ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1294 แจกจ่ายอุปกรณ์
ตอนที่ 1294 แจกจ่ายอุปกรณ์
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความประหลาดใจ “หมายถึงอะไรเหรอครับ ? ”
เหรินฉางเซี่ยกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้รองนายกเทศมนตรีหลี่มอบหมายให้เราติดตามไปคุ้มกันศาสตราจารย์มู่ เห็นว่าจะเข้าป่าเพื่อไปสำรวจอะไรบางอย่าง แต่ฉันกลับไปได้ยินภรรยาของคุณพูดว่ากำลังจะไปเที่ยวกัน ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “อ้อ ผมก็นึกว่าเรื่องอะไร ทริปครั้งนี้เป็นทั้งทริปสำรวจป่าไม้และพืชพรรณ และยังเป็นทริปท่องเที่ยวด้วยครับ”
เหรินฉางเซี่ยดูเหมือนจะไม่เชื่อ เขาจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “อย่าโกหกฉัน ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ทำไมผมจะต้องโกหกคุณด้วยล่ะครับ ? ”
เขาชี้ไปที่เหอซาน หม่าว่านหลี่ และเฟ่ยถูจือ แล้วพูดว่า “ถ้าเราแค่ไปเที่ยวกัน แล้วผมจะพาเจ้าหน้าที่ทั้งสามคนไปด้วยทำไมล่ะครับ ? ”
เขาพูดด้วยสีหน้ารังเกียจว่า “ดูสิครับ พวกเขาไม่สามารถสะพายเป้หรือแบกของหนักได้เลยด้วยซ้ำ ถ้าผมคิดแค่จะพาพวกเขาไปปีนเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับภาระดี ๆ เลย”
“แต่ในสามคนนั้น คนหนึ่งเป็นผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยว คนหนึ่งเป็นผู้อำนวยการสำนักงานทางหลวง และอีกคนเป็นผู้อำนวยการสำนักงานป่าไม้”
“ทำไมผมต้องพาทั้งสามไปด้วย ? ”
“นั่นก็เพราะเราจะไปสำรวจเส้นทางและเปิดโครงการท่องเที่ยว เมื่อถึงเวลา เราจะปลูกป่า สร้างถนน และพัฒนาภูเขาที่สวยงามหลายลูกให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว”
หลังจากได้ยินที่เขาพูด เหรินฉางเซี่ยรู้สึกโล่งใจและพูดว่า “ถ้าคุณไปเที่ยวชม ฉันคงไม่มีเวลาไปกับคุณด้วย แต่ถ้าคุณต้องการไปทำเรื่องจริงจังจริง ๆ ฉันจะไปกับคุณ ! ”
“ท้ายที่สุดแล้ว ความปลอดภัยของศาสตราจารย์มู่ก็สำคัญมากเช่นกัน ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่เพียงแต่ความปลอดภัยของศาสตราจารย์มู่เท่านั้น แต่สหายทั้งสองของคุณยังต้องทำงานหนักในครั้งนี้ด้วย พวกเขาต้องช่วยกันขนอุปกรณ์ระหว่างการเดินทางในครั้งนี้”
เหรินฉางเซี่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “อุปกรณ์อะไร ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าเราไปปีนเขา เราก็ต้องนอนบนนั้น ต้องมีเต็นท์ อาหาร เสื้อผ้า และอุปกรณ์อีกมากมาย”
เหรินฉางเซี่ยรู้สึกยินดี “แล้วแบบนี้ฉันจะต้องไปช่วยพวกเขาแบกด้วยหรือเปล่า ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “มันไม่ใช่คุณเท่านั้น คุณและผมเองก็ต้องช่วยกันขนอุปกรณ์พวกนี้ขึ้นไปด้วย นี่ถือเป็นหน้าที่ของชายหนุ่มอย่างเรา”
เมื่อได้ยินว่าเจียงเสี่ยวไป๋เองก็ต้อง ‘ยกของ‘ เหรินฉางเซี่ยก็รู้สึกว่าตนเองไม่ได้ถูกเอาเปรียบอะไร เขาพูดว่า “ตราบใดที่คุณช่วยกัน ฉันก็ไม่ว่าอะไร”
พวกเขาทั้งสองพูดคุยกันเบา ๆ ทำให้หลี่หมิงซานและคนอื่นไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด
จนกระทั่งเหรินฉางเซี่ยก้าวออกไป หลี่หมิงซานก็เดินขึ้นไปหาเจียงเสี่ยวไป๋และถามว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณช่วยบอกจุดหมายปลายทางของการเดินทางในครั้งนี้ได้ไหม ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณอยากรู้ใช่ไหม ? ”
หลี่หมิงซานกลอกตา ใครจะไม่อยากรู้บ้าง ?
จากนั้น เขาก็พยักหน้า
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม และพูดว่า “ถ้าคุณอยากรู้ ผมจะไม่บอกคุณ ! ”
“นี่…” จมูกของหลี่หมิงซานย่นด้วยความโกรธ เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า “คุณก็อายุเกือบจะสามสิบแล้ว ทำไมยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมา “เขาเรียกว่าทำตัวให้มีชีวิตชีวาเหมือนกับเด็กอยู่ตลอดเวลา เพื่อที่เราจะได้ดูเยาว์วัยอยู่เสมอ ! ”
หลี่หมิงซานพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ ไม่ต้องกังวล ผมรับประกันว่าสถานที่ที่ผมจะพาคุณไปนั้น มีทิวทัศน์ที่สวยงาม และคุณจะต้องชอบมันอย่างแน่นอน ! ”
หลี่หมิงซานเม้มริมฝีปากและสาปแช่งในใจ “ฉันชอบมันงั้นเหรอ ! ฉันชอบอยู่ในออฟฟิศ การปีนเขาจะมีประโยชน์อะไร ! ”
ถ้าไม่ใช่เพราะมีมู่เสี่ยวหวานไปด้วย เขาคงไม่ไปในครั้งนี้
ในเวลานี้ เมื่อหลินเจียอินและมู่เสี่ยวหวานเดินออกมาจากในสำนักงาน โดยไม่สนใจหลี่หมิงซานและคนอื่น หลินเจียจวินก็เรียกให้ทุกคนมารับอุปกรณ์ของตัวเอง
“มันคืออุปกรณ์อะไร ? ”
“ฉันก็ไม่รู้ ! ”
“อย่างไรก็รับ ๆ มาเถอะ พวกเขาเตรียมมาให้แล้วก็เอามาเถอะ ! ”
“ไปดูกันดีกว่าว่ามีอะไรบ้าง ? ”
“อย่างน้อยก็ไม่ต้องเตรียมเอง ! ”
“……”
หลี่หมิงซาน, เหอซาน, หม่าว่านหลี่ และคนอื่นพูดคุยกันพร้อมทั้งเดินไปยังรถกระบะที่จอดอยู่
แต่พวกเขาก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะเข้าไปรับอุปกรณ์
ท้ายที่สุดก็มีมู่เสี่ยวหวานและหลินเจียอินอยู่ที่นี่ ดังนั้นต้องให้พวกเธอไปรับก่อน
หลินเจียจวินได้นำของทุกอย่างที่เจียงเสี่ยวไป๋สั่งไปมาที่นี่ และเริ่มเอาออกมาแจกจ่ายให้ทุกคน
เจียงชานเป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไป เพราะเธอตั้งตารอมานานแล้ว และถามด้วยความตื่นเต้น “มันมีอะไรบ้างเหรอคะ ? ”
หลินเจียจวินยิ้ม และพูดว่า “มีของดีมากมาย ! ”
ในขณะที่เลือกของให้เจียงชาน อันดับแรกเขาได้ยื่นกระเป๋าเป้สีดำแดงให้เธอ ซึ่งมีขนาดที่พอดีกับตัวของเจียงชาน
เมื่อเจียงชานเห็นกระเป๋าใบนี้ เธอก็พูดอย่างมีความสุขว่า “ว้าว มันสวยมาก ! ”
หลินเจียจวินยิ้มและพูดว่า “มันทำมาเพื่อหนูโดยเฉพาะ มีอันเดียวเท่านั้น จะไม่ให้สวยได้อย่างไร ? ”
“อืม และยังมีเสื้อผ้าอีกนะ ! ”
ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบเสื้อผ้า รองเท้า หมวก ถุงมือ กระติกน้ำพกพาออกมาอย่างละสามชุด และกระเป๋าอีกใบที่บรรจุอุปกรณ์อาบน้ำครบชุด อย่างผ้าเช็ดตัว แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ขันน้ำ ฯลฯ เขายื่นให้เจียงชานทั้งหมดแล้วพูดว่า “ทั้งหมดนี้เป็นของหนู เอาเก็บไว้ที่กระเป๋าเป้สะพายหลังได้เลย แล้วรักษาให้ดี ๆ ”
“ได้ค่ะ ! ”
เจียงชานตอบตกลงอย่างมีความสุข เขาวางของต่าง ๆ ลงบนพื้น ก่อนจะยัดมันลงในกระเป๋าเป้สะพายหลังของเธอ จากนั้นก็เดินไปที่ห้องทำงานของเจียงเสี่ยวไป๋เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
จากนั้นมู่เสี่ยวหวาน, หลินเจียอิน, เจียงไห่หยาง, หวังซิ่วจวี๋ และหลินเจียหงก็มารับอุปกรณ์ของพวกเขา เนื่องจากของแต่ละคนมีชื่อติดไว้ หลินเจียจวินจึงหาเจอได้อย่างรวดเร็ว
อุปกรณ์ที่ได้ไปนั้นคล้ายกับของเจียงชาน จากนั้นทุกคนก็เข้าไปในออฟฟิศเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
ถึงตาของหลี่หมิงซานแล้ว เขายิ้มแล้วพูดว่า “ผู้ช่วยหลิน มีเสื้อผ้าด้วยเหรอ ? ”
หลินเจียจวินกล่าวว่า “ทุกคนจะได้คนละสามชุด ! ”
เขาเหลือบมองหลี่หมิงซาน แล้วพูดว่า “คุณใส่ชุดขนาดกลางใช่ไหม ? ”
หลี่หมิงซานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “มีขนาดไซส์ด้วยเหรอ ? ”
“มีสิครับ”
หลินเจียจวินพูดเบา ๆ พลางหยิบกระเป๋าเป้สะพายหลัง เลือกเสื้อผ้าขนาดกลางแล้วยื่นให้เขา จากนั้นก็เอาอุปกรณ์ขั้นพื้นฐานต่าง ๆ ให้ไปเหมือนกับที่คนอื่นได้
สำหรับรองเท้านั้น หลินเจียจวินชี้ไปที่ด้านหลังของรถมินิแวน แล้วพูดว่า “เลือกเองได้เลยครับ สไตล์เหมือนกันหมด ไปเลือกดูว่าของคุณใส่ไซส์อะไร แต่ละคนสามารถนำรองเท้าเดินป่าไปได้เพียงคู่เดียวเท่านั้น”
หลี่หมิงซานรู้สึกว่าอุปกรณ์ที่เขาได้ดูเหมือนจะแตกต่างจากของเจียงชาน หลินเจียอินและคนอื่นเล็กน้อย แต่เขาไม่สามารถบอกได้ว่าแตกต่างกันตรงไหน
หลังจากเอาของเสร็จ เขาก็เดินไปที่ท้ายรถเพื่อเลือกรองเท้าเดินป่าที่เหมาะกับขนาดเท้าของเขาแล้วจึงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็พบว่านี่เป็นเสื้อผ้าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เขามองดูอยู่นานแล้ว เพราะไม่รู้ว่าด้านไหนเป็นด้านไหน อันไหนด้านใน อันไหนด้านนอก ?
เขายังไม่รู้จะใส่อย่างไร จนกระทั่งเหอซานเข้ามา
เหอซานกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ คุณดูชุดนี้ซ้ำไปซ้ำมานานแล้ว แต่ก็ยังไม่ใส่ มีอะไรเหรอครับ ? มันไม่พอดีตัวเหรอ ? ”
หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่ามันไม่พอดี ฉันแค่ไม่รู้ว่ามันใส่อย่างไรกันแน่ ! ”
เหอซานแอบหัวเราะในใจ แค่แยกแยะด้านในกับด้านนอกได้ก็ลองใส่ ๆ มันไปก่อน ?
เป็นไปได้มากว่าที่ผ่านมาภรรยาของเขาคงจะเป็นคนเตรียมเสื้อผ้าให้เขา และดูแลอย่างดีมาตลอด !
เขายิ้ม แล้วพูดว่า “ให้ผมดูหน่อยสิ ! ”
เขาและหลี่หมิงซานต่างก็ได้เสื้อผ้าเหมือนกัน เมื่อเขาหยิบเสื้อผ้าออกมาดู ท่าทางของเขาก็ไม่ต่างจากหลี่หมิงซาน เขาไม่เข้าใจว่ามันต้องใส่แบบไหน จนต้องกลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน
ทั้งคู่ไม่เคยเห็นเสื้อแจ็คเก็ตแบบนี้มาก่อน แล้วพวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเดิมทีแล้วเสื้อแจ็คเก็ตนี้สามารถใส่ได้สองด้าน ?
YOU MAY ALSO LIKE
