ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1356 เพราะว่านายเป็นคนเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 1356 เพราะว่านายเป็นคนเจ้าเล่ห์

หลังจากวางสายแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะไปที่สวนหลังบ้าน เมื่อเขาไปถึงประตู โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขาส่ายหัวแล้วหันหลังกลับ ก่อนจะเดินกลับไปรับโทรศัพท์

“ฉันถังจิงเทียน ! ”

เสียงของถังจิงเทียนดังขึ้นมาจากปลายสาย และเจียงเสี่ยวไป๋ก็จำได้ว่าเขาได้นัดหมายกับถังจิงเทียนว่าจะโทรคุยกันคืนนี้

“สวัสดีนายกเทศมนตรีถัง ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ทักทายและถามว่า “การจัดเตรียมของคุณเสร็จสิ้นแล้วหรือยัง”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ที่เราประชุมกันในบ่าย เราได้เตรียมการต่าง ๆ ไว้แล้ว ฉันจึงโทรมาเพื่อจะหารือเรื่องบางเรื่องกับคุณ”

“ได้ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบกลับ

ถังจิงเทียนเล่าเนื้อหาของการประชุมในช่วงบ่ายให้เขาฟังทันที

ปกติแล้วการรับสัญญาณของโทศัพท์ก็อยู่ในระดับสูง ทำให้ได้ยินเสียงจากปลายสายชัดเจน

หลังจากพูดจบ ถังจิงเทียนก็ถามว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณมีความคิดเห็นอะไรเพิ่มเติมอีกไหม ? ถ้าไม่ ฉันจะรายงานไปยังมณฑลตามนี้เลย”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ที่จริงแล้วผมมีความคิดอยู่อย่างหนึ่ง และอยากจะหารือกับคุณอยู่เหมือนกัน”

ถังจิงเทียนยิ้มและพูดว่า “คราวนี้คุณจะต้องนำเรา หากคุณมีความคิดอะไร ก็แค่บอกฉันมา”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดออกมาตามตรงว่า “นายกเทศมนตรีถัง นี่คือสิ่งที่ผมคิดในตอนนี้ คุณช่วยยืดตารางการเดินทางของเขาให้นานขึ้นกว่าเดิมสักหน่อยได้ไหม ? …”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ถังจิงเทียนก็รีบพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง อย่าคิดเรื่องนี้เลย เว้นแต่ว่าคุณจะไปคุยกับลุงของคุณเอง ฉันไม่กล้าขอเรื่องนี้กับลุงของคุณโดยตรงหรอก ! ”

“เข้าใจแล้ว ! ” เจียงเสี่ยวไป๋หยุดสิ่งที่เขาจะพูดอย่างไม่เต็มใจ แต่เขาก็ยังคงไม่ยอมแพ้และพูดว่า “ผมจะโทรหาลุงรองก่อน แล้วดูว่าเขาจะพูดว่าอะไร ? ”

ถังจิงเทียนพูดขึ้นมาทันที “แน่นอนว่าฉันเองก็ดีใจหากว่าลุงของคุณอยู่ในชิงโจวได้นานขึ้น งั้นคุณก็โทรหาลุงรองก่อนเถอะ แล้วค่อยโทรหาฉันหลังจากที่คุยกับเขาเสร็จแล้ว ! ”

“เอ่อ ฉันยังอยู่ที่สำนักงานนะ โทรมาที่นี่ได้เลย”

“แล้วเราค่อยมาพูดถึงส่วนที่เหลือในภายหลัง”

“ได้ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบกลับก่อนจะวางสายโทรศัพท์แล้วกดโทรหาหลินต้ากั๋ว

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว หลินต้ากั๋วเลิกงานตรงเวลา ตราบใดที่ไม่มีเรื่องด่วน เขาก็แทบจะไม่ได้อยู่ในสำนักงานหลังเลิกงาน

ท้ายที่สุด เขาก็สามารถกลับไปจัดการงานที่บ้านอยู่ดี

เมื่อโอนสายทางไกล ก็ต้องใช้เวลาเกือบสิบนาทีในการเชื่อมต่อสาย

คนที่รับโทรศัพท์คือแม่บ้านอู๋

เมื่อได้ยินว่าสายนี้มาจากเจียงเสี่ยวไป๋ แม่บ้านอู๋จึงคุยกับเขาเป็นเวลาสองนาที ก่อนที่จะโอนสายไปที่ห้องทำงานของหลินต้ากั๋ว

เจียงเสี่ยวไป๋เองก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

ท้ายที่สุดแล้วป้ารอง, หลินเจียจวิน และหลินเจียหงต่างก็มาที่ชิงโจว และพวกเขาก็อยู่ที่นี่มาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่แม่บ้านอู๋จะถามถึงพวกเขา เมื่อถูกถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของพวกเขา เจียงเสี่ยวไป๋ก็จำเป็นต้องตอบออกไป

ดังนั้นแม้ว่าเขาจะกังวล แต่เขาก็มีความอดทนที่จะพูดกับเธอ

แน่นอนว่าแม่บ้านอู๋รู้ดีว่าเมื่อเจียงเสี่ยวไป๋โทรมาในเวลานี้ เขาต้องอยากคุยกับหลินต้ากั๋วแน่นอน

ถ้าเป็นคนอื่น เธอคงจะโอนสายทันที และคงไม่กล้าพูดให้เสียเวลาแบบนี้

แต่เจียงเสี่ยวไป๋แตกต่างออกไป ดังนั้นเธอจึงพูดกับเขาสองสามคำก่อน

“ไม่ทราบว่าใครโทรมา ? ” เสียงของหลินต้ากั๋วดังขึ้น

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “ลุงรอง ผมเอง เจียงเสี่ยวไป๋ ! ”

หลินต้ากั๋วพูดว่า “อ้อ” และถามว่า “มีอะไรหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิงถูกสกัดออกมาแล้ว ลุงรู้เรื่องนี้หรือยังครับ ? ”

หลินต้ากั๋วรู้สึกประหลาดใจ และพูดว่า “ฉันยังไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ นี่ถือข่าวดี ว่าแต่มันถูกสกัดขึ้นมาเมื่อไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เขาไม่รู้จริง ๆ ว่ามีการปล่อยก๊าซออกมาเมื่อไหร่

เพราะในขณะนั้นเขายังอยู่ในป่าอยู่เลย

แม้ว่าหลี่ชิงอีจะรายงานเรื่องนี้กับเขาในวันนี้ แต่เธอก็บอกเพียงว่าเฉียวเจิ้งเหลียงอยากคุยกับเขา แต่ไม่ได้ระบุวันที่เขาสกัดก๊าซธรรมชาติขึ้นมา

และตอนที่เขาโทรหาเฉียวเจิ้งเหลียง ก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย

เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดออกมาตามตรงว่า “ผมออกไปข้างนอกมาหลายวันแล้ว จึงไม่รู้ว่าเริ่มมีการส่งก๊าซธรรมชาติออกมาเมื่อไหร่”

เขาขอยอมรับผิดเอง ไม่อย่างนั้นหลัวฉางเซิงอาจถูกตำหนิเอาได้

หลินต้ากั๋วรู้สึกโกรธเล็กน้อย เขาพูดด้วยความไม่พอใจว่า “นายบอกว่านายไม่รู้อะไรหลายอย่างก็เพราะออกไปเที่ยวแบบนี้น่ะเหรอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “ครับ ต่อไปจะไม่มีแบบนี้อีกแล้วครับ ! ”

หลินต้ากั๋วตะคอกและถามว่า “แล้วมีการปล่อยก๊าซออกมามากน้อยแค่ไหน ? ”

เอ่อ……

เจียงเสี่ยวไป๋ลูบจมูกของเขา เพราะเขาก็ไม่รู้เกี่ยวกับข้อมูลในเรื่องนี้เหมือนกัน

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจเล็กน้อย เขาควรจะถามเฉียวเจิ้งเหลียงตอนที่คุยโทรศัพท์

แต่จากประสบการณ์ของเขาในชีวิตก่อนหน้านี้ เขารู้ว่าปริมาณก๊าซธรรมชาติของถู่เฉิงมีปริมาณมาก เขาจึงพูดทันทีว่า “เราเพิ่งสร้างบ่อก๊าซขึ้นมา ปริมาณของก๊าซที่สำรวจได้ยังไม่แน่ชัดครับ แต่ตามที่คุณเฉียวบอก ปริมาณก๊าซธรรมชาติในชั้นใต้ดินของถู่เฉิงนั้นน่าทึ่งมาก…”

เรื่องโกหกที่เจียงเสี่ยวไป๋แต่งขึ้นมาทำให้หลินต้ากั๋วมีกำลังใจมากขึ้น

“เยี่ยมมาก ! ”

“ขอหมายเลขโทรศัพท์ของคุณเฉียวมาให้ฉันที แล้วฉันจะโทรถามเขาเป็นการส่วนตัว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบกล่าวอย่างรวดเร็วว่า “ลุงรอง ลุงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการพัฒนาก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิง ทำไมลุงไม่ไปที่ถู่เฉิงและพูดคุยกับคุณเฉียวด้วยตนเองหลังจากมาที่นี่ในครั้งนี้เลยล่ะครับ ! ”

หลินต้ากั๋วกำลังจะพูดรับคำ แต่จู่ ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะออกมา “นายมีวัตถุประสงค์อะไรกันแน่ ? พูดให้มันชัดเจน ไม่จำเป็นต้องเล่นลิ้นกับฉัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ลุงรองฉลาดมาก ลุงมองเห็นความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผมออกตลอดเลย ! ”

หลินต้ากั๋วหัวเราะ และพูดว่า “ฉันก็ต้องระวังตัวไว้อยู่แล้ว เพราะนายเป็นคนเจ้าเล่ห์ ! นายคิดที่จะใช้ลุงของนายเป็นเครื่องมือใช่ไหม นายคิดว่าจะหลอกฉันได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ ? ”

หลังจากที่อีกฝ่ายมองจุดประสงค์ของเขาออกแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่จำเป็นจะต้องซ่อนมันอีกต่อไป เขาพูดออกมาตามตรงว่า “ลุงรอง นายกเทศมนตรีถังและคนอื่นจัดการประชุมในช่วงบ่ายเพื่อหารือเกี่ยวกับกำหนดการการเดินทางของลุงใหญ่ในชิงโจว และหลังจากที่ผมเห็นมัน ลุงใหญ่มีเวลาเพียงสองวันเท่านั้น นั่นคือมาที่ชิงโจวและไปเจี้ยนหยาง และคงไปที่ถู่เฉิงไม่ได้ ! ”

หลินต้ากั๋วเงียบ

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “ลุงใหญ่ของนายไปที่ชิงโจวแล้ว เขาต้องไปที่เจี้ยนหยาง เพราะที่นั่นคือบ้านเกิดของเขา มันก็สมเหตุสมผลแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใช่แล้วครับ เขาต้องใช้เวลาหนึ่งวันที่เจี้ยนหยาง ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เขามีเวลาเพียงสองวันเท่านั้น และคงไม่สามารถไปถู่เฉิงได้”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็เปลี่ยนน้ำเสียงและพูดว่า “แต่ถู่เฉิงมีก๊าซธรรมชาติจำนวนมาก ดังนั้นเรื่องนี้ลุงใหญ่ของนายก็ควรจะได้รับรู้ด้วย”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกมีความสุขเมื่อได้ยินแบบนี้ เขาพูดอย่างรวดเร็วว่า “ลุงรอง ลุงช่วยคุยกับลุงใหญ่ และจัดเวลาให้เขาไปที่ถู่เฉิงได้ไหม ? ”

หลินต้ากั๋วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เวลาของลุงใหญ่ของนายนั้นมีจำกัด นายคิดว่ามันจะเปลี่ยนแปลงกำหนดการได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดขึ้นมาทันที “แต่ทั้งหมดไม่ได้ขึ้นอยู่กับลุงรองเป็นคนจัดการให้เหรอครับ ? ”