ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1254 มาถึงถู่เฉิงแล้ว

ตอนที่ 1254 มาถึงถู่เฉิงแล้ว

ถังจิงเทียนมีความคิดดี ๆ อะไรงั้นเหรอ ?

แน่นอนว่าเขาหลอกเจียงเสี่ยวไป๋ !

เขากล่าวว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ต้องการจะสร้างถนนจากชิงโจวมาถู่เฉิงไม่ใช่เหรอ ? คุณมอบหมายงานนี้ให้เขาสิ ด้วยทรัพยากรทางการเงินของเจียงเจียกรุ๊ป การสร้างถนนสายเล็ก ๆ เช่นนี้คงไม่เป็นปัญหาสำหรับพวกเขาหรอก”

หลินต้ากั๋วคิดตามและเงียบไปในทันที

เจิงเหลียงหยูกล่าวว่า “นายกเทศมนตรีถัง การก่อสร้างถนนเป็นเรื่องของรัฐบาล การจัดสรรให้เอกชนรับผิดชอบไปแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่ดี ! ”

น้ำเสียงของเขาแสดงให้เห็นว่าเขากำลังปกป้องเจียงเสี่ยวไป๋อย่างชัดเจน

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ผู้นำ แทนที่จะจัดสรรทรัพยากรมาสร้างถนนให้กับถู่เฉิง เราก็แค่ให้เจียงเจียกรุ๊ปแลกเปลี่ยนทรัพยากรกับถู่เฉิงไปโดยตรงเลย ! สิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋ชอบที่สุดคือการทำธุรกิจแบบแลกเปลี่ยนทรัพยากรอยู่แล้ว”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ เจิงเหลียงหยูก็ไม่สามารถพูดอะไรได้สักพัก

ท้ายที่สุดแล้ว ตั้งแต่ที่เขารู้จักเจียงเสี่ยวไป๋มา เขาก็รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ชอบทำธุรกิจแบบแลกเปลี่ยนทรัพยากรมากที่สุด

แต่ถู่เฉิงยากจนมาก นอกจากเหมืองถ่านหินและก๊าซธรรมชาติที่ถูกค้นพบแล้ว ยังมีอะไรที่สามารถแลกเปลี่ยนได้อีก ?

เจิงเหลียงหยูคิดอะไรไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

ส่วนถังจิงเทียนก็คิดเหมือนกับที่เขาได้พูดออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋ชอบที่จะแลกเปลี่ยนทรัพยากรไม่ใช่เหรอ ? แลกเปลี่ยนทรัพยากรกับถู่เฉิง มาดูกันว่าเขาจะได้อะไรเป็นการแลกเปลี่ยน ?

ฉันต้องทำให้คุณเสียเงินค่างานเลี้ยงต้อนรับนับล้านที่คุณฉ้อโกงฉันไปให้ได้ !

เจียงเสี่ยวไป๋กำลังคุยกับหวังเว่ยตงในเวลานี้ เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าถังจิงเทียนที่อยู่ข้างหน้ากำลังขุดหลุมให้เขาอยู่

……

หลัวฉางเซิงได้รับโทรศัพท์จากหลี่ชิงอีในตอนเช้า และรู้ว่าผู้นำมณฑล อย่าง หลินต้ากั๋ว รวมถึงเฉียวเจิ้งเหลียง ผู้เชี่ยวชาญด้านการขุดเจาะสกัดก๊าซธรรมชาติและคนอื่นจะไปถึงถู่เฉิงในเวลาเที่ยงของวันนี้

เมื่อถึงเวลาเกือบสิบเอ็ดโมง เขาก็พาหม่าลี่ หยินซื่อ และสมาชิกคนอื่นในทีมของถู่เฉิงไปรออยู่นอกเมืองไปสองลี้

มีรถบัสรับส่งผู้โดยสารเพียงคันเดียวที่แล่นออกจากถู่เฉิงไปยังชิงโจว และมีรถบรรทุก 140 ขนาดใหญ่ที่กำลังบรรทุกถ่านหินขับออกไป จากนั้นทั้งถนนก็เงียบสงบและไม่มีการจราจรที่พลุกพล่านเหมือนถนนสายหลักในตัวอำเภอ

หม่าลี่มองไปที่ถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อแล้วพูดด้วยความกังวล “นายอำเภอหลัว ผู้นำของมณฑลกำลังมา พวกเขาจะไม่โกรธใช่ไหมเมื่อเห็นถนนสายหลักมีสภาพที่ย่ำแย่แบบนี้ ? ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ถนนมันก็อยู่ในสภาพที่ย่ำแย่แบบนี้มานานแล้ว เราไม่สามารถให้รถบรรทุกไปลากกรวดมาสองสามคัน เพื่อมาถมเพียงเพราะผู้นำกำลังมา ! ”

หม่าลี่พูดว่า “ที่จริงแล้วเอามาถมแค่ทางเข้าก็ยังดี ! ”

หลัวฉางเซิงถอนหายใจ และพูดว่า “แม้ว่าเราจะให้คนเอากรวดมาถมหลุมบ่อบนถนนไม่กี่ลี้นอกเมืองได้ แต่ถนนข้างหน้าอีกหลายสิบลี้ก็เป็นหลุมเป็นบ่อไม่ต่างกันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ ? ”

ดังนั้น หากจำเป็นต้องปรับระดับถนนที่ยาวหลายลี้แบบนี้ ก็ไม่ใช่โครงการขนาดเล็ก และไม่สามารถทำให้เสร็จได้ภายในสิบวัน

หยินซื่อพูดจากด้านข้างว่า “เหล่าหม่า ผู้นำกำลังมาแล้ว เราไม่จำเป็นต้องไปกังวลกับความคิดที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้หรอก”

“ถ้าคุณมีเวลา ทำไมไม่มาช่วยกันคิดวิธีขอทรัพยากรจากผู้นำให้ได้เยอะ ๆ ในขณะที่เขายังอยู่ที่นี่ล่ะ ? ”

หม่าลี่กล่าวว่า “ในที่สุดผู้นำก็มาที่นี่ทั้งที ถ้าเรามัวแต่ไปขอทรัพยากรโดยตรง มันจะไม่สร้างความประทับใจที่ไม่ดีต่อผู้นำเหรอ ? ”

หยินซื่อเม้มริมฝีปาก แล้วพูดว่า “ตราบใดที่เราสามารถหาทรัพยากรมาได้ มันก็ไม่สำคัญว่าจะสร้างความประทับใจที่ดีได้หรือไม่ หากว่าแย่สุดก็แค่โดนไล่ออก ถึงตอนนั้นฉันก็จะตามภรรยาไปทำเหล้าที่เจี้ยนหยาง ! ”

หลัวฉางเซิงฟังแล้วก็พูดว่า “เอาล่ะ คุณสองคนหยุดพูดเรื่องไร้สาระและคอยดูรถเถอะ วันนี้ผู้นำและผู้เชี่ยวชาญมา ฉันเดาว่าเราจะต้องแบ่งงานกันหลังจากที่พวกเขามาถึง”

หลังจากดูเวลาแล้ว เขาก็กล่าวว่า “เมื่อถึงเวลา คุณจะต้องได้ไปกับผู้เชี่ยวชาญเฉียวที่ชนบทก่อน เตรียมตัวไว้ให้ดี เขาเป็นคนแก่ที่เกษียณแล้ว แต่ก็ยังยอมเดินทางไกลเพื่อมาช่วยเรา เราต้องปฏิบัติต่อพวกเขาให้ดี”

หม่าลี่กล่าวว่า “นายอำเภอหลัว ไม่ต้องกังวล ฉันได้เตรียมอาหารและเสบียงไว้หมดแล้ว และฉันก็เตรียมไม้เลื่อนไว้ด้วย ! ”

หยินซื่อรู้สึกขบขัน “เหล่าหม่า ทำไมจะต้องเตรียมมันไปด้วยล่ะ ? ”

หม่าลี่กล่าวว่า “ก็นายอำเภอหลัวบอกแล้วนี่ว่าผู้เชี่ยวชาญเฉียวเริ่มแก่แล้ว ฉันกลัวว่าเขาจะเดินบนภูเขาไม่ไหว ฉันจะได้ใช้ไม้เลื่อนยกเขาขึ้นไป ! ”

หยินซื่อยิ้มและโบกมือ “ถ้าอย่างนั้นคุณควรเตรียมเปลหามมาดีกว่าไม้เลื่อนนะ ผู้สูงอายุจะกล้านั่งบนนั้นได้อย่างไร ฉันเกรงว่าพวกเขาจะกังวลมากกว่าหากนั่งบนนั้น”

เมื่อหม่าลี่ได้ฟังก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

“มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ฉันแค่เตรียมการ หากมีไว้มันจะง่ายกว่ามาก ! ”

ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยและหัวเราะกันอยู่นั้น ฝุ่นบนถนนก็ปลิวตลบมาแต่ไกล

“มาแล้ว ขบวนรถกำลังมา ! ”

หลัวฉางเซิงมองเห็นรถแลนด์โรเวอร์มาจากระยะไกล ตามมาด้วยรถบัสคันใหญ่ เขาจึงพูดด้วยความตื่นเต้น

ขณะที่พูดเช่นนี้ เขาก็โยนก้นบุหรี่ในมือทิ้งไป “หม่าลี่ ให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม ! ”

หม่าลี่ดำเนินการอย่างรวดเร็ว และกลุ่มคนมากกว่าสิบคนก็ยืนอย่างเรียบร้อยบนถนนเพื่อรอการมาถึงของขบวนรถ

ไม่นานหลังจากนั้น รถแลนด์โรเวอร์ก็ค่อย ๆ หยุดต่อหน้าทุกคน และรถบัสที่อยู่ด้านหลังก็หยุดด้วยเช่นกัน

หลัวฉางเซิงเดินอย่างรวดเร็วไปยังรถแลนด์โรเวอร์

ก่อนที่เขาจะไปถึงที่นั่น หลินต้ากั๋วก็ได้เปิดประตูและลงมาจากรถอย่างช้า ๆ

“ท่านผู้นำ ยินดีต้อนรับสู่ถู่เฉิง ! ”

แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหลินต้ากั๋วกับตาตนเอง แต่หลัวฉางเซิงก็เคยเห็นหลินต้ากั๋วมาแล้วหลายครั้ง ไม่ว่าจะในทีวีหรือในหน้าหนังสือพิมพ์ และเขาก็จำได้อย่างรวดเร็วว่าชายร่างสูงอายุหกสิบปีคนนี้คือหลินต้ากั๋ว เขาจึงกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“คุณคือหลัวฉางเซิงสินะ ! ”

หลินต้ากั๋วยิ้มและพูดด้วยสีหน้าที่เป็นกันเอง และเริ่มที่จะเอื้อมมือไปจับกับมือของหลัวฉางเซิง

“ใช่ ท่านผู้นำ ผมหลัวฉางเซิง ! ”

หลัวฉางเซิงพูดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอื้อมไปจับมือกับหลินต้ากั๋วอย่างประหม่า

หลินต้ากั๋วถอนหายใจ “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่ถู่เฉิง ฉันไม่คาดคิดว่าถู่เฉิงจะยากจนกว่าที่คิดขนาดนี้ ! ”

หลัวฉางเซิงรีบพูดว่า “เป็นเพราะผมทำหน้าที่ได้ไม่ดีนัก ผมล้มเหลวในการนำพาผู้คนจำนวน 280,000 ชีวิตในเมืองหลุดพ้นออกจากความยากจน ผมรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง ……”

หลินต้ากั๋วโบกมือ “ฉันแค่บอกความรู้สึกที่แท้จริงของฉันกับคุณ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะวิพากษ์วิจารณ์คุณ และคุณไม่จำเป็นต้องตำหนิตัวเอง”

เมื่อได้ยินแบบนั้น หลัวฉางเซิงก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

ในเวลานี้ เจิงเหลียงหยู, ถังจิงเทียน และติงจวิ้นเจี๋ยได้ก็ลงจากรถด้วย

หลัวฉางเซิงกำลังยุ่งอยู่กับการทักทายและต้อนรับพวกเขาทีละคน

เจิงเหลียงหยูพูดกับติงจวิ้นเจี๋ยว่า “เลขาติง ไปบอกคนข้างหลังว่าไม่ต้องลงจากรถ”

“ได้ครับ ! ”

ติงจวิ้นเจี๋ยตอบตกลง และเดินไปที่รถบัสที่อยู่ด้านหลังของพวกเขา

จากนั้น เจิงเหลียงหยูก็พูดกับหลัวฉางเซิงว่า “เรามาทักทายกันสั้น ๆ จากนั้นก็ตรงไปที่หน่วยงานปกครองของอำเภอกันเถอะ การพูดกลางสถานที่โล่งแจ้งแบบนี้ เกรงว่าเดี๋ยวจะเป็นลมแดดเอาได้”

หลัวฉางเซิงขอโทษอย่างรวดเร็ว “ฉันต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้คิดให้รอบคอบกว่านี้……”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “คุณหลัว คุณไม่จำเป็นต้องสุภาพอะไรขนาดนี้ แม้ว่าถู่เฉิงจะล้าหลังไปบ้าง แต่ก็ได้มีการค้นพบแหล่งก๊าซธรรมชาติแล้ว และอนาคตที่นี่จะต้องพัฒนาอย่างก้าวกระโดดแน่นอน”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เริ่มที่จะจับมือกับหม่าลี่ หยินซื่อ และคนอื่น พลางกล่าวทักทายอย่างเป็นกันเอง “สหาย ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของพวกคุณ”

ความเป็นกันเองนี้ทำให้หม่าลี่และคนอื่นตื่นเต้นกันอย่างมาก

หลังจากที่ทักทายกันสั้น ๆ รถของหลัวฉางเซิงก็ได้ขับเปิดทางและนำขบวนรถไปยังที่ว่าการอำเภอถู่เฉิง ส่วนรถของหยินซื่อและรถคันอื่นก็ขับตามมาด้านหลัง

หลังจากขับผ่านถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อมา ขบวนรถก็เข้าสู่ตัวอำเภอถู่เฉิง

หลินต้ากั๋วและคนอื่น ลงจากลงรถแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เมื่อเห็นที่ว่าการอำเภอของถู่เฉิงมีลักษณะคล้ายกับฟาร์มมากกว่าเป็นหน่วยงานของรัฐ