ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1345 ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ตอนที่ 1345 ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ขบวนรถซึ่งเดินทางมานานกว่าสิบวัน ค่อย ๆ ขับออกจากหมู่บ้านซวงเหอ มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองชิงโจว
หลังจากขับรถมานานกว่าสามชั่วโมงเป็นระยะทางหลายสิบกิโลเมตร พวกเขาก็กลับมาถึงชิงโจวในเวลาบ่ายโมงกว่า
เจียงเสี่ยวไป๋ส่งครอบครัวของเขาที่สำนักงานของเจียงเจียกรุ๊ป จากนั้นจึงได้พาหลี่หมิงซาน, เหอซาน, เฟ่ยถูจือ และหม่าว่านหลี่ไปที่สำนักงานเทศบาลเมือง
“ในที่สุดก็ได้กลับสักที ! ”
“ใช่ มันไม่ง่ายเลย เราออกเดินทางนานกว่าสิบวัน ! ”
“พอออกไปข้างนอกก็อยากกลับมาให้เร็วที่สุด แต่พอได้กลับมาจริง ๆ ก็คิดถึงชีวิตในช่วงที่ผ่านมาอยู่บ้าง”
“……”
หม่าว่านหลี่และคนอื่นที่นั่งอยู่แถวหลังหัวเราะและพูดคุยกัน
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผู้นำ คุณได้เห็นสิ่งที่คุณควรเห็นแล้วเมื่อออกไปข้างนอกในครั้งนี้ เมื่อคุณกลับมา คุณจะเริ่มดำเนินการ เราจะจัดทำแผนพัฒนาโดยเร็วที่สุด”
เหอซานกล่าวว่า “อย่ากังวลไปเลยผู้ช่วยเจียง ฉันจะกลับไปที่สำนักงานเร็ว ๆ นี้ และจะเรียกให้ทุกคนมาประชุมทันที”
หม่าว่านหลี่ยังกล่าวอีกว่า “ฉันก็เหมือนกัน ฉันจะเริ่มเตรียมการสำรวจและทำแผนที่ตั้งแต่วันนี้”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้ครับ ทุกคนเหนื่อยกันมามากในช่วงที่ผ่านมา วันนี้ก็กลับไปพักผ่อนเถอะ รอถึงพรุ่งนี้ก็ยังไม่สาย”
หม่าว่านหลี่พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันพักผ่อนได้ที่ไหน เราออกมานานขนาดนี้ คงมีเอกสารกองพะเนินวางอยู่บนโต๊ะรอให้ลงนาม ฉันเดาว่าฉันคงจะยุ่งกว่าตอนที่ฉันอยู่บนภูเขาซะอีก”
เฟ่ยถูจือก็กล่าวว่า “ใช่ เหมือนกับว่าเราได้สะสมงานครึ่งเดือนเอาไว้ ฉันคงต้องรีบกลับไปทำแล้วล่ะ รอต่อไปคงไม่ไหวแน่ ! ”
ในขณะที่หลายคนกำลังคุยกัน พวกเขาก็มาถึงสำนักงานเทศบาลเมือง
หลังจากลงรถมาแล้ว เหอซาน, หม่าว่านหลี่ และเฟ่ยถูจือต่างก็แยกย้ายกลับไปที่หน่วยงานของตน ในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋และหลี่หมิงซานเดินไปที่ห้องทำงานของถังจิงเทียนด้วยกัน
“ผู้ช่วยเจียง ในที่สุดคุณก็กลับมาสักที ! ”
นอกห้องทำงานของถังจิงเทียน ทันทีที่เฉิงเสี่ยวเหว่ยเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็พูดด้วยท่าทางตื่นเต้น “เลขาติง โทรมาถามถึงคุณจากพวกเราถึงสามสี่ครั้งแล้ว ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกทำอะไรไม่ถูก ใครใช้ให้ไม่มีโทรศัพท์มือถือและอินเทอร์เน็ตในยุคนี้กันล่ะ ?
ถ้ามีก็คงไม่ต้องยุ่งวุ่นวายขนาดนี้หรอก
เขาจึงขอโทษ และพูดกับเฉิงเสี่ยวเหว่ยไปว่า “เราก็รีบกลับมาเร็วที่สุดแล้ว”
หลี่หมิงซานยังกล่าวอีกว่า “ใช่ ระหว่างทางเราไม่ได้หยุดด้วยซ้ำ”
เฉิงเสี่ยวเหว่ยกล่าวว่า “ไว้ค่อยพูดกันทีหลังเถอะครับ ไปที่ห้องทำงานของนายกเทศมนตรีถังก่อน นายกเทศมนตรีถังรออยู่ ! ”
“ได้ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและเข้าไปในห้องทำงานของถังจิงเทียนพร้อมกับหลี่หมิงซานและเฉิงเสี่ยวเหว่ย
“ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว ! ” เมื่อถังจิงเทียนเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วพูดกับเฉิงเสี่ยวเหว่ยว่า “เร็วเข้า ไปกดโทรออกเลย”
“ผมจะรีบโทรไปเดี๋ยวนี้แหละ ! ” เฉิงเสี่ยวเหว่ยตอบกลับและกดหมายเลขทันที
เมื่อโอนสายทางไกล จะต้องใช้เวลามากกว่าสิบนาทีในการโทรออก
ยังมีเวลาคุยกันต่อในช่วงนี้
ถังจิงเทียนบอกเจียงเสี่ยวไป๋และหลี่หมิงซานให้นั่งลง แล้วพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณไปอยู่ที่ไหนมา ? เสี่ยวเฉิงโทรหาทุกที่ หลายหมู่บ้านบอกว่าพวกเขาไม่เห็นคุณ”
เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปที่หลี่หมิงซาน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ให้รองนายกเทศมนตรีหลี่บอกก็แล้วกันครับ ! ”
หลี่หมิงซานเล่าถึงสถานที่ที่เขาได้ไปทีละแห่ง แล้วพูดว่า “ยกเว้นอำเภอเหลียงเจิ้น เราไปที่อื่นโดยไม่ได้พบกับผู้นำในท้องถิ่น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่าเราไปที่นั่น”
ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ไม่น่าแปลกใจเลย ! ”
หลี่หมิงซานกล่าวว่า “เสี่ยวเฉิงโทรตามหาเราแทบทุกหมู่บ้านจริง ๆ เหรอ ? ”
ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ใช่ ผู้ใหญ่บ้านบางคนคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณ จึงโทรกลับมาถามบ้างก็มี ! ”
หลี่หมิงซานอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น “เรื่องนี้ทำให้เกิดปัญหาขึ้นมากมายจริง ๆ …”
ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ดีใจที่พวกคุณกลับมา เหตุผลหลักคือผู้นำเร่งเร้าฉันมาจริง ๆ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคือเรื่องอะไร ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ก็งงไม่แพ้กัน เขาพูดว่า “ใช่ ที่จริงมีเรื่องอะไรก็ฝากคุณมาบอกผมก็ได้ ทำไมจะต้องให้ผมโทรไปหาเขาโดยตรงด้วย”
มุมปากของถังจิงเทียนกระตุกอย่างรุนแรง มีเพียงคุณเท่านั้นที่กล้าพูดแบบนี้ ฉันไม่มีความกล้าขนาดนั้นหรอกนะ
แทนที่จะตอบคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ เขากลับมองไปที่หลี่หมิงซาน แล้วพูดว่า “แล้วพวกคุณตรวจสอบสถานที่พวกนี้ไปทำอะไร ? ”
หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียงไปสำรวจสถานที่เหล่านั้นเพื่อที่จะพัฒนาให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในอนาคต”
“จะพัฒนาสถานที่เหล่านั้นให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว” ถังจิงเทียนถามอย่างสงสัย “มันจะเป็นไปได้เหรอ ? ”
หลี่หมิงซานพยักหน้าอย่างหนัก “ฉันคิดว่ามันเป็นไปได้ เพียงแต่…”
ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ถ้าคุณมีอะไรจะพูด ก็พูดมาสิ จะลังเลอยู่ทำไม ? ”
หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียงเล่นใหญ่มาก หากสถานที่เหล่านั้นได้รับการพัฒนา เทศบาลเมืองของเราก็ต้องลงทุนมหาศาลเหมือนกัน และเงินทุนก็จะกลับมาตึงตัวอีกครั้ง ! ”
ถังจิงเทียนยิ้ม “แล้วที่ผ่านมา สถานการณ์การเงินของเราไม่ตึงตัวงั้นเหรอ ? ”
เมื่อมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็กล่าวว่า “หากการพัฒนาสถานที่ท่องเที่ยวสามารถกระตุ้นเศรษฐกิจของชิงโจวได้จริง ๆ ฉันก็จะสนับสนุนมันอย่างเต็มที่แน่นอน ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “การพัฒนาสถานที่ท่องเที่ยวสามารถกระตุ้นเศรษฐกิจของชิงโจวได้อย่างแน่นอนครับ แต่มันเป็นการลงทุนระยะยาว และจะไม่เห็นผลทันทีในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้หรอก”
ถังจิงเทียนถามว่า “แล้วคุณคาดว่าจะใช้เวลานานเท่าไหร่ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คาดว่าการทำโครงสร้างพื้นฐานและก่อสร้างจะเสร็จสิ้นภายในระยะเวลาสามถึงห้าปี แต่ตามความเร็วของการพัฒนาเศรษฐกิจในตอนนี้ เราจะต้องมีการปรับปรุงโครงสร้างที่สำคัญภายในเวลาสิบปี ดังนั้นจึงคาดว่าสถานที่ท่องเที่ยวพวกนี้จะเปิดตัวและบูมขึ้นมาหลังจากผ่านไปสิบปี”
“สิบปี ? ” ถังจิงเทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
สิบปีให้หลัง เขาคงไม่ได้อยู่ถึงตอนนั้นแน่นอน มันคงจะเป็นเหมือนคนรุ่นก่อน ๆ ที่ปลูกต้นไม้ไว้ให้ลูกหลานได้มาเพลิดเพลินกับร่มเงาของมัน
“ต่อสายได้แล้วครับ ! ”
ขณะที่ถังจิงเทียนกำลังจะพูด เฉิงเสี่ยวเหว่ยก็กระซิบ
“ไปคุยโทรศัพท์ก่อน ! ” ถังจิงเทียนพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ทันที
โดยที่เขาไม่ต้องพูดอะไร เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยืนขึ้นแล้วเดินไปที่โต๊ะ รับโทรศัพท์มาจากมือของเฉิงเสี่ยวเหวย
ปลายสายคือเสียงของติงจวิ้นเจี๋ย
เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “สวัสดีเลขาติง ฉันเจียงเสี่ยวไป๋เอง ! ”
ติงจวิ้นเจี๋ยพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “ในที่สุดพี่ก็โทรกลับมาหาฉัน ฉันคงไม่คุยกับพี่หรอก ฉันจะรีบโอนสายไปที่ท่านผู้นำโดยตรงเลย”
เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “เดี๋ยวก่อน ! ”
ติงจวิ้นเจี๋ยกล่าวว่า “พี่เจียง ฉันรู้ว่าคุณต้องการถามอะไร แต่ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมผู้นำถึงตามหาคุณ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความประหลาดใจว่า “ขนาดคุณก็ยังไม่รู้งั้นเหรอ ? ”
ติงจวิ้นเจี๋ยพูดว่า “ใช่ ถ้าฉันรู้ ฉันบอกพี่แน่นอน ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างช่วยไม่ได้ “เอาล่ะ งั้นรีบโอนสายเลย”
“ได้ครับ ! ” ติงจวิ้นเจี๋ยกล่าวว่า “ไว้เราค่อยติดต่อกันหลังเลิกงาน ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ได้เลย โทรไปที่เบอร์บ้านของฉันล่ะกัน เสร็จธุระแล้ว ฉันจะกลับบ้าน ! ”
ติงจวิ้นเจี๋ยพูดว่า “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ! ”
หลังจากที่เขาพูด เขาก็โอนสายไปที่สำนักงานของหลินต้ากั๋วทันที
YOU MAY ALSO LIKE
