ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1282 ความนับถือตนเองของชายชรา

ตอนที่ 1282 ความนับถือตนเองของชายชรา

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้แสดงความคิดเห็น และพูดเพียงว่า “ช่างหลี่ ทำงานของคุณไปก่อนเถอะครับ ! ”

ช่างหลี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะวัดขนาดตัวให้ประธานหลินก่อน ! ” ขณะที่เขาพูดเช่นนี้ เขาก็วัดขนาดตัวอย่างชำนาญและบันทึกไว้ในสมุดบันทึกของเขา

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็วัดตัวของหลินเจียอินเสร็จ

หลังจากที่หลินเจียอินขอบคุณเขาเสร็จ เขาก็พูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “มานี่มา ฉันจะวัดให้คุณต่อ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดกับช่างหลี่ “ของผมไม่จำเป็นต้องวัดหรอกครับ ! ”

ช่างหลี่พูดด้วยความประหลาดใจ “เถ้าแก่เจียง คุณสั่งตัดเสื้อผ้าใหม่ให้คนในครอบครัวของคุณหมด แต่คุณที่เป็นถึงหัวหน้าครอบครัวกลับลังเลที่จะสั่งตัดเย็บเสื้อผ้าใหม่ให้ตัวเอง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ช่างหลี่ ต้องขอโทษจริง ๆ ผมแค่ขอให้คุณมาช่วยวัดขนาดตัวให้ภรรยาและลูก ๆ ของผม ผมไม่ได้จะขอให้คุณช่วยตัดเสื้อผ้าให้”

เขาชี้ไปที่หลี่ชิงอี แล้วพูดว่า “อย่างไรก็ช่วยส่งข้อมูลการวัดให้เลขาหลี่ด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะเอาเงินให้คุณ ! ”

ช่างหลี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เมื่อได้ยินแบบนี้

เขาคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังเรียกเขามา เพื่อจะให้เขาตัดเย็บเสื้อผ้าให้ !

อย่าพูดถึงว่าเขาสามารถทำเงินได้แค่ไหนจากการที่เจียงเสี่ยวไป๋ขอให้เขามาตัดเสื้อผ้าให้ในแต่ละครั้ง

ตอนนี้พูดได้เลยว่าเจียงเสี่ยวไป๋ถือว่าเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงที่สุดในชิงโจว

หลายคนภูมิใจที่ได้รู้จักกับเจียงเสี่ยวไป๋

อย่างไรก็ตาม แม้แต่ในหมู่พนักงานของเจียงเจียกรุ๊ปก็ยังมีผู้คนนับไม่ถ้วนที่ไม่เคยเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ตัวเป็น ๆ มาก่อนด้วยซ้ำ

อย่าว่าแต่คนนอกอย่างเขาเลย…..

ช่างหลี่รู้สึกโชคดีที่ได้รู้จักเจียงเสี่ยวไป๋ก่อนที่เขาจะร่ำรวย

แต่หลังจากนั้น พวกเราก็ไม่เคยพบกันอีกเลย มีเพียงเจียงเจียกรุ๊ปเท่านั้นที่ติดต่อมาทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ กับเขา

ครั้งนี้ เขาคิดว่าถ้าเขาได้ตัดเย็บเสื้อผ้าให้กับเจียงเสี่ยวไป๋และครอบครัวด้วยมือของตัวเอง นั่นจะเป็นความภาคภูมิใจของเขาไปตลอดชีวิต !

จากนี้ไป เขาสามารถพูดได้อย่างภาคภูมิใจว่า “เสื้อผ้าที่เถ้าแก่เจียงสวมใส่ เขาเป็นคนตัดเย็บให้เอง ! ”

ในตอนนั้น ในใจของเขาเต็มไปด้วยความหวัง แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับแค่ขอให้เขามาวัดขนาดตัวให้ก็เท่านั้น ไม่ได้มีความตั้งใจที่จะให้เขาตัดเสื้อผ้าให้

ความผิดหวังนี้ราวกับตกลงมาจากเมฆลงสู่รางน้ำ

“เสื้อผ้าที่ฉันทำ มันเชยมาก ! ”

“ผู้ช่วยเจียงคงจะไม่ชอบ ! ”

แม้ว่าช่างตัดเสื้อหลี่จะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ก็ได้คร่ำครวญอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขารู้สึกผิดหวังมาก ก่อนจะให้ข้อมูลทั้งหมดแก่หลี่ชิงอีไป แต่เมื่อหลี่ชิงอีให้เงินเขา 120 หยวน เขาก็ปฏิเสธ

“เถ้าแก่เจียงมักจะช่วยเหลือธุรกิจของชายชราอย่างฉันมาตลอด เป็นเกียรติมากสำหรับฉันที่ได้ช่วยวัดตัวให้ประธานหลิน ฉันจะคิดเงินได้อย่างไร ? ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบไม้บรรทัดและสมุดบันทึกแล้วกลับไปด้วยสีหน้าผิดหวัง

หลินเจียอินมองไปยังช่างหลี่และพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “ดูสิ คุณแค่เรียกให้เขามาวัดขนาดตัวเท่านั้น แต่ไม่ได้ตัดเสื้อผ้ากับเขา คุณกำลังทำร้ายความตั้งใจของช่างหลี่อยู่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้คาดคิดว่าจะเป็นแบบนี้

เดิมทีเขาคิดว่าคงจะดีมากถ้าขอให้ช่างหลี่มาช่วยวัดขนาดและให้เงินค่าจ้างกับเขา 120 หยวน

แต่ไม่ได้คาดคิดว่าความภาคภูมิใจในตนเองของช่างตัดเสื้อชราจะแข็งแกร่งขนาดนี้

หลินเจียอินกล่าวว่า “ที่จริงแล้วแค่คุณขอให้เขาทำชุดสูทสักชุด มันก็คงไม่มีอะไร ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ใช่ มันคงไม่เป็นแบบนี้ ! ผมแค่ไม่ได้คิดอย่างรอบคอบก็เท่านั้น ! ”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ให้หลี่ชิงอีไปบอกเขาให้ตัดชุดให้ฉัน ชานชาน อันอัน และห่าวห่าวคนละหนึ่งชุดสิ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “ลืมไปเถอะ ในช่วงบ่ายผมจะให้จางเสี่ยวชุ่นไปรับเขาที่เจียงวาน เพราะเขาต้องไปวัดขนาดตัวของพ่อแม่อีก แล้วค่อยบอกให้เขาตัดชุดให้คนในครอบครัวของเราคนละหนึ่งชุด ! ”

หลินเจียอินพยักหน้า “แบบนั้นก็ได้”

หลังจากที่หลินเจียอินกลับไปที่ห้องทำงานของเธอ จึงเหลือแต่เขาและเจียงชานอยู่ในสำนักงานเพียงสองคนเท่านั้น

เจียงชานพูดว่า “พ่อคะ ถ้าพ่อไม่ได้คิดจะให้ปู่หลี่ตัดเสื้อผ้าของเราตั้งแต่แรก แล้วจะสั่งตัดเสื้อผ้าของเราที่ไหนเหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “พ่อรู้จักนักออกแบบแฟชั่นสองสามคน จึงจะขอให้พวกเขาออกแบบตัดเย็บเสื้อผ้าให้เรา”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “พ่อ เสื้อผ้าที่ออกแบบโดยนักออกแบบดีกว่าเสื้อผ้าที่ปู่หลี่ทำหรือเปล่าคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “การออกแบบคือศิลปะ และการตัดเย็บก็คืองานฝีมือ พ่อไม่ได้บอกว่าของใครดีกว่ากัน แต่อย่างน้อยผลงานที่ออกมาก็แตกต่างกัน”

เจียงชานรับคำ ดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของผู้เป็นพ่อ

เธอไม่ถามอีกต่อไปและพูดว่า “พ่อคะ หนูไม่ได้ไปร้านนวดเท้ามานานแล้ว หนูอยากกินข้าวอบหม้อดินเป็นมื้อกลางวันมากเลยค่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมาเสียงดัง “มีของอร่อยมากมาย ทำไมถึงอยากกินอาหารง่าย ๆ แบบนั้นล่ะ ! ”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “อาจเป็นเพราะหนูเคยชินกับการกินมันมาก่อน พอไม่ได้กินมานานก็เลยคิดถึงมัน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ลูกอยากนวดเท้าด้วยหรือเปล่า ? ”

เจียงชานหัวเราะเบา ๆ “ได้นวดเท้าด้วยก็ดีค่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างมีความสุขว่า “เอาล่ะ งั้นเที่ยงนี้ไปกินข้าวอบหม้อดินกัน และระหว่างนั้นก็พาแม่ไปนวดเท้าด้วย ! ”

“โอ้ ! เยี่ยมมาก ! ” เจียงชานกระโดดขึ้นอย่างมีความสุข “หนูจะเรียกแม่ แล้วเราก็ไปกันเลย ! ”

ไม่กี่นาทีต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋และครอบครัวของเขาก็ออกเดินทางจากสำนักงานชั่วคราวของบริษัทไปที่ร้านนวดเท้าที่ถนนเหมียววาน

“ประธาน ในที่สุดคุณก็มาที่นี่สักที ! ” ทันทีที่เฉินซินเห็นหลินเจียอิน เธอก็บ่นว่า “คุณไม่ได้มาที่นี่หลายเดือนแล้ว ฉันคิดว่าคุณลืมฉัน แล้วทิ้งฉันไว้ที่นี่ ไม่สนใจกันอีก ! ”

หลินเจียอินพูดด้วยความโกรธว่า “แม้ว่าฉันจะไม่ได้มาที่นี่ แล้วมีเดือนไหนที่เธอไม่ไปที่ทำงานของฉัน เธอเป็นถึงผู้จัดการแล้ว แต่ยังทำตัวเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อยู่ได้ ! ”

เฉินซินหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ถูกต้อง ใครบอกให้คุณเลือกฉันมาเป็นผู้จัดการเองล่ะ ! ”

ในเจียงเจียกรุ๊ปทั้งหมด เฉินซินเป็นพนักงานเพียงคนเดียวที่สนิทกับหลินเจียอินมากที่สุด

เธอดูแลหลินเจียอินในระหว่างตั้งครรภ์ ในเวลานั้นโจวเสี่ยวโจและเหลิ่งเวยยังไม่ได้มาทำงานที่บริษัท เธอจึงต้องทำทุกอย่างแทนหลินเจียอิน

จนกระทั่งเจียงเจียกรุ๊ปได้จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ เธอจึงถูกย้ายมาที่นี่ในฐานะผู้จัดการ

และก่อนที่หลินเจียอินจะคลอด เธอไม่ได้ไปทำงานที่สำนักงานใหญ่ของบริษัท แต่เธอจะใช้เวลาส่วนใหญ่ที่ร้านนวดเท้า ซึ่งก็ได้เจอเฉินซินทุกวัน

เมื่อหลินเจียอินได้ยินที่เธอพูด เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงช่วงเวลานั้น น้ำเสียงของเธอก็เบาลงและพูดว่า “เอาล่ะ วันนี้ฉันอยู่ที่นี่แล้วก็ต้อนรับฉันดี ๆ ด้วย ! ”

“ได้ค่ะ ! ” เฉินซินพูดอย่างมีความสุข “ฉันสัญญาว่าจะต้อนรับคุณอย่างดี คุณไปนวดเท้าก่อน แล้วค่อยมากินข้าวอบหม้อดิน ! ”

“พี่เฉินซิน แล้วหนูล่ะ ! ” เจียงชานพูดด้วยรอยยิ้ม

เฉินซินพูดด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่าพี่จะลืมหนูได้อย่างไร ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋และครอบครัวของเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันที่ร้านนวดเท้าจนถึงช่วงเย็น เขาขอให้เหลิ่งเวยไปส่งหลินเจียอินและคนอื่นกลับบ้าน จากนั้นเขาก็ขึ้นรถของจางเสี่ยวชุ่นและไปที่ร้านของช่างหลี่ต่อ

“เถ้าแก่เจียง ทำไมคุณถึงมาที่นี่ ? ”

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋มาที่ประตูร้านของเขาด้วยตนเอง ช่างหลี่ก็ประหลาดใจปนมีความสุข และถามอย่างเศร้าใจ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ช่างหลี่ ผมมาที่นี่เพื่อเชิญคุณไปที่บ้านของผม ! ”

อ่า ?

ช่างหลี่ตกตะลึง และถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มารับฉันไปที่บ้านของคุณทำไมเหรอ…?”