ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1248 สร้างเรื่องแต่เช้า

ตอนที่ 1248 สร้างเรื่องแต่เช้า

เมื่อคืนมีการดื่มกันหนักมาก แต่ทุกคนก็ยังสามารถตื่นเช้าได้เป็นปกติ

หลายคนมีนิสัยชอบออกกำลังกายในช่วงเช้า พวกเขาออกมาวิ่งไปตามถนนในเจียงวาน และได้กลิ่นหอมของดอกท้อทั้งสองข้างทาง จึงรู้สึกสดชื่นขึ้นไปอีก

“เมื่อคืนฉันดื่มหนักมาก คิดว่าวันนี้คงจะเมาค้างไปแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเป็นปกติแบบนี้ได้ ! ”

“ใช่ ฉันเตรียมยาแก้เมาค้างแล้ว แต่ก็ไม่ได้ใช้เลย”

“จะว่าไปเหล้าเทียนเซี่ยไป๋ไม่เพียงแต่มีรสชาติดีเท่านั้น แต่ยังไม่ทำให้เมาค้างอีกด้วย ! ”

“ไม่เพียงเท่านั้น ยังไม่ทำให้ท้องไส้ของฉันรู้สึกปั่นป่วนเหมือนกับดื่มเหล้าทั่วไปอีกด้วย ! ”

“ต้องยอมรับว่าเหล้าเทียนเซี่ยไป๋เป็นเหล้าที่ดีจริง ๆ ! ”

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ต่อไปนี้ถ้าจะดื่มแอลกอฮอล์ก็ต้องดื่มเทียนเซี่ยไป๋แล้วแหละ ! ”

“……”

มีการพูดคุยกันมากมายในหมู่ผู้คน และทุกคนก็รู้สึกขอบคุณที่พวกเขาอยู่ในสภาพที่เป็นปกติ ให้ความรู้สึกเหมือนได้กลายเป็นราชานักดื่ม

แต่เมื่อถามว่าต้องดื่มเหล้ายี่ห้อนี้ต่อจากนี้ไป ทุกคนก็เงียบลง

“เหล้ายี่ห้อนี้ดีจริง ๆ …”

“แต่ฉันคงไม่มีปัญญาซื้อดื่ม ! ”

“ใช่ ขวดหนึ่งราคาตั้ง 999.99 หยวน ด้วยเงินเดือนของฉัน ฉันต้องเก็บเงินตั้งครึ่งปี ถึงจะซื้อได้หนึ่งขวด”

“เงินเดือนของฉันไม่มากเท่าของคุณ ได้มาก็ต้องจ่ายนั่นจ่ายนี่ เกรงว่าชาตินี้คงจะไม่มีเงินซื้อหรอก ! ”

“เจียงเสี่ยวไป๋นี่ก็จริง ๆ เลย ช่วยไปบอกเขา…ว่าให้เขาตั้งราคาให้ถูกกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง ? ”

“ถึงราคาถูกหรือไม่ฉันก็คิดว่ามันไม่สำคัญ ที่สำคัญคือเมื่อคืนเขาไม่ควรให้เราดื่ม ! ”

“ใช่แล้ว ! ใช่แล้ว ! ฉันไม่เคยดื่มหนักแบบนี้มาก่อน และไม่รู้ว่ามีเหล้าที่ราคาสูงแบบนี้ด้วย ดังนั้นมันไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือคุณได้ดื่มมันแล้วตอนนี้ และรู้รสชาติของมันแล้ว จากนี้ก็ไม่จำเป็นต้องไปเสียเงินซื้อมันอีก ! ”

“ทั้งหมดเป็นความผิดของเจียงเสี่ยวไป๋ ! ”

“……”

ขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน ก็มีคนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์เจียงเสี่ยวไป๋ และหลายคนก็อยากไปหาเจียงเสี่ยวไป๋เพื่อขอให้เขาลดราคาเหล้าลง

แต่ถึงแม้จะคิดแบบนั้น ทว่ากลับไม่มีใครกล้าไปพูดกับเขาโดยตรง

เพราะตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าหลินต้ากั๋วเป็นลุงรองของเจียงเสี่ยวไป๋ !

คนระดับนี้ไม่ควรถูกทำให้ขุ่นเคือง

ทุกคนได้แต่ต้องอดทนกับมัน

เมื่อทุกคนอาบน้ำเสร็จ อาหารเช้าก็เสร็จพอดี

อาหารเช้าของวันนี้ก็พิเศษมาก เจียงเสี่ยวไป๋ได้สั่งให้พ่อครัวทำอาหารยี่สิบกว่าอย่าง ที่สามารถตักแบบบุฟเฟต์ได้ เหมือนอาหารเช้าของโรงแรมระดับห้าดาวในยุคสมัยต่อมา

ในปี 1985 ประเทศจีนยังไม่มีโรงแรมระดับดาว มีเพียงโรงแรมที่รองรับลูกค้าต่างประเทศอย่างโรงแรมเทียนจิงเท่านั้น ที่มีอาหารเช้าแบบบุฟเฟต์

ยกเว้นหลินต้ากั๋ว, เจิงเหลียงหยู, เกาเทียนเยว่, หวังเว่ยตง และอีกไม่กี่คนที่ได้มีโอกาสไปพักที่โรงแรมเทียนจิง ส่วนคนอื่น ๆ ไม่มีใครเคยเห็นอาหารเช้าแบบนี้มาก่อน

“นี่…อาหารเช้าเหรอ ? ”

“โอ้ พระเจ้า มีของกินเยอะมากเลย ! ”

“ฉันสามารถกินอะไรก็ได้ที่ฉันอยากกินใช่ไหม ? ”

“นี่มันคืออาหารที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ เหรอ ? ”

“ใช่แล้ว ฉันว่าจะลองกินสองสามอย่างดู ! ”

“จะลองกินทีละน้อยไปทำไม ! ”

“ฉันก็เหมือนกัน ฉันไม่เคยเห็นอาหารเช้าที่มีให้เลือกเยอะขนาดนี้มาก่อน ! ”

“ฉันไม่พูดมากแล้ว ฉันจะกินก่อน ! ”

“……”

หลังจากทานอาหารเช้าแสนอร่อยแล้ว ทุกคนก็ออกจากบ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ทีละคนและขึ้นรถบัสเพื่อเตรียมกลับไปที่ชิงโจว

ทุกคนขอบคุณเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋อย่างสุภาพและกล่าวลาทั้งสองคน

โดยไม่คาดคิด เมื่อทุกคนเดินออกจากประตูมา พ่อบ้านเฉียวและคนรับใช้หลายคนก็มายืนอยู่ที่หน้าประตู เพื่อมอบเครื่องดื่มให้ทุกคน

ทุกคนประหลาดใจมากเมื่อเห็นว่าได้ของฝากกลับไปด้วย

เมื่อฉันเปิดถุงดู ก็เห็นว่าข้างในมีเหล้าเทียนเซี่ยไป๋สองขวดอยู่ในนั้น

“ฉันรับไม่ได้หรอก มันแพงเกินไป ! ”

“ใช่ เหล้าสองขวดนี้คือเงินสองพันหยวนเชียวนะ ! ”

“มันแพงเกินไป ฉันรับไม่ได้หรอก ! ”

“……”

พวกเขาทั้งหมดถือถุงอย่างไม่สบายใจและปฏิเสธที่จะรับมันมา

พ่อบ้านเฉียวจึงยิ้มแล้วพูดว่า “คุณเจียงของเราได้จัดเตรียมไว้ให้ทุกคนเป็นพิเศษ โปรดอย่าปฏิเสธเลยนะครับ”

ทุกคนได้เหมือนกัน ไม่มีใครไม่ได้

แล้วจะปฏิเสธการรับมันมาได้อย่างไร ?

เพราะหากทำแบบนั้นจริง ไม่ใช่ว่าคุณโปร่งใสในการปฏิเสธการรับของ แต่มันคือการที่คุณกำลังจะต่อต้านทุกคน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสมญานามของเหล้าตัวนี้ที่พวกเขาเพิ่งดื่มไปเมื่อคืน ใครบ้างที่จะทำใจปฏิเสธมันได้ ?

“งั้นขอบคุณเจ้านายของคุณมาก ! ”

“ขอบคุณเจ้านายของคุณสำหรับของฝากนะ ! ”

“อืม ขอบคุณผู้ช่วยเจียงสำหรับของฝาก ! ”

“ขอบคุณมาก ! ”

“……”

ดังนั้นทุกคนจึงถือเหล้าเทียนเซี่ยไป๋สองขวดไปขึ้นรถบัส

เมื่อถังจิงเทียนเห็นฉากนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

เขาจึงเดินไปหาเจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามว่า “คุณให้เหล้าเทียนเซี่ยไป๋กับพวกเขางั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ทำไมเหรอครับ ? ผมเอาให้พวกเขาในนามของเทศบาลเมืองชิงโจวของคุณเลยนะ ! ”

ถังจิงเทียนอ้าปากค้าง แล้วอุทานออกมา “เมื่อคืนให้พวกเขาดื่มไปเยอะมากแล้ว คุณยังไม่พออีกเหรอ ถึงเอามาให้พวกเขากลับไปอีกคนละสองขวดแบบนี้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “นายกเทศมนตรีถัง เมื่อคืนเราดื่มไปแค่ 200 ขวดเท่านั้น แต่ผมได้เตรียมไว้แล้ว 480 ขวด จะขนกลับโกดังก็ไม่ได้ พนักงานคงไม่อยากขนเข้าขนออกหรอก ไหนจะมารับ เช็คจำนวน ลงบัญชีจัดเก็บ และต้องทำบัญชีใหม่ด้วย…”

“ดูสิ ว่าต้องทำหลายอย่างขนาดไหน แบบนั้นมันลำบาก ! ”

“คุณคือผู้นำที่ยิ่งใหญ่เลยนะ ! ”

“สำหรับผม ผมก็เป็นเถ้าแก่คนหนึ่งเหมือนกัน ! ”

“เราต้องช่วยกันลดปัญหาให้กับคนข้างล่าง ! ”

หลังจากพูดจบ ดูเหมือนเขาจะจำอะไรบางอย่างได้ เขาถอนหายใจและพูดว่า “เพียงแต่ถ้าให้คนละขวดก็คงจะดูไม่เหมาะสม”

“แต่ถ้าเราให้คนละสองขวด เหล้าที่เหลือจากเมื่อคืนนั้นไม่เพียงพอที่จะแจกจ่ายให้ทุกคน ผมจึงขอให้หลี่ชิงอีเอามาเพิ่มอีกสิบกล่อง ซึ่งก็คือ 60 ขวด ถึงจะพอให้คนละสองขวด ! ”

ถังจิงเทียนแทบจะกระอักเลือดออกมาเต็มปากหลังจากได้ยินแบบนี้

เขาคิดว่าครั้งนี้เจียงเสี่ยวไป๋รีดไถเงินจากรัฐบาลด้วยเหล้าเทียนเซี่ยไป๋จำนวน 480 ขวด ซึ่งถือเป็นเรื่องใหญ่มากแล้ว แต่เขาก็บีบจมูกและยอมรับมันไป

แต่แผนการทรยศของเจียงเสี่ยวไป๋ยังไม่จบแค่นั้น เมื่อเขาพลาดท่า ก็ได้ตกหลุมพรางของเจียงเสี่ยวไป๋ครั้งที่สองอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

เพราะเขาไม่ได้คาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะนำเหล้าอีก 60 ขวดจากในเมืองมาตอนเช้าอีก

จากเดิม 480 ขวด ก็รวมเป็น 540 ขวด

เขาสงสัยจุดประสงค์แฝงของเจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ ที่ยอมตื่นแต่เช้าเพื่อต้องการที่จะขายเหล้าเพิ่มอีก 60 ขวด

คิดเป็นเงินก็ 60,000 หยวน !

แต่เขาเป็นเถ้าแก่ใหญ่ขนาดนี้ คงไม่ต้องทำถึงขั้นนี้ก็ได้นี่ !

เขาระงับความโกรธไว้ในใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เนื่องจากรัฐบาลเมืองของเราเป็นคนจ่าย คุณก็ควรบอกผู้รับของขวัญด้วยว่ามันเป็นของฝากจากเมืองชิงโจว แต่พ่อบ้านของคุณบอกว่าคุณเป็นคนมอบให้พวกเขา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง ไม่ต้องกังวลกับรายละเอียดเหล่านี้ พวกเขาต้องรู้อยู่แล้วว่าเหล้าสองขวดนั้นเป็นของฝากจากเทศบาลเมืองชิงโจว ! ”

ถังจิงเทียนพูดด้วยความโกรธ “พวกเขาจะรู้ได้อย่างไร ! ฉันได้ยินเพียงว่าพวกเขาทั้งหมดขอบคุณคุณ ไม่มีใครขอบคุณเทศบาลเมืองชิงโจวเลยสักคน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดขึ้นมา “งั้นผมต้องขอโทษด้วย พ่อบ้านของผมไม่รู้เรื่องเลย ผมจะตักเตือนพวกเขาในภายหลังเอง ! ”

ปากของถังจิงเทียนเกือบจะบิดเบี้ยวเต็มทนแล้ว

ตักเตือน ?

หากคำตักเตือนมีประโยชน์ แล้วคุณสามารถกู้คืนการสูญเสียนับแสนของฉันได้ไหม ?

เมื่อเห็นว่าถังจิงเทียนยังคงโกรธอยู่ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตบหน้าอกของเขาแล้วพูดว่า “งั้นผมจะไล่เหล่าเฉียวออกเอง ! ”

“เขาก็นะ ! ”

“ไม่รู้งานเอาเสียเลย ! ”