ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1361 คุณเข้าใจไหม?

ตอนที่ 1361 คุณเข้าใจไหม?

แผนการเดินทางของหลินต้าจ้าวในชิงโจวได้รับการตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

เมื่อหารือกันเสร็จ ถังจิงเทียน, หลี่หมิงซาน และโจวหงป๋อก็ได้ขอตัวออกไป

“ผู้ช่วยเจียง ฉันจะรายงานแผนการเดินทางนี้กลับไปยังมณฑลทันที” ถังจิงเทียนยืนขึ้นและพูด

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยืนขึ้นและพูดว่า “นายกเทศมนตรีถังคงจะมีงานยุ่งมาก งั้นผมคงไม่รบกวนเวลาทำงานของคุณแล้ว ! ”

พูดจบ เขาก็ส่งทั้งสามคนไปที่ประตู

จากนั้น ถังจิงเทียน, หลี่หมิงซาน และโจวหงป๋อก็เดินไปที่ลานจอดรถ

ระหว่างทาง หลี่หมิงชานกล่าวว่า “ไม่คิดเลยว่าเวลาที่เพิ่มขึ้นมาของผู้นำหลินจะเอาไปใช้กับถู่เฉิง ถ้ารู้แบบนี้ ไม่ว่าฉันจะรอข่าวจากพวกเขาหรือไม่รอก็ไม่ต่างกันอยู่ดี”

ถังจิงเทียนยิ้มมุมปาก “แม้ว่าเราจะไม่ทำอะไร แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ต้องทำอยู่ดี”

หลี่หมิงซานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง คุณหมายความว่าที่ผู้นำหลินไปที่ถู่เฉิงในครั้งนี้ เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังงั้นเหรอ ? ”

โจวหงป๋อยังกล่าวอีกว่า “ก็เขาบอกว่ามันเป็นความตั้งใจของลุงรองของเขาไม่ใช่เหรอ ? ”

ถังจิงเทียนหัวเราะเบา ๆ “พวกคุณไม่เข้าใจ เจียงเสี่ยวไป๋เจ้าเล่ห์จะตาย ฉันแน่ใจว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

ความคิดของหลี่หมิงซานหมุนอย่างรวดเร็ว ใช่แล้ว เลขาหลินคงไม่คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ มีเพียงเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้นที่ให้ความสนใจถู่เฉิง

เพราะหลังจากที่พวกเขากลับมาจากการเดินป่า ก็พบว่ามีการขุดก๊าซธรรมชาติในถู่เฉิงแล้ว

โจวหงป๋อก็คิดออกอย่างรวดเร็วและพูดด้วยความไม่พอใจว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ทำแบบนี้ได้อย่างไร?”

หลี่หมิงซานยิ้มอย่างขมขื่น พลางตบไหล่ของโจวหงป๋อ แล้วพูดว่า “รองนายกเทศมนตรีโจว อย่าบ่นไปเลย ที่ผู้นำหลินมาที่ชิงโจวก็เป็นเพราะเจียงเสี่ยวไป๋ หากไม่มีเขา ผู้นำหลินก็คงไม่มาที่นี่”

ถังจิงเทียนพยักหน้าและถอนหายใจออกมา “มันก็จริง หงป๋อ ลืมมันไปเถอะ ผู้นำหลินเป็นลุงของเจียงเสี่ยวไป๋นะ ! ”

โจวหงป๋อกล่าวว่า “ฉันรู้แล้ว แต่เมื่อคิดดูก็รู้สึกน่าเสียดายอยู่ดี ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ไม่น่าเสียดายหรอก อย่างไรเสียตอนนี้แผนการเดินทางของผู้นำหลินก็ได้รับการสรุปออกมาแล้ว เราก็แค่เตรียมตัวกันให้เต็มที่ก็พอ ! ”

หลี่หมิงชานพยักหน้าและพูดว่า “นายกเทศมนตรีถัง ไม่ต้องกังวล ทุกแผนกของเราพร้อมเสมอ ! ”

พวกเขาทั้งสามมาถึงลานจอดรถแล้วก็ขึ้นรถ มุ่งหน้ากลับไปที่สำนักงานเทศบาล

……

มาพูดถึงเจียงเสี่ยวไป๋กันดีกว่า

หลังจากที่ถังจิงเทียน, หลี่หมิงซาน และโจวหงป๋อกลับไป เขาก็ดูมีความสุขอย่างเก็บอาการไว้ไม่อยู่

เขาเอาซองบุหรี่ขึ้นมาวางบนโต๊ะ หยิบออกมาหนึ่งมวน และกำลังจะจุดไฟ

เมื่อเขาโยนกล่องบุหรี่ลง เขาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์บนโต๊ะ และจำได้ว่าหลัวฉางเซิงยังรอคำตอบของเขาอยู่ที่ถู่เฉิง เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที ทั้งที่ยังไม่ได้จุดบุหรี่

จากนั้นก็กดหมายเลข

มีการเชื่อมต่อสายอย่างรวดเร็ว จากนั้นเสียงกังวลของหลัวฉางเซิงก็ดังขึ้นมาจากปลายสาย “ใช่ผู้ช่วยเจียงหรือเปล่า ? ”

เห็นได้ชัดว่าเขารอจนคอจะตกมานานแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะและพูดว่า “นายอำเภอหลัว ใช่ ผมเอง ! ”

“ในที่สุดคุณก็โทรมาสักที ! ” หลัวฉางเซิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น “เป็นอย่างไรบ้าง ? คุณคงจะโทรมาให้คำตอบเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้”

ให้คำตอบ

แท้จริงแล้วสิ่งที่เขารอคอยคือคำตอบ

เพราะถ้าเจียงเสี่ยวไป๋แนะนำให้เขามาที่ชิงโจว นั่นหมายความว่าเจียงเสี่ยวไป๋ตกลงที่จะแนะนำเขาให้ผู้นำหลินรู้จัก

ในทางกลับกัน หากว่าเจียงเสี่ยวไป๋ให้เขาอยู่ที่นี่

ก็แสดงว่าเขาไม่สะดวกที่จะแนะนำ

หลังจากถามออกมาแบบนั้น หลัวฉางเซิงก็เริ่มกังวลอีกครั้ง

เจียงเสี่ยวไป๋รู้ดีอยู่แล้วว่าหลัวฉางเซิงกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะอยากพูดติดตลกว่า “นายอำเภอหลัว ผมแนะนำว่าอย่ามาที่ชิงโจวจะดีกว่า ! ”

อ่า !

แม้ว่าเขาจะคิดและได้เตรียมใจไว้แล้ว แต่หลัวฉางเซิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเมื่อเขาได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋พูดว่าไม่ให้เขาไปที่ชิงโจว

เขาเข้าใจว่าเจียงเสี่ยวไป๋อาจจะไม่มีเวลา แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะพลาดโอกาสเช่นนี้ไปและรู้สึกไม่สบายใจลึก ๆ

เขายิ้มอย่างขมขื่น “ฉันรู้ ! ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะไม่ไป ! ”

หลังจากพูดแบบนี้ ก็ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งภายในจิตใจของเขาก็หมดไป ทำให้ร่างกายของเขาแทบจะพังทลายลงตรงนั้น

แม้จะผ่านทางสายโทรศัพท์ เจียงเสี่ยวไป๋ก็สัมผัสได้ถึงความผิดหวังของหลัวฉางเซิง เขาสามารถจินตนาการได้ถึงท่าทางที่ดูหดหู่ของเขาและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

หลัวฉางเซิงรู้สึกโกรธเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่โมโหว่า “เถ้าแก่เจียง ฉันผิดหวังแต่คุณยังหัวเราะได้”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…” เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมาอีกครั้ง แล้วพูดว่า “นายอำเภอหลัว ที่ผมแนะนำไม่ให้คุณมาที่ชิงโจว เพราะผู้นำหลินกำลังจะไปที่ถู่เฉิง ! ”

“อะไรนะ ? ” หลัวฉางเซิงอุทานออกมาเสียงดังอย่างน้อย 120 เดซิเบล

เสียงอุทานของเขาทำให้หูของเจียงเสี่ยวไป๋ส่งเสียงหึ่ง ๆ ออกมา จนแก้วหูของเขารู้สึกชา

แม้แต่เหมียวเฟย เลขาของหลัวฉางเซิงที่อยู่ในสำนักงานถัดไปก็ยังได้ยินเสียงอุทานนี้ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าคงมีบางอย่างที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น จึงรีบเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเธอเห็นว่าหลัวฉางเซิงยังสบายดีและกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เธอก็รีบออกไปยืนที่หน้าประตู เมื่อมองไปที่หลัวฉางเซิงอีกครั้ง ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมนายอำเภอหลัวถึงได้ตกตะลึงมากขนาดนี้ ?

หลัวฉางเซิงตกใจมากจริง ๆ

เดิมทีเขาต้องการไปที่ชิงโจวเพื่อพบกับหลินต้าจ้าวเท่านั้น

แต่ไม่คาดคิดเลยว่าหลินต้าจ้าวก็จะมาที่ถู่เฉิงเหมือนกัน

แม้ว่าเขาจะได้ยินมันด้วยหูของตัวเองมาครั้งหนึ่ง แต่หลัวฉางเซิงก็ยังไม่อยากจะเชื่อ เกือบจะสงสัยว่ามันเป็นความฝันของเขาด้วยซ้ำ

แม้ว่าเขาจะกลับมามีสติแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ผู้ช่วยเจียง สิ่งที่คุณ… พูด… เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ ? ”

เขาลังเลมาก ท่าทางของเขาตอนนี้ไม่มีบุคลิกของความเป็นนายอำเภอเลย

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นายอำเภอหลัว คุณได้ยินถูกแล้ว ผู้นำหลินจะไปที่ถู่เฉิงจริง ๆ และจะไปในคืนวันที่ 27”

เขาได้ยินคำพูดยืนยันจากเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง และแม้กระทั่งเวลาก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

หลัวฉางเซิงแน่ใจว่าเขาได้ยินถูกต้องในครั้งนี้ จึงพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น “เจียงเสี่ยวไป๋ คุณเกือบจะทำให้ฉันผิดหวังแล้ว ! ”

“คุณรู้ไหมว่าตอนที่คุณบอกฉันไม่ให้ไปชิงโจว ฉัน…ฉัน…จริง ๆ…”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผู้นำหลินกำลังจะไปที่ถู่เฉิง รู้แบบนี้นายอำเภอหลัวยังจะมาที่ชิงโจวอยู่ไหม คุณควรจะเอาเวลาไปเตรียมตัวให้พร้อมไม่ใช่เหรอ ? ”

หลัวฉางเฉิงพูดอย่างรวดเร็ว “ใช่ ใช่ ฉันจะเตรียมตัวให้ดีในเวลาเพียงไม่กี่วันนี้ และพยายามซ่อมแซมถนนให้ได้มากที่สุด เพื่อว่าเมื่อรถของผู้นำหลินมา จะได้สะดวกขึ้น ! ”

“อย่าทำแบบนั้นเชียวนะครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างรวดเร็ว

“อ่า ? ” หลัวฉางเซิงตกตะลึงอีกครั้งและพูดด้วยความประหลาดใจ “ผู้ช่วยเจียง คุณก็รู้ว่าถนนมาสู่ถู่เฉิงนั้นแย่มาก หากไม่ได้รับการซ่อมแซม ฉันกังวลว่าผู้นำหลินคงจะทนไม่ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “นายอำเภอหลัว ถ้าเป็นผม ผมจะไม่ซ่อมแซมถนน ! ”

หลัวฉางเซิงกล่าวว่า “ถ้าคุณไม่ซ่อมถนน แล้วคุณจะทำอะไร…”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายอำเภอหลัว สิ่งที่ผมหมายถึงไม่ใช่แค่ไม่ให้ซ่อมแซมถนนเท่านั้น แต่ทางกลับกัน คุณต้องให้คนไปทำให้มันเป็นหลุมเป็นบ่อมากกว่านี้ กลิ้งหินจากข้างทางมาวางไว้กลางถนน และ.. ขุดร่องน้ำทำให้เป็นบ่อโคลน ทำให้มันยากต่อการเดินทางมากที่สุด ! ”

หลัวฉางเซิงตกตะลึง

เขาพูดด้วยความไม่เชื่อ “ผู้ช่วยเจียง ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครับ ตราบใดที่ไม่มีปัญหาด้านความปลอดภัย ถนนยิ่งเดินทางยากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น… คุณเข้าใจไหม ? ”