ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1336 กังวลเกี่ยวกับการพัฒนา

ตอนที่ 1336 กังวลเกี่ยวกับการพัฒนา

ครั้งนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คิดที่จะปิดบังอะไร เขาพูดว่า “คราวนี้เราจะไปที่ตำบลไท่หยางเหอกัน”

มีป่าหินในเขตชุมชนไท่หยางเหอ ซึ่งหลี่หมิงซานเองก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน

เมื่อเหอซานรายงานให้เขาทราบตอนนั้น สถานที่แรกที่เขาพูดถึงคือป่าหินในเขตตำบลไท่หยางเหอ

“ฉันพอจะรู้ว่าที่นั่นมีอะไรน่าสนใจ”

หลี่หมิงซานยิ้ม และพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณวางแผนที่จะพาเราไปสำรวจป่าหินใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า และพูดว่า “ใช่ครับ นั่นคือสิ่งที่ผมวางแผนไว้”

ทันใดนั้น หลี่หมิงซานก็รู้สึกผ่อนคลายและพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ในที่สุดก็ไม่จำเป็นต้องเดินขึ้น ๆ ลง ๆ แล้ว เพราะมันคือป่าหิน”

เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนั้นก็ถามด้วยความประหลาดใจ “รองนายกเทศมนตรีหลี่ คุณเคยไปที่ป่าหินมาแล้วเหรอครับ ? ”

หลี่หมิงซานยิ้มและพูดว่า “ฉันไม่เคยไปที่นั่นหรอก แต่เหอซานเคยเอาข้อมูลของที่นั่นให้ฉันดู”

เหอซานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นมาทันที “ฉันเคยไปที่นั่นมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อปีที่แล้ว ก้อนหินที่นั่นแปลกตามาก มันมีรูปทรงที่แปลกประหลาดดี”

เจียงเสี่ยวไป๋เห็นด้วยและกล่าวว่า “ใช่ครับ หินในป่าหินมีรูปร่างแปลกประหลาด แต่ที่นั่นจะน่าสนใจมากหลังจากที่ได้รับการพัฒนา”

เหอซานกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียงก็เคยไปที่นั่นด้วยเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมก็ได้ยินจากที่คนอื่นพูดมาเหมือนกัน ผมจะมีเวลาไปที่นั่นได้อย่างไร ? ”

เหอซานถือโอกาสนี้ถามต่อ “แล้วผู้ช่วยเจียงเคยได้ยินสถานที่ไหนอีกที่น่าสนใจจากคนเหล่านั้น ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเขา ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ผู้อำนวยการเหอ คุณอยากจะถามว่าหลังจากตรงนี้แล้ว เราจะไปที่ไหนอีกใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดถูก เหอซานยิ้มอย่างรู้ทัน “ฉันไม่สามารถซ่อนอะไรจากคุณได้จริง ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ถ้าคุณต้องการถามแบบนั้น ก็ถามออกมาโดยตรงดีกว่าครับ ไม่ใช่ว่าผมจะไม่บอกคุณเสียหน่อย”

หลี่หมิงซานมุ่ยปาก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยถามมาก่อน เขาเคยถามมาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ต้องผิดหวังตลอด เขาถึงได้ถามแบบนี้ออกมา

เหอซานจึงถามออกมาตามตรงว่า “หลังจากไปที่ป่าหินในเขตตำบลไท่หยางเหอแล้ว เราจะไปที่ไหนกันต่อหรือ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เราจะไปที่ภูเขาผิงซาน แคนยอนเหย่เหรินซี…”

หลังจากนั้น เขาก็ได้พูดถึงสถานที่ห้าแห่งติดต่อกัน

หลี่หมิงซาน, เหอซาน และคนอื่นมีสีหน้าขมขื่นหลังจากได้ยินแบบนี้ พวกเขาไม่คาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะมีแพลนไปที่ต่าง ๆ มากมายในครั้งนี้

เพราะตอนนี้พวกเขาก็ออกเดินทางมาสิบวันแล้ว !

หากว่าจะต้องไปสถานที่ทั้งห้าแห่งนี้ ถึงแม้ที่หนึ่งจะใช้เวลาเพียงสองวัน ก็ยังต้องกินเวลานานกว่าสิบวันอยู่ดี !

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูสีหน้าของหลายคนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “มันหายากนะครับที่เราจะออกมาเดินทางท่องเที่ยวกันแบบนี้ ดังนั้นผมก็อยากจะให้ทุกคนสนุก ! ”

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ฉันเองก็อยากจะเที่ยวแบบนี้ทุกวันเหมือนกัน แต่ฉันยังมีหลายอย่างที่ต้องทำจนล้นมือไปหมดแล้ว …”

เจียงเสี่ยวไป๋ขัดจังหวะ และพูดว่า “โลกจำเป็นต้องหมุนไปตลอด ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม จะมีคนทำสิ่งต่าง ๆ แทนเราอยู่เสมอ รองนายกเทศมนตรีหลี่ คุณควรจะสอนให้คนอื่นทำงานแทนคุณบ้างนะครับ”

หลี่หมิงซานทำหน้ามุ่ย ลืมมันไปเถอะ ทุกอย่างจะไร้ประโยชน์เมื่อต่อรองกับเจียงเสี่ยวไป๋

ระหว่างที่คุยกันมาตลอดทาง พวกเขาก็มาถึงในอำเภอเหลียงเจิ้นโดยไม่รู้ตัว

เจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่นกลับไปที่โรงแรมเพื่อพักผ่อนก่อน ในขณะที่เถิงจือจิงและเจ้าหน้าที่คนอื่นของอำเภอเหลียงเจิ้นได้กลับไปยังที่ว่าการอำเภอ

เถิงจือจิงขอให้เฉินเอินเกาไปที่โรงอาหารเพื่อสั่งพ่อครัวให้ทำอาหารกลางวันไว้ จากนั้นพวกเขาก็ไปที่ห้องประชุมเพื่อประชุมกันอีกครั้ง

หลังจากที่ทุกคนมาถึง เถิงจือจิงก็ได้กล่าวว่า “ระหว่างทางกลับ คุณทุกคนได้ยินแล้วใช่ไหมว่า พวกเขาจะไปตรวจสอบสถานที่ที่จะพัฒนาการเป็นแหล่งท่องเที่ยวอีกหลายแห่งในครั้งนี้ และถ้ำชางหลงของเราก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้น ฉันคิดว่าพวกเขาต้องมาตรวจสอบเพื่อคัดเลือกอย่างแน่นอน ถ้ำชางหลงจะกลายเป็นเป้าหมายในการพัฒนาหรือไม่นั้นยังไม่ทราบแน่ชัด”

“แต่การพัฒนาถ้ำชางหลงนั้นเป็นโอกาสที่หาได้ยากสำหรับอำเภอเหลียงเจิ้นของเรา ฉันจึงต้องการต่อสู้เพื่อมัน พวกคุณคิดเห็นอย่างไร ? ”

หลี่เต๋อหวังกล่าวว่า “ฉันคิดว่าถ้ำชางหลงของเรามีข้อได้เปรียบ อย่างไรซะถ้ำนี้มีขนาดใหญ่มากและจะกลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกแน่นอนเมื่อได้รับการพัฒนา”

เฉินเอินเกากล่าวว่า “เนื่องจากผู้ช่วยเจียงไม่ได้มาที่นี่เป็นที่แรกหรือที่สุดท้าย นั่นหมายความว่าถ้ำชางหลงไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดในใจของเขา และฉันเห็นสีหน้าของเขาหลังจากเดินออกมา มันไม่ค่อยมีความน่าตื่นเต้นเลย ดังนั้น… ฉันเองก็ค่อนข้างกังวล”

เถิงจือจิงกล่าวว่า “ผู้อำนวยการเฉินพูดถูก ฉันก็สังเกตเหมือนกัน เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นหรือมีความสุขอะไรเลย ด้วยเหตุนี้ฉันจึงรู้สึกไม่มั่นใจ”

เธอเหลือบมองทุกคนที่อยู่ในที่นี่และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ดังนั้นเราจึงต้องหาทางที่จะเอาชนะโครงการนี้ให้ได้…”

ดังนั้นผู้ปฏิบัติงานทั้งหมดในอำเภอเหลียงเจิ้นจึงพบกันในห้องประชุมและหารือเกี่ยวกับวิธีคว้าโอกาสในการพัฒนาถ้ำชางหลง

พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าไม่เพียงแต่เจียงเสี่ยวไป๋จะพัฒนาถ้ำชางหลงเท่านั้น แต่เขายังจะพัฒนาสถานที่ทั้งหมดที่เขาไปทำการตรวจสอบในครั้งนี้อีกด้วย

และยังมีอีกหลายสถานที่ที่ไม่อยู่ในรายการการตรวจสอบในครั้งนี้ แต่เขาก็จะพัฒนามันไปพร้อมกัน

ไม่จำเป็นเลยที่เถิงจือจิงและเจ้าหน้าที่คนอื่นจะต้องจัดประชุมหารือกันในครั้งนี้

ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋รู้ เขาคงจะหัวเราะออกมา

การประชุมที่ที่ว่าการอำเภออำเภอเหลียงเจิ้นกินเวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมง จนกระทั่งมีคนออกมาจากห้องครัว มาบอกเถิงจือจิงว่าอาหารเที่ยงพร้อมแล้ว เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหยุดการประชุมแต่เพียงเท่านี้

เหตุผลที่ต้องหยุดแต่เพียงเท่านี้ก่อน ก็เพราะหลังจากการประชุมที่ยาวนานเช่นนี้ ก็ยังคิดแผนที่จะชักชวนเจียงเสี่ยวไป๋ให้พัฒนาถ้ำชางหลงไม่ออก

เถิงจือจิงเองก็เริ่มมีอาการปวดหัวขึ้นมา

เธอไม่มีทางเลือก นอกจากไปที่โรงแรมก่อน แล้วเชิญเจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่นมาทานอาหาร

หลังจากมาถึงโรงแรม เธอก็มาที่ห้องของหลี่หมิงซานก่อนแล้วเคาะประตู

บังเอิญเป็นหลี่หมิงซานที่มาเปิดประตูพอดี เมื่อเขาเห็นเถิงจือจิง เขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “นายอำเภอเถิง อาหารพร้อมแล้วหรือ ? ”

เขาหิวมากจนแทบรอไม่ไหว

เถิงจือจิงพยักหน้า แล้วพูดว่า “นายกเทศมนตรีหลี่ อาหารพร้อมแล้ว คุณออกมาก่อนได้ไหม ฉันมีเรื่องจะพูดด้วยค่ะ”

หลี่หมิงซานพักห้องเดียวกับเจียงไห่หยาง เขาจึงพยักหน้า เดินออกจากห้อง ปิดประตูแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “นายอำเภอเถิง เกิดอะไรขึ้น ? ถึงเรียกฉันมาคุยเพียงลำพังแบบนี้ ! ”

เถิงจือจิงกล่าวว่า “นายกเทศมนตรีหลี่ ฉันเห็นว่าผู้ช่วยเจียงได้ไปตรวจสอบสถานที่หลายแห่งในครั้งนี้และกังวลเล็กน้อยว่าถ้ำชางหลงของเราจะไม่ถูกเลือก ดังนั้นฉันจึงอยากให้คุณช่วยพูดให้ผู้ช่วยเจียงพัฒนาถ้ำชางหลง เพราะมันมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อพวกเราชาวอำเภอเหลียงเจิ้น มันเป็นโอกาสที่สำคัญมากสำหรับพวกเรา”

หลี่หมิงซานถอนหายใจ คงจะดีไม่น้อยหากเขาสามารถสั่งเจียงเสี่ยวไป๋ได้

แต่เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง และไม่ค่อยรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น

เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถโน้มน้าวใจเจียงเสี่ยวไป๋ได้ไหม

แต่ต่อหน้าเถิงจือจิง เขาจะปฏิเสธไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นผู้นำ และเขายังคงต้องรักษาอำนาจของเขาไว้ เขาพยักหน้าและพูดว่า “ตามที่ฉันรู้จักนิสัยของผู้ช่วยเจียง เขาอาจจะพัฒนาทุกที่ที่เขาไป”

“แน่นอน ฉันจะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวให้ด้วย ! ”

หลังจากได้ยินแบบนี้ เถิงจือจิงก็รู้สึกมีความสุขและพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณมากรองนายกเทศมนตรีหลี่ ! ”

หลี่หมิงซานโบกมือ แล้วพูดว่า “แน่นอน ฉันเองก็หวังว่าอำเภอเหลียงเจิ้นจะสามารถคว้าโอกาสในการพัฒนานี้ได้ ที่จริงนี่ก็เป็นความรับผิดชอบของฉัน คุณไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้น”

เขามองกลับไปที่ประตู แล้วกระซิบว่า “พ่อของผู้ช่วยเจียงและฉันพักห้องเดียวกัน นายอำเภอเถิงลองไปเกลี้ยกล่อมชายชราให้ช่วยพูดดูสิ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็พูดเสริมอีกครั้งว่า “คุณรู้ไหมว่าผู้ช่วยเจียงเป็นเด็กกตัญญูมาก ! ”

หลังจากได้ยินแบบนี้ ดวงตาของเถิงจือจิงก็เป็นประกาย และเธอก็พูดว่า “ฉันไม่มีความมั่นใจที่จะคุยกับเจียงเสี่ยวไป๋ก็จริง แต่สำหรับเจียงไห่หยางพ่อของเขา ฉันจะลองดู”