ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1346 นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่งั้นเหรอ?

ตอนที่ 1346 นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่งั้นเหรอ?

“สวัสดีครับลุงรอง ! ”

“ผมเจียงเสี่ยวไป๋ ! ”

เมื่อเชื่อมต่อสายที่โอนแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น เสียงของหลินต้ากั๋วก็ดังมาจากปลายสายว่า “นายกำลังทำอะไรอยู่ ออกไปนานจนไม่คิดจะส่งข่าวคราวมาบ้างเลยเหรอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่กล้าพูดอะไร

หากเขาพาแค่คนอื่นและครอบครัวของเราไป เขาคงจะสามารถหาข้อแก้ตัวได้ แต่คราวนี้เขาพามู่เสี่ยวหวาน, หลินเจียจวิน และหลินเจียหงไปด้วย ทั้งสามคนไม่ได้ติดต่อกลับหาหลินต้ากั๋วเลย ถ้าหลินต้ากั๋วพูดแบบนี้ เขาก็ทำได้เพียงยอมรับมันเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงเงียบ หลินต้ากั๋วก็พูดต่อ “ทำไม ? นายจะไม่ให้คำตอบอะไรฉันสักคำเลยเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “ไม่ครับ ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ฉันไม่สนหรอกว่านายมีเหตุผลอะไร แต่ฉันจำเป็นต้องพูดในสิ่งที่ฉันควรพูด ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงเป็นผู้อาวุโส อะไรที่ไม่ดี ลุงควรตำหนิออกมา มันถูกต้องแล้วครับ ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ถ้าฉันเป็นเพียงญาติผู้ใหญ่ของนาย ฉันจะไม่พูดกับนายแบบนี้หรอก มันเป็นเรื่องปกติที่คนหนุ่มสาวจะออกไปเที่ยวสนุกบ้าง แต่นายคือผู้บริหารของเจียงเจียกรุ๊ป ! ”

“มันคือบริษัทใหญ่ หากนายมีความสามารถ นายไม่จำเป็นต้องดูแลมันทุกวันก็จริง ! ”

“แต่นายเล่นหายไปนานจนติดต่อไม่ได้ แบบนี้ยังมีความรับผิดชอบอยู่ไหม ? ไม่รู้หรือไงว่าทำอะไรไว้ จนต้องให้คนตามหาจนพลิกเมืองแบบนี้ ! ”

“เห็นไหมว่าตอนนี้ ผู้คนทั้งเมืองต่างก็รู้กันหมดแล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยอมรับคำตำหนิของหลินต้ากั๋วแต่โดยดี

เพราะหลินต้ากั๋วก็พูดถูก

ในฐานะผู้บริหารเจียงเจียกรุ๊ป บริษัทที่มีพนักงานนับหมื่นคน และอุตสาหกรรมหลายร้อยแห่ง มีสิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมายทุกวัน

หากเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงและไม่สามารถติดต่อผู้รับผิดชอบได้ มันต้องมีเรื่องผิดพลาดขึ้นแน่นอน

เจียงเสี่ยวไป๋ตระหนักถึงปัญหานี้และกล่าวขอโทษออกมา “ผมขอโทษลุงรอง ผมเข้าใจแล้ว และผมจะไม่ทำแบบนี้อีก ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “นายไม่จำเป็นต้องขอโทษฉัน สิ่งที่นายต้องทำคือไตร่ตรองถึงพฤติกรรมของนายเองต่างหาก”

“ครับ ผมจะไตร่ตรองให้ดี ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบกลับ แต่ลึก ๆ ในใจ เขาไม่เห็นด้วยกับมัน

หลินต้ากั๋วบอกว่าต้องสามารถติดต่อได้ เขารับทราบเรื่องนี้ แต่เขาไม่คิดว่าเขาทำอะไรผิด สิ่งที่ผิดคือเทคโนโลยีการสื่อสารในยุคนี้ล้าหลังเกินไปต่างหาก

หากคุณมีโทรศัพท์มือถือและอินเทอร์เน็ต คุณก็จะติดต่อกันได้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ?

หลังจากเหตุการณ์นี้ เขาก็ได้ตัดสินใจที่จะเร่งให้มีการพัฒนาเทคโนโลยีการสื่อสาร และเริ่มใช้โทรศัพท์มือถือ

ในรุ่นสุดท้าย ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 จนถึงปลายทศวรรษ 1990 เพจเจอร์ครองโลก แม้จะเข้าสู่สหัสวรรษแล้ว เพจเจอร์ยังคงได้รับความนิยมมาหลายปี จนกระทั่งปี 2007 เพจเจอร์เหล่านั้นก็ถูกถอดออกจากประเทศจีนโดยสิ้นเชิง

ในชีวิตนี้ ความคิดของเจียงเสี่ยวไป๋คือการข้ามขั้นตอนของเพจเจอร์ไป และนำชาวจีนเข้าสู่ยุคโทรศัพท์มือถือโดยตรงเลย

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้มีไว้สำหรับอนาคต

เจียงเสี่ยวไป๋คิดในใจ ก่อนจะถามไปว่า “ลุงรอง แล้วทำไมลุงถึงตามหาผมล่ะครับ ? มีเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่า ? ”

หลังจากให้คำแนะนำแก่เจียงเสี่ยวไป๋สองสามคำ ความโกรธของหลินต้ากั๋วดูเหมือนจะลดลง เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ถามออกมา เขาก็หยุดไปชั่วครู่และพูดว่า “ลุงใหญ่ของนายจะมาถึงชิงโจวในวันที่ 26 ! ”

“อะไรนะ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

ที่แท้เป็นเพราะหลินต้าจ้าวกำลังจะมาที่ชิงโจวในอีกสามวัน ไม่แปลกใจเลยที่ลุงรองยืนกรานที่จะคุยกับเขาโดยตรง

เสียงอุทานของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้ถังจิงเทียนและหลี่หมิงซานที่กำลังเฝ้าดูอย่างกระตือรือร้นรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที

โอ้พระเจ้า หลินต้ากั๋วพูดอะไรกับเจียงเสี่ยวไป๋ ?

แม้แต่เจียงเสี่ยวไป๋ที่ปกติจะสงบก็ยังตกใจมากขนาดนี้ !

ทั้งสองมองหน้ากันและเห็นความไม่เชื่อในสายตาของกันและกัน พวกเขาต้องการถามเจียงเสี่ยวไป๋ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ในเวลานี้ พวกเขาทั้งสองไม่กล้าขัดจังหวะ และทำได้แค่เงี่ยหูฟัง โดยหวังว่าจะได้ยินข้อมูลอะไรบ้าง

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ การที่ลุงใหญ่ของนายไปที่ชิงโจวในครั้งนี้ สาเหตุหลักก็มาจากนาย นายคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเขาไปแล้วไม่พบนาย ? ”

“หากเราเปลี่ยนกำหนดการ เราคงไม่สามารถจัดกำหนดการได้อีกในปีนี้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่าสิ่งที่หลินต้ากั๋วพูดนั้นเป็นเรื่องจริง เขาจึงรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “ลุงรอง ผมรู้ คราวนี้มันเป็นความผิดพลาดของผมเอง ! ”

เมื่อถังจิงเทียนและหลี่หมิงซานเห็นเจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนั้น พวกเขาก็ยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีก พวกเขาไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ทำผิดอะไร

เพราะหากว่าเจียงเสี่ยวไป๋ทำอะไรผิดไป พวกเขาสองคนก็ต้องรู้เรื่องนี้เป็นคนแรก

ทั้งสองเหงื่อออกเต็มหลัง !

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้ความรู้สึกของถังจิงเทียนและหลี่หมิงซานในเวลานี้ เขายังคงพูดกับหลินต้ากั๋วว่า “วันนี้เป็นวันที่ 23 และยังมีเวลาอีกสามวันก่อนจะถึงวันที่ 26 เรายังมีเวลา”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ในเมื่อนายตอบกลับมาแล้ว ก็ถือว่ามีเวลา หากวันนี้ฉันไม่ได้รับสายจากนาย ฉันจะบอกให้ลุงของนายยกเลิกการเดินทางไปชิงโจวในวันที่ 26 นี้ทันที ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัว หากการเดินทางของหลินต้าจ้าวถูกยกเลิก ชิงโจวคงจะเกิดการสูญเสียมหาศาล

“ขอบคุณครับลุงรอง ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างรวดเร็ว

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีปัญหา ฉันก็ไม่จำเป็นต้องแจ้งลุงของนายให้เปลี่ยนตารางงาน ในเช้าวันที่ 26 ฉันจะไปที่ชิงโจวกับเขา ! ”

“ครับ ผมจะเตรียมตัวให้พร้อม ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “นายโทรมาจากสำนักงานของถังจิงเทียนใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใช่ครับ ผมมาที่สำนักงานของนายกเทศมนตรีถังทันทีที่กลับมา ! ”

ใบหน้าของถังจิงเทียนซีดลงเมื่อได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋พูดถึงเขา และเขาไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ดีหรือร้ายกันแน่

แต่เมื่อฟังบทสนทนาก่อนหน้านี้ครึ่งหนึ่ง มันจะต้องเป็นหายนะแน่นอน !

ถังจิงเทียนเอื้อมมือเข้าไปล้วงกระเป๋าของเขาอย่างสั่นเทา หยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน แล้วยัดเข้าไปในปาก

เมื่อหลี่หมิงซานเห็นแบบนั้น เขาก็รีบหยิบไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งออกมาช่วยจุดไฟให้ จากนั้นจึงหยิบไฟแช็กมาจุดไฟให้ตัวเองด้วย

เขายังแอบกังวลในใจ !

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “นายสามารถบอกเรื่องนี้กับถังจิงเทียนได้ จากนั้นทางมณฑลจะออกประกาศอย่างเป็นทางการทันที”

“ได้ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว “ผมเข้าใจแล้ว ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “สุดท้ายนี้ ฉันอยากจะพูดอีกเรื่องหนึ่ง คราวนี้ลุงของนายมาทั้งที นายต้องรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ และวางแผนการเดินทางให้ดี”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ขอบคุณครับลุงรอง ผมจะทำตามที่ลุงบอก ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ใช่สิ ลุงของนายบอกว่า เขาจะไปพักที่บ้านของนายเหมือนกับตอนที่ฉันมา”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่มีปัญหา วันนี้ผมจะกลับไปเตรียมการทุกอย่างให้พร้อม ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ในส่วนของอาหารและที่พัก นายไม่จำเป็นต้องเตรียมอะไรมาก นายควรมุ่งความสนใจไปที่นิคมอุตสาหกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีทั้งสี่แห่งของนายก็พอ พี่ใหญ่เขาหวังว่าจะได้เห็นความก้าวหน้าของมัน”

“ผมเข้าใจแล้วครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เอาล่ะ งั้นก็แค่นี้แหละ หวังว่าต่อไปฉันจะติดต่อนายได้ตลอดเวลา โดยที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งใคร ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “จะไม่มีอีกแล้วครับ จากนี้ลุงสามารถติดต่อผมได้ตลอดเวลา ! ”

“เอาล่ะ งั้นแค่นี้นะ ! ” หลินต้ากั๋วพูดจบ ก็ได้วางสายไป

เจียงเสี่ยวไป๋ก็วางสายโทรศัพท์ลงเช่นกัน

“ผู้ช่วยเจียง เกิดอะไรขึ้น ? ”

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋วางสายแล้ว ถังจิงเทียนก็รีบทิ้งก้นบุหรี่ในมือลง แล้วถามออกมาทันที

หลี่หมิงซานก็มองมาที่เขาด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

เมื่อเห็นท่าทางประหม่าของพวกเขาทั้งสอง เจียงเสี่ยวไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ และพูดว่า “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ ! ”

“ลุงใหญ่กำลังจะมาที่ชิงโจว ! ”

ถังจิงเทียนและหลี่หมิงซานพูดออกมาพร้อมกันว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่งั้นเหรอ ? ”