แต่ไม่ได้เดินตามผู้โดยสารคนอื่นไปที่ทางออก
เซี่ยเจี้ยนจวินกล่าวว่า “คุณหลิน เราต้องไปที่ทางออกเพื่อรับกระเป๋าเดินทางของเราก่อน”
หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “ไม่จำเป็นหรอกครับ เจ้าหน้าที่จะขนสัมภาระของพวกคุณไปที่เที่ยวบินถัดไปเลย”
เซี่ยเจี้ยนจวินติดตามเฉียวเจิ้งเหลียงไปทำธุรกิจหลายครั้ง และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกปฏิบัติเช่นนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างมีความสุข “คุณหลิน คุณเป็นคนของสนามบินหรือเปล่า ? ทำไมถึงดูมีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นขนาดนี้ ? ”
หลินเจียจวินกล่าวว่า “ผมไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่ในสนามบินหรอก แต่ผมรู้จักเจ้าหน้าที่ในสนามบิน”
จู่ ๆ เฉียวเจิ้งเหลียงก็มองไปที่หลินเจียจวิน ดูเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้ และพูดว่า “อ้อ คุณชื่อหลินเจียจวินใช่ไหม ? ”
หลินเจียจวินพยักหน้า “ใช่ครับ คุณเฉียว ผมเคยบอกชื่อคุณมาก่อนแล้ว ! ”
เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “โจวเสวี่ยรุ่ยเป็นพี่สะใภ้ของคุณเหรอ ? ”
หลินเจียจวินยิ้ม “คุณเฉียว คุณเดาถูกแล้ว คุณยอดเยี่ยมมาก ! ”
“เยี่ยมมาก ! ” เฉียวเจิ้งเหลียงพูดด้วยความโกรธ “หลินเจียจวิน หลินเจียตง ชื่อคล้ายกันขนาดนี้ ทำไมฉันไม่เอะใจเลยนะตอนที่พบคุณครั้งแรก”
หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “ในประเทศจีนของเรามีคนแซ่หลินมากมาย!”
เฉียวเจิ้งเหลียงกล่าวว่า “แม้ว่าจะมีคนมากมายในโลกนี้ที่แซ่หลิน แต่มีตระกูลหลินเพียงตระกูลเดียว ที่เป็นใหญ่ในประเทศใหญ่นี้ ? ”
หลินเจียจวินตกใจและถามด้วยความประหลาดใจ “คุณเฉียว แล้วคุณรู้จักพ่อของผมหรือเปล่า ? ”
เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “ฉันรู้จักเขา เพียงแต่ไม่ค่อยได้เจอกัน”
หลินเจียจวินพูดว่า “ผมเป็นลูกคนที่สามของเขา ! ”
เฉียวเจิ้งเหลียงพยักหน้า “ในบรรดาลูกชายของพ่อคุณ ฉันเคยเจอแต่หลินเจียเซิ่งเท่านั้น”
หลินเจียจวินกล่าวว่า “พี่ใหญ่อยู่ที่เทียนจิง แต่ผมไม่มีโอกาสได้พบคุณ ! เพราะผมกลับมาอยู่ที่เจียงเฉิงตั้งแต่ออกจากกองทัพ”
เฉียวเจิ้งเหลียงพูดว่า “อย่างไรก็ตาม พ่อของคุณสบายดีหรือเปล่า ? ”
หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “ขอบคุณคุณเฉียวที่เป็นห่วง พ่อของผมแข็งแรงดี ! ”
เฉียวเจิ้งเหลียงแสดงสีหน้าเสียใจและพูดว่า “มาครั้งนี้ฉันมีตารางงานที่แน่นมาก และพ่อของคุณก็ยุ่งเช่นกัน แม้ว่าฉันจะมาที่เจียงเฉิง แต่คงไม่มีโอกาสพบกัน ต้องรอครั้งหน้าแล้ว”
หลินเจียจวินหัวเราะเมื่อได้ยินแบบนี้ “คุณเฉียว คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตารางงาน ที่จริงวันนี้คุณคงจะได้เจอพ่อของผมแน่นอนครับ ! ”
เฉียวเจิ้งเหลียงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และพูดด้วยความประหลาดใจว่า “พ่อของคุณมาสนามบินด้วยเหรอ ? ”
หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “พ่อของผมออกจากสนามบินไปนานแล้ว คุณมาถึงหลังจากที่เขาออกไป ! ”
เฉียวเจิ้งเหลียงตกใจและพูดด้วยความโกรธ “แล้วคุณก็ยังบอกว่าวันนี้ฉันจะได้เจอเขา ! ”
หลินเจียจวินกล่าวว่า “คุณเฉียว ผมไม่ได้บอกว่าจะได้พบกันที่สนามบิน สิ่งที่ผมจะพูดก็คือคุณสามารถไปพบเขาที่ชิงโจวได้”
อ่า ?
“พ่อของคุณก็ไปชิงโจวด้วยเหรอ ? ” เฉียวเจิ้งเหลียงถามด้วยความตกใจ
หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “ใช่ เขาขึ้นเครื่องรอบสิบโมงเช้าไปชิงโจว เที่ยวบินของเราออกตอนบ่ายสามโมง และเราคงไปถึงชิงโจวประมาณสี่โมงเย็น”
เฉียวเจิ้งเหลียงดีใจมาก และพูดพร้อมกับรอยยิ้มว่า “ฉันไม่คิดว่าครั้งนี้จะได้พบกับพ่อของคุณเลยจริง ๆ ”
หลินเจียจวินหัวเราะออกมา “ไม่เพียงแต่คุณจะได้เจอเท่านั้น แต่พ่อของผมก็จะไปที่ถู่เฉิงด้วย”
เฉียวเจิ้งเหลียงดูเหมือนจะรู้ทัน “โอ้ พ่อของคุณไปที่ถู่เฉิงเพื่อไปดูโครงการก๊าซธรรมชาติสินะ ! ”
เซี่ยเจี้ยนจวินและต่งจิ้นฟังมานาน และรู้แค่ว่าอาจารย์ของพวกเขาและพ่อของหลินเจียจวินรู้จักกัน แต่พวกเขาไม่รู้ว่าพ่อของหลินเจียจวินคือใคร ?
YOU MAY ALSO LIKE
