ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1283 มีเรื่องอะไร

ตอนที่ 1283 มีเรื่องอะไร

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมจะพาคุณไปที่บ้านของผมเพื่อวัดขนาดตัวให้พ่อแม่ของผม ! ”

วัดตัวอีกแล้วเหรอ !

เมื่อช่างหลี่ได้ยินแบบนั้น เขาก็รู้สึกเศร้าในใจ

เขาแค่อยากให้ไปวัดขนาดตัวสินะ

เขาพูดด้วยอารมณ์ที่หดหู่ “เถ้าแก่เจียง คุณแค่บอกให้ฉันไปวัดขนาดตัวของพ่อแม่คุณก็พอแล้ว ทำไมจะต้องมารอรับที่หน้าประตูด้วยตัวเองขนาดนี้ด้วย ! ”

เมื่อพูดเช่นนั้น เขาก็เรียกหาถู่ตี้ให้เอาสายวัดและหนังสือบันทึกเล่มเล็กมาให้เขา แล้วพูดว่า “งั้นก็ไปกันเถอะ ! ”

“ช่างหลี่ เชิญครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ก้าวไปข้างหน้าและปล่อยให้ช่างหลี่เดินนำไปก่อน

ช่างหลี่พูดอย่างสุภาพ “เถ้าแก่เจียง คุณเป็นแขกของเรา เชิญออกไปก่อนเลย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยอมอย่างสุภาพ แต่เมื่อช่างหลี่ยืนกรานแบบนี้ออกมา เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากร้านก่อน

หลังจากขึ้นรถแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ถามว่า “ช่างหลี่ คุณเปิดร้านตัดเสื้อมานานแค่ไหนแล้ว ? ”

ช่างหลี่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว ก็พูดว่า “นานมาแล้ว ฉันอาศัยอยู่กับพ่อในร้านตัดเสื้อมาตั้งแต่เด็ก ฉันโตมาในร้านตัดเสื้อ และเริ่มเรียนตัดเย็บตั้งแต่จำความได้ ส่วนเริ่มทำเสื้อผ้าเมื่อไหร่นั้น มันก็นานมากจนฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“อาจจะห้าสิบปีได้แหละมั้ง ? ”

“หรืออาจจะสี่สิบเก้าปีแล้ว ! ”

เขาส่ายหัว “ฉันแก่แล้วและความจำไม่ค่อยจะดี ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณทำงานเป็นช่างตัดเสื้อมาหลายสิบปีแล้ว ไม่รู้สึกว่ามันน่าเบื่อเลยเหรอครับ ? ”

รอยยิ้มฝืนปรากฏบนริมฝีปากของช่างหลี่ “คนจนอย่างเราแค่มีงานฝีมือเอาไว้หาเลี้ยงชีพก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว แม้ว่าเราจะได้รับงานมาแค่หนึ่งงาน เราก็สามารถเลี้ยงดูครอบครัวของเราด้วยงานฝีมือนี้ได้ จะเอาเวลาที่ไหนไปคิดว่ามันน่าเบื่อไหม ! ”

เขาเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “คนรุ่นเราไม่เหมือนกับคนรุ่นคุณ เราต้องอดอยาก เวลาจะกินก็ต้องเผื่อเหลือให้คนอื่น บางครั้งถึงขั้นไม่มีอะไรจะกินด้วยซ้ำ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เคยมีประสบการณ์ในยุคที่ช่างตัดเสื้อหลี่พูดถึงก็จริง แต่เขาก็สามารถเข้าใจได้

ชาติก่อนเขาไปล่าสัตว์ในแอฟริกา ซึ่งในศตวรรษที่ 21 ประเทศจีนได้เจริญรุ่งเรืองขึ้นมาแล้ว แต่เขาก็ยังเห็นผู้คนนับไม่ถ้วนในหลายพื้นที่ของแอฟริกาที่ไม่มีอาหารกิน

นอกจากนี้ ภาพยนตร์และรายการทีวีในรุ่นหลังหลายเรื่องยังแสดงให้เห็นสภาพความเป็นอยู่เมื่อหลายสิบปีก่อนด้วย เขาจึงสัมผัสได้

“คนรุ่นคุณและรุ่นพ่อของผมมีชีวิตที่ไม่ง่ายเลย ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

ช่างหลี่ยิ้ม และพูดว่า “เถ้าแก่เจียง ตอนนี้พ่อแม่ของคุณได้อยู่สุขสบายแล้ว ต่างจากฉันที่ยังต้องหาเงินมาให้ลูกและหลานใช้อยู่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “แต่อย่างน้อยชีวิตก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากแล้วนะครับ ! ”

“ถูกต้อง ! ” ช่างหลี่กล่าวว่า “ฉันได้ยินคนพูดว่าตอนนี้ชิงโจวพัฒนายิ่งกว่าเมืองหลวงของมณฑลเสียอีก แต่ฉันยังไม่เคยไปเมืองหลวงของจังหวัดมาก่อนเลย ฉันอยากจะหาเวลาไปดูว่าที่นั่นเป็นเมืองใหญ่ขนาดไหน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ขณะนี้สายการบินเปิดให้บริการแล้วครับ จากชิงโจวถึงเจียงเฉิงใช้เวลาเพียงชั่วโมงกว่าเท่านั้น หากคุณต้องการไป คุณก็สามารถไปได้ทุกเมื่อ ! ”

ช่างหลี่โบกมือ “ตั๋วเครื่องบินราคาหลายร้อยหยวน ฉันทนจ่ายเงินหลายร้อยหยวนไปกับการเดินทางแค่นี้ไม่ได้หรอก ! ”

“……”

พวกเขาทั้งสองคุยกัน ก่อนที่จะรู้ตัว พวกเขาก็มาถึงเจียงวานแล้ว

หลินเจียอินและเจียงชานมาถึงบ้านนานแล้ว ส่วนเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ก็รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ได้จ้างช่างตัดเสื้อมาช่วยวัดขนาดตัวของพวกเขา

เมื่อเห็นช่างหลี่ เจียงไห่หยางก็พูดอย่างสุภาพ “พี่ชาย ต้องขอโทษด้วยที่รบกวนคุณให้มาถึงที่นี่ มันถือว่าเป็นงานหนักสำหรับคุณจริง ๆ ! ”

ช่างหลี่เคยมาที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วครั้งหนึ่ง แต่ปีที่แล้วเป็นวันเฉลิมฉลองครบเดือนให้กับเจียงอันและเจียงห่าว ซึ่งในเวลานั้นมีแขกมาจำนวนมาก เจียงไห่หยางจึงจำเขาไม่ได้

ช่างหลี่กล่าวว่า “คุณสุภาพเกินไป มันไม่ใช่งานหนักอะไรสำหรับฉันหรอก เถ้าแก่เจียงไปรับฉันถึงที่เลย ! ”

ทั้งสองพูดคุยกันสองสามคำ แล้วเดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน

หลินเจียอินชงชามาให้ช่างหลี่เป็นการส่วนตัว ช่างหลี่จิบชาแล้วพูดว่า “ใครจะมาวัดตัวก่อนดี ! ”

เขามองไปที่เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ แล้วถามว่าใครจะมาวัดตัวก่อน

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “งั้นฉันวัดก่อนก็ได้ ! ”

ช่างหลี่ย่อมไม่ได้คัดค้าน เขาวัดตัวให้หวังซิ่วจวี๋ก่อน แล้วจึงวัดตัวให้เจียงไห่หยางต่อ

ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ทั้งสองคนก็วัดตัวเสร็จแล้ว ช่างหลี่กำลังจะปลดสายวัดที่คล้องคอออก เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เห็นอย่างนั้นก็พูดว่า “ช่างหลี่ ถ้าคุณไม่รีบกลับ วัดตัวให้ผมด้วยนะครับ ! ”

ช่างหลี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และพูดว่า “เถ้าแก่เจียง ตอนเช้าคุณบอกว่าจะไม่วัดตัวไม่ใช่เหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดแก้ตัวออกมาว่า “ที่ผมบอกที่บริษัทเมื่อเช้านี้ว่าไม่วัด ก็เพราะจะเชิญคุณมาวัดตัวให้ผมที่บ้านอย่างละเอียด ที่นั่นมันไม่ค่อยสะดวก ! ”

แม้ว่าช่างหลี่จะมองไม่เห็นความแตกต่างระหว่างการวัดตัวที่บริษัทกับที่บ้าน ?

แต่เนื่องจากเจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนี้ออกมา มันก็ทำให้เขามีความสุข

เขาใช้เวลาเกือบสิบนาทีในการวัดขนาดตัวของเจียงเสี่ยวไป๋อย่างละเอียด และจดบันทึก

ช่างหลี่กล่าวว่า “เถ้าแก่เจียง เลขาหลี่ไม่อยู่ที่นี่ ข้อมูลเหล่านี้ควรมอบให้ใคร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอามาให้ผมครับ ! ”

ช่างหลี่ทำตามคำแนะนำของเขาและฉีกข้อมูลของเจียงไห่หยาง หวังซิ่วจวี๋และของเจียงเสี่ยวไป๋ส่งให้กับเจียงเสี่ยวไป๋

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋รับไปแล้ว เขาก็พูดว่า “ช่างหลี่ นั่งพักสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมจะกลับมา”

ช่างหลี่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไปเอาเงินมาให้เขาอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “เถ้าแก่เจียง เรื่องเงินน่ะ…ไม่ต้องหรอก ฉันไม่คิดเงิน ! ”

“มันเป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องให้เงินฉัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ช่างหลี่ ผมไม่ได้จะไปเอาเงินมาให้คุณ แต่เดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง ! ”

“เอาล่ะ ไปทำธุระของคุณก่อนเถอะ ! ” ช่างหลี่ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากพูดออกไปแบบนี้

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ออกไป เจียงไห่หยางก็เชิญช่างหลี่ดื่มชาและยื่นบุหรี่ให้เขา

ทั้งสองอายุเท่ากัน และเริ่มพูดคุยกันขณะสูบบุหรี่ ซึ่งถือว่าคุยกันได้เข้าขามาก

ไม่นานหลังจากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็กลับมาพร้อมทั้งถือกระดาษเจ็ดแผ่นไว้ในมือ

“ช่างหลี่ นี่สำหรับคุณ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นกระดาษเจ็ดแผ่นให้ช่างหลี่แล้วพูด

ช่างหลี่หยิบมันขึ้นมาดู และเห็นกระดาษเจ็ดแผ่น แต่ละแผ่นมีข้อมูลการวัดตัวที่ถูกเขียนขึ้นมาใหม่อย่างประณีตของเจียงไห่หยาง หวังซิ่วจวี๋ เจียงเสี่ยวไป๋ หลินเจียอิน เจียงชาน เจียงอันและเจียงห่าว

ข้อมูลเหล่านี้มาจากการวัดของเขาเอง และเขายังคงจำข้อมูลเหล่านี้ได้ดี ดังนั้นข้อมูลเหล่านี้จึงไม่ผิดเพี้ยน

“เถ้าแก่เจียง นี่คือ…”

ช่างหลี่ถามด้วยความประหลาดใจ

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ช่างหลี่ ผมขอให้คุณวัดตัวให้ทุกคน แน่นอนว่าผมต้องอยากให้คุณช่วยตัดเสื้อผ้าให้ ! ”

ช่างหลี่ตกตะลึง เขาจำได้ชัดเจนว่าตอนที่เขาอยู่ในสำนักงานของเจียงเจียกรุ๊ป เจียงเสี่ยวไป๋บอกเขาว่าไม่ได้จะจ้างให้มาตัดเสื้อผ้าให้ แต่ทำไมตอนนี้เขาถึงมาบอกแบบนี้ล่ะ ?

แต่เขาก็ฟังเจียงเสี่ยวไป๋พูดต่อ “ช่างหลี่ คุณช่วยตัดเสื้อผ้าให้พวกเราคนละสองชุดได้ไหมครับ ตามขนาดที่ได้ไป เอาเสื้อผ้าฤดูหนาวหนึ่งชุด และเสื้อผ้าฤดูร้อนหนึ่งชุด น่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ ? ”

“คนละสองชุด ? ”

ช่างหลี่ตกตะลึงอีกครั้ง ตอนนี้จะถึงฤดูร้อนแล้ว เขาคิดว่าถ้าเจียงเสี่ยวไป๋จะสั่งให้เขาตัดเสื้อผ้าให้ เขาก็คงตัดเสื้อผ้าฤดูร้อนให้ได้ทันคนละหนึ่งชุดเท่านั้น

ไม่คิดเลยว่าเขาจะสั่งตัดเสื้อผ้าฤดูหนาวด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ครับ คนละสองชุด ยังมีเวลาอีกมาก ไม่ต้องกังวล แค่ทำออกมาให้ดีที่สุดก็พอครับ”

เมื่อได้ยินแบบนี้ ช่างหลี่ก็พูดอย่างมีความสุขว่า “ไม่ต้องกังวล เถ้าแก่เจียง ฉันจะใช้ผ้าที่ดีที่สุดเอามาตัดเย็บเสื้อผ้าของพวกคุณให้ออกมาดีที่สุดอย่างแน่นอน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เยี่ยมมากครับ ! ถ้าอย่างนั้นผมขอรบกวนด้วยนะครับ ! ”

ช่างหลี่รีบพูดออกมาว่า “มันเป็นอาชีพของฉัน รบกวนอะไรกัน อย่างพูดอย่างนั้นเลยนะเถ้าแก่เจียง”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็พูดว่า “งั้นฉันขอตัวกลับไปเตรียมตัวก่อนแล้วกัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ช่างหลี่ ไม่ต้องรีบครับ พ่อบ้านเฉียวได้เตรียมอาหารเผื่อคุณไว้แล้ว กินข้าวด้วยกันก่อนแล้วค่อยกลับ”

ช่างหลี่มีความสุขมากในเวลานี้ จนลืมเรื่องกินข้าวไปในทันที เขาพูดว่า “ขอบคุณมากเถ้าแก่เจียง ฉันคงไม่ได้อยู่กินด้วยหรอก ฉันต้องกลับก่อน…”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ช่างหลี่ นี่คือบ้านของผมในเจียงวาน ไม่ใช่ในเมือง ถ้าคุณไม่กิน ผมก็จะไม่ให้คนไปส่งคุณ ! ”

ช่างหลี่: “……”

เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องตอบตกลงที่จะอยู่ทานอาหารเย็นที่นี่

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ช่างหลี่ ที่จริงแล้วที่ผมพาคุณมาที่นี่ก็เพื่อจะเชิญคุณมาทานอาหารเย็นด้วยกัน เพราะผมมีเรื่องอื่นที่จะหารือกับคุณ หากการสนทนาเป็นไปด้วยดี ก็ถือว่าเป็นธุรกิจระหว่างเรา”

เมื่อได้ยินแบบนี้ ช่างหลี่ก็ถามด้วยความตื่นเต้น “หารือเรื่องอะไรงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “มากินข้าวก่อน แล้วค่อยคุยกันในขณะที่กินข้าวกันเถอะครับ”