ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1249 หลุมพรางเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนที่ 1249 หลุมพรางเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
“ช่างเถอะ ! ” ถังจิงเทียนโบกมือ “อย่าให้ถึงกลับต้องไล่กันออกเลย ! ”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็โกรธมากและอยากจะออกไปจากที่นี่ทันที
“นายกเทศมนตรีถัง รอก่อน ! ”
ขณะที่เขาหันกลับไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็หยุดเขาไว้อีกครั้ง
ถังจิงเทียนหันกลับมาและมองที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าไม่พอใจ “มีอะไรอีก รีบบอกฉันมา ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มีบางอย่างที่ร้ายแรงมาก ผมเกือบลืมบอกคุณไปเลย ! ”
ถังจิงเทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาที่ระแวดระวัง และถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เกิดอะไรขึ้น ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ตอนที่ผมดื่มกับนายอำเภอหลี่กัง นายอำเภอของเจี้ยนหยางเมื่อคืนนี้ เขาได้บอกทุกคนว่าเจี้ยนหยางจะมอบเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ให้กับตัวแทนแต่ละคนที่มาเยี่ยมเยียนเจี้ยนหยางคนละสองขวด ! ”
หัวใจของถังจิงเทียนเต้นรัว จากนั้นเขาก็ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “อะไรนะ……คุณหมายถึงอะไร ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ ผมแค่คิดว่าเนื่องจากเจี้ยนหยางจะเอาเหล้าเป็นของฝากให้กับตัวแทนคณะผู้นำ ผมจึงอยากมาแจ้งให้คุณทราบก่อน ! ”
“ท้ายที่สุดแล้ว เทศบาลเมืองชิงโจวก็เป็นหน่วยงานที่เหนือกว่าหน่วยงานของเจี้ยนหยาง หากถึงตอนนั้นเจี้ยนหยางมอบของขวัญให้พวกเขา แล้วเทศบาลเมืองชิงโจวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันจะน่าอับอายเอาได้นะครับ”
เขามองไปที่ถังจิงเทียนและพูดด้วยความกระตือรือร้น “ดังนั้น ผมจึงอยากจะเตือนนายกเทศมนตรีถังด้วยความปรารถนาดีว่าอย่าคิดว่าผมมีความหมายแฝงอื่นใดเลย”
ถังจิงเทียนเกือบจะทรุดตัวลงและพูดด้วยความโกรธ “คุณหมายความว่าอะไร คุณกำลังจะบอกว่า… อำเภอเจี้ยนหยางที่เป็นเขตปกครองระดับล่างได้มอบของขวัญ แต่เทศบาลเมืองชิงโจวในฐานะเมืองระดับจังหวัดกลับไม่มีของขวัญอะไรมอบให้พวกเขา มันไม่สมเหตุสมผลใช่ไหม ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋โบกมืออย่างเร่งรีบ “ไม่ ไม่ ไม่ เทศบาลเมืองชิงโจวก็มอบของขวัญให้พวกเขาแล้วไม่ใช่เหรอครับ ? ”
เขาชี้ไปที่ประตู และพูดว่า “ดูสิ ยังมีการแจกจ่ายอยู่เลย ! ”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาพูดด้วยท่าทางเป็นกังวล “รอที่นี่สักครู่นะครับ ผมจะไปบอกพ่อบ้านเฉียวให้เปลี่ยนคำพูด เมื่อคนที่อยู่ข้างหลังมารับของขวัญอีกครั้ง จะให้พวกเขาบอกว่าเป็นของฝากจากเทศบาลเมืองชิงโจว ! ”
ถังจิงเทียนรู้สึกเหมือนกำลังร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เพราะคนข้างหน้ามากกว่าครึ่งเข้าใจผิดไปหมดแล้ว ถ้ามาเปลี่ยนคำพูดเอาตอนนี้ คนที่ได้ยินมาไม่เหมือนกัน พวกเขาจะคิดอย่างไร ?
พวกเขาคงไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่มีปัญญามอบเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ให้พวกเขาคนละสองขวด !
แต่พวกเขาจะพากันคิดว่าเทศบาลเมืองชิงโจวกำลังพยายามตักตวงผลประโยชน์จากเจียงเสี่ยวไป๋
แบบนี้ฉันจะเอาหน้าของเทศบาลเมืองชิงโจวไปไว้ที่ไหน
แล้วเขาที่เป็นนายกเทศมนตรีล่ะ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ?
เขาจึงอดไม่ได้ที่จะตำหนิหลี่กังขึ้นมา “เป็นถึงนายอำเภอแล้ว แต่ก็ยังช่วยเจียงเสี่ยวไป๋ฉ้อโกงเงินจากชิงโจวอีกนะ”
“หากอยากให้เหล้าเป็นของฝาก ที่เจี้ยนหยางก็มีเหล้ามากมาย ก็ไปเอาจากที่นั่นเองสิ ทำไมต้องป่าวประกาศด้วย ? ”
“ทำไมต้องมาบังคับให้คนอื่นซื้อเหล้าขวดละ 999.99 หยวนมาแจกฟรี ๆ ด้วย ! ”
“เหล้าเป็นของดีของเจี้ยนหยางอยู่แล้วนี่ ! ”
“แต่ก่อนที่คุณจะใช้เงินจำนวนมากขนาดนี้ไปกับของขวัญ คุณช่วยปรึกษาฉันในฐานะนายกเทศมนตรีก่อนตัดสินใจได้ไหม ? ”
“……”
หลังจากที่ตำหนิหลี่กังเสร็จ เขาก็เริ่มตำหนิเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง
เดิมทีเขาคิดว่าการซื้อเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ 540 ขวดจะเป็นขีดจำกัดแล้ว แต่นั่นยังน้อยไป !
ถ้าคนจากมณฑลมีหลายสิบคน แล้วต้องมอบให้คนละสองขวด เช่นนั้นก็เท่ากับเหล้านับร้อยขวดเลยนะ !
ต้องจ่ายเพิ่มไปอีกแสนกว่า !
นี่ยังไม่นับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเมืองเอง
แต่……
เจียงเสี่ยวไป๋ได้มอบเหล้าในนามของตัวเองให้ทุกคนที่มา !
ส่วนเจี้ยนหยางก็ได้ป่าวประกาศออกมาว่าจะให้ของขวัญกับผู้ที่ไปเยือนทุกคน !
ทว่าเทศบาลเมืองชิงโจวกลับไม่ได้ให้ของขวัญอะไรในนามของตัวเองเลย !
แบบนี้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาจะรู้สึกอย่างไร ?
สิ่งสำคัญที่สุดในการเป็นผู้นำในระบบคืออะไร ?
มันก็คือน้ำใจของมนุษย์เราเองไม่ใช่เหรอ ?
ถังจิงเทียนไม่อยากจะเสียใจเพียงเพราะของแบบนั้นที่มีมูลค่าหลายแสน
เขาจ้องมองที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธ “คุณช่างโหดร้ายจริง ๆ ผู้ช่วยเจียง งั้นคุณก็ต้องช่วยเตรียมเหล้าเทียนเซี่ยไป๋สองขวดให้ทุกคนในนามของเทศบาลเมืองชิงโจวของเราด้วย ……”
ตอนแรกเขาคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋คงจะเห็นด้วยทันทีทันใด
ใครจะไปคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋กลับโบกมือและปฏิเสธอย่างชอบธรรม
“นายกเทศมนตรีถัง ผมเป็นคนที่ทำผิดพลาด ผมจะต้องไม่ทำผิดแบบเดิมเป็นครั้งที่สองอีก”
“คุณอย่าให้ผมทำให้อีกเลย”
“ไม่งั้นพวกเขาคงจะคิดว่ามันเป็นของฝากจากเจียงเจียกรุ๊ปของผมอีก ! ”
“ดังนั้น ครั้งนี้ผมจะไม่ยุ่ง ! ”
“เรื่องเหล้า ผมเตรียมให้คุณได้ ! ”
“แต่คุณต้องให้มีคนไปเอาแล้วเอามาแจกจ่ายเอง ! ”
ถังจิงเทียนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริง
ทุกคนรู้ดีว่าเจียงเสี่ยวไป๋มีเงินมากมาย หากว่าให้เขาจัดการให้อีก ทุกคนก็จะคิดว่านี่เป็นของขวัญจากเจียงเจียกรุ๊ปของเขาอีก
การขอให้เขาช่วยจัดการให้ อาจเป็นเรื่องง่ายที่ผู้นำทุกคนจะเข้าใจผิดอีกครั้ง
เขาพยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ เตรียมเหล้าไว้ แล้วฉันจะให้คนไปรับเองเมื่อถึงเวลา ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เพื่อชดเชยความผิดพลาดที่ผมเคยทำไว้ก่อนหน้านี้ ผมได้ทำถุงของขวัญเป็นพิเศษ โดยระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ‘ของขวัญจากเทศบาลเมืองชิงโจว’ ไว้แล้ว ! ”
หลังจากได้ยินแบบนี้ ถังจิงเทียนก็เกือบจะเซ
“คุณได้ทำถุงของขวัญของเทศบาลเมืองชิงโจวไว้ก่อนแล้ว แล้วทำไมคุณไม่เอามันมาใช้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้”
“บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ! ”
“คุณมัน……ทำเกินไปแล้ว ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างโมโหว่า “มันเป็นความผิดของผมเอง ตอนที่ผมสั่งทำถุงของขวัญให้คุณ ผมลืมบอกขนาดพวกเขาไป ! ”
ถังจิงเทียนใจหล่นวูบ เขาถามอย่างเป็นกังวลว่า “คุณหมายความว่าอย่างไร ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างช่วยไม่ได้ “ก็..ถุงของขวัญที่สั่งทำให้เทศบาลเมืองชิงโจว มันใหญ่มาก”
“หากว่าเอาเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ใส่ไปแค่สองขวด มันก็จะดูน้อยเกินไป ! ”
หัวใจของถังจิงเทียนหล่นวูบลงอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ถามออกมาว่า “แล้วคุณสั่งทำถุงใหญ่ขนาดไหน ? ”
“ถุงที่ใส่ได้สี่ขวดงั้นเหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “นายกเทศมนตรีถัง ตามความเชื่อเลขสี่นั้นไม่ดี จะให้ของขวัญสี่ชิ้นได้อย่างไร ? ”
“คุณกำลังจะบอกอะไร?”
อย่าบอกนะว่ามากกว่าสี่ขวด ? หน้าผากของถังจิงเทียนเริ่มมีเหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “หกขวดเหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีถัง นักธุรกิจชอบเลขหก เพราะเลขหกสื่อถึงความสำเร็จราบรื่น แต่ผู้รับของขวัญของเราล้วนเป็นคนในระบบ พวกเขาล้วนเป็นผู้นำ ตัวเลขนี้ไม่มีความหมายกับพวกเขาหรอกครับ ! ”
ถังจิงเทียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณคงไม่ได้สั่งทำถุงใหญ่ที่บรรจุได้แปดขวดหรอกใช่ไหม ? ”
แปดขวดที่ว่านั้นมากกว่าหนึ่งกล่องเสียอีกนะ !
โชคดีที่เจียงเสี่ยวไป๋สามารถคิดได้
อย่างไรก็ตาม ใครจะไปคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยว่า “หมายเลขแปดไม่ดีเช่นกัน เดี๋ยวจะเข้าตำราขึ้นเจ็ดลงแปด ! ”
“ถุงใบนั้น เหมาะสำหรับใส่เหล้าได้เจ็ดขวด”
“ดูสิครับ หากได้ของขวัญชิ้นนี้ไป ใครจะไม่มีความสุขบ้าง ? ใครล่ะจะไม่อยากเลื่อนตำแหน่งขึ้น ! ”
ถังจิงเทียนที่ได้ยินก็ได้แต่พูดในใจว่า: ฉันเกรงว่าคนที่มีความสุขที่สุดน่าจะเป็นคุณมากกว่า ทำถุงแบบนี้ขึ้นมา เพื่อจะหลอกล่อให้ฉันใส่เหล้าเทียนเซี่ยไป๋ลงไป 7 ขวด นั่นก็เท่ากับเงินเกือบ 7,000 หยวนต่อคนเชียวนะ
เมื่อถึงเวลานั้น จะต้องแจกจ่ายให้คนมากกว่าร้อยคน แบบนั้นฉันไม่เสียหายเป็นล้านเหรอ !
“เจียงเสี่ยวไป๋ ฉันคิดผิดมากที่ขอให้คุณมาช่วยเตรียมการต้อนรับให้ในครั้งนี้ ! ” ถังจิงเทียนพูดด้วยความโมโห
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง อย่าพูดอย่างนั้น ผมแค่คิดถึงภาพลักษณ์ของเทศบาลเมืองชิงโจวของคุณก็เท่านั้น ! ”
ถังจิงเทียนตะคอกอย่างเย็นชา “คุณจะบอกว่าหากทุกคนได้ของขวัญเป็นเหล้ามูลค่าเจ็ดพันหยวนนี้ ภาพลักษณ์ของเมืองชิงโจวจะต้องดีขึ้น คงมีแต่คนบอกว่าเทศบาลเมืองชิงโจวของเราร่ำรวยและมีอำนาจ แบบนี้ใช่ไหม?”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่ ไม่ นายกเทศมนตรีถัง คุณเข้าใจผมผิดแล้ว ! ”
ถังจิงเทียนถามออกมา “แล้วคุณหมายถึงอะไรอีก ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มีถุงที่ไหนบ้างที่ใส่เหล้าลงไปได้ตั้งเจ็ดขวด ! ”
ฮะ ?
ถังจิงเทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ใช่ ถุงของขวัญเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ถ้าจะให้พอดีก็ต้องใส่ไป 8 ขวด
เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณพูดถึงขึ้นเจ็ดลงแปดไป แล้วแบบนี้ยังคิดจะใส่ลงไปแปดขวดอีกงั้นเหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า “นายกเทศมนตรีถัง ไม่ว่าจะอย่างไรผมก็ถือเรื่องนี้ เราจะให้เหล้าพวกเขาเพียงเจ็ดขวดเท่านั้น”
“ส่วนพื้นที่ที่เหลือ ผมได้เตรียมของดีอีกอย่างไว้ให้คุณแล้ว ! ”
YOU MAY ALSO LIKE
