ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1360 แตกต่างจากที่คิด

ตอนที่ 1360 แตกต่างจากที่คิด

เจียงเสี่ยวไป๋ใช้เวลาส่วนใหญ่ในตอนเช้าพูดคุยกับผู้บริหารระดับสูงของบริษัท จนลืมการรอสายของหลินต้ากั๋วไปทันที

ในที่สุด เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากถังจิงเทียนที่โทรมาถามว่าผลสรุปออกมาแล้วหรือยัง

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความโกรธว่า “ก็ถ้ารู้ผลแล้ว ผมก็คงจะบอกคุณทันทีนั่นแหละ ! ”

ถังจิงเทียนก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน เพราะมันทำให้เขาไม่สามารถตัดสินใจกำหนดการเดินทางได้ จึงเป็นกังวลไม่น้อย

ตอนเช้าผ่านไปอย่างเร่งรีบ และเมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน เจียงเสี่ยวไป๋ก็กังวลว่าเขาจะพลาดสาย เขาจึงไม่ได้ออกไปกินข้าวที่โรงอาหารและขอให้หลี่ชิงอีเอาอาหารมาให้เขาที่ห้องทำงานแทน

จนกระทั่งหลังบ่ายโมงกว่า โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เจียงเสี่ยวไป๋รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเป็นเสียงของหลินต้ากั๋วที่ดังขึ้นมาจากปลายสาย

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกมีความสุขมาก เขาพูดอย่างรวดเร็วว่า “สวัสดีครับลุงรอง มีข่าวอะไรจากลุงใหญ่บ้างไหมครับ ? ”

หลินต้ากั๋วยิ้มและพูดว่า “โอ้ นี่นายจะไม่ให้ฉันได้หายใจเลยหรือไง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “กับลุงรอง ทำไมผมต้องใจเย็นด้วยล่ะ ลุงก็น่าจะชินกับผมได้แล้วนะ ! ”

“ตอนนี้นายเริ่มปากดีกับฉันขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ ! ” หลินต้ากั๋วพูดจาเหน็บแนมเขา ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม “ใช่ มีข่าวจากลุงใหญ่ของนายมาแล้ว”

“ลุงใหญ่ว่าอย่างไรเหรอครับ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะถามอย่างกระตือรือร้น

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ตามที่นายต้องการเลย ลุงของนายได้ปรับเวลาแล้ว คราวนี้เราจะใช้เวลาสี่วันครึ่งใน ชิงโจว, เจี้ยนหยาง และถู่เฉิง ซึ่งคิดว่าคงจะเพียงพอแล้ว ! ”

“เพียงพอแล้วครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความตื่นเต้น

“รู้ข่าวนี้แล้วก็ยิ้มร่าเลยสิท่า ! ” หลินต้ากั๋วพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปจัดการเรื่องเฉพาะก่อนเถอะ ว่าจะไปที่ไหนก่อนที่ไหนทีหลัง นายกับถังจิงเทียนควรคุยกันแล้วรายงานให้ฉันทราบโดยเร็วที่สุด ! ”

“ไม่มีปัญหาครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลงและพูดด้วยรอยยิ้ม “ผมจะติดต่อถังจิงเทียนทันที และรายงานแผนการเดินทางให้ลุงทราบโดยเร็วที่สุด ! ”

“ตกลง ! ” หลินต้ากั๋วพูด “แค่นี้ก่อนนะ ! วางสายละ ! ”

“ขอบคุณครับลุงรอง ! ไว้เจอกันครับ ! ”

ทันทีที่เขาพูดจบ โทรศัพท์ก็วางสายไปแล้ว

ฮู่ว……

เจียงเสี่ยวไป๋สูดลมหายใจเข้า ในที่สุดก็ทำสำเร็จ

และก็ดีกว่าที่คาดไว้ด้วย

เดิมทีเขาคิดว่า แม้ว่าจะขยายเวลาออกไป ก็คงจะเพิ่มมาได้แค่หนึ่งวันเท่านั้น

แต่ทว่าการมาของหลินต้าจ้าวในครั้งนี้นานถึงสี่วันครึ่ง ซึ่งนานกว่าที่วางแผนไว้ในตอนแรกถึงสองวันครึ่ง

แต่นี่ก็สมแล้วที่เขาต้องทำงานหนักเพื่อมัน

หลังจากสงบความตื่นเต้นลงแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหาถังจิงเทียน

“สวัสดี นายกเทศมนตรีถัง ผมเจียงเสี่ยวไป๋เอง ! ”

เมื่อได้ยินว่าเป็นเจียงเสี่ยวไป๋ ถังจิงเทียนก็แทบรอไม่ไหวที่จะถามออกมาว่า “เป็นอย่างไรบ้าง คุณได้ข่าวมาแล้วหรือยัง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ได้มาแล้วครับ ! ”

ถังจิงเทียนถามอย่างเป็นกังวล “เมื่อได้ข่าวมาแล้วก็รีบพูดออกมาเถอะ ฉันกังวลแทบจะตายแล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดกับตัวเองว่า ฉันต่างหากที่ต้องเป็นคนกังวล ส่วนคุณนั้นจะกังวลไปเพื่ออะไร

เขาจึงหัวเราะออกมาและพูดว่า “คราวนี้ลุงใหญ่จะมาสี่วันครึ่ง ! ”

“สี่วันครึ่ง ! ” ถังจิงเทียนรู้สึกตื่นเต้นและพูดว่า “เยี่ยมมาก ฉันจะวางแผนใหม่ทันที”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ตอนนี้ผมว่างพอดี ผมจะไปที่ออฟฟิศของคุณแล้วปรึกษาเรื่องนี้ด้วยกัน”

ถังจิงเทียนไม่คิดมากและพูดด้วยรอยยิ้ม “ได้เลย รีบมาเร็วเข้า”

ราวกับว่าเขากังวลว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะมาช้า จึงรีบพูดออกมา “ลืมไปเถอะ ฉันจะไปที่ออฟฟิศของคุณเอง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมาก เขาเองก็ขี้เกียจที่จะไปที่นั่นเหมือนกัน เขาจึงยิ้มและพูดว่า “ได้ครับ ผมจะรอคุณอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน ! ”

ทันทีที่เขาพูดจบ ปลายสายก็วางโทรศัพท์ไป

เจียงเสี่ยวไป๋หายใจเข้า แล้วพูดกับตัวเองว่า ‘ถ้าคุณรู้ว่าลุงใหญ่ของฉันไม่ได้อยู่ที่ชิงโจวทุกวัน แต่จะไปถู่เฉิงเป็นเวลาสองวัน คุณจะยังตื่นเต้นแบบนี้อีกไหม ? ’

ท้ายที่สุด ถู่เฉิงก็ไม่นับเป็นเขตการปกครองของชิงโจว

เมื่อจินตนาการถึงความผิดหวังของถังจิงเทียนหลังจากได้ยินข่าว รอยยิ้มร้ายก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเจียงเสี่ยวไป๋

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไม่ถึงสิบนาที ถังจิงเทียนก็มาถึง

ไม่เพียงมีแต่เขามาเท่านั้น แต่ยังมีรองนายกเทศมนตรีอีกสองคน ได้แก่ หลี่หมิงชานและโจวหงป๋อ

“ผู้นำทั้งสาม ยินดีต้อนรับครับ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ทักทายทั้งสามคนและเชิญพวกเขานั่งลงด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอาบุหรี่ให้แต่ละคน

ทันทีที่เขานั่งลงบนโซฟา ถังจิงเทียนก็แทบจะรอไม่ไหวที่จะพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณมีความคิดอย่างไรเกี่ยวกับตารางงานของลุงใหญ่คุณ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองถังจิงเทียน แล้วพูดว่า “โดยพื้นฐานแล้ว แผนการเดินทางครั้งก่อนไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่อาจจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนลำดับครับ”

ถังจิงเทียนพูดว่า “งั้นบอกฉันหน่อยสิว่าจะปรับอย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เหตุผลที่ลุงใหญ่เพิ่มเวลาขึ้นมาอีกสองวันในครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะเขาจะอยู่ที่ชิงโจว”

ทันทีที่เขาพูดจบ ทั้งห้องทำงานก็เงียบลงทันที

“ไม่ได้อยู่ในชิงโจวงั้นเหรอ ? ”

“แล้วจะไปที่ไหน ? ”

“ผู้นำหลินมีการเตรียมการอะไรบ้างในครั้งนี้ ? ”

“……”

ถังจิงเทียน, หลี่หมิงซาน และโจวหงป๋อต่างก็ถามออกมา สีหน้าของพวกเขาเริ่มตึงเครียดและไม่ตื่นเต้นเหมือนตอนที่เข้ามาเลยสักนิด

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูท่าทางของพวกเขาแล้วยิ้มในใจ ก่อนจะพูดว่า “ผมไม่รู้ว่าลุงรองไปบอกอะไรกับลุงใหญ่ แต่เขาตัดสินใจจะไปที่ถู่เฉิงด้วย ! ”

“ไป…ถู่เฉิง ? ” ถังจิงเทียนตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ข่าวนี้ทำให้เขาประหลาดใจอย่างสิ้นเชิง

หลี่หมิงซานถึงกับถามออกมาตามตรง “ถนนในถู่เฉิงนั้นลำบากมาก ทำไมผู้นำหลินถึงอยากไปที่นั่นล่ะ ? ”

โจวหงป๋อยังกล่าวอีกว่า “ใช่ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวันในการไปถู่เฉิง และส่วนใหญ่จะเสียเวลากับการเดินทางเลยนะ”

ถังจิงเทียนมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ และยิ้มมุมปาก เขาไม่เชื่อว่านี่คือความคิดของหลินต้ากั๋ว แต่อาจเป็นความคิดของเจียงเสี่ยวไป๋

ต้องบอกว่าถังจิงเทียนรู้จักกับเจียงเสี่ยวไป๋มาเป็นเวลานาน และรู้จักเขาดีพอ ดังนั้นเขาจึงสามารถเดาเหตุผลที่แท้จริงออกทันที

เขาพูดด้วยความไม่พอใจว่า “ผู้ช่วยเจียง เลิกหลอกพวกเราได้แล้ว ลุงของคุณไปถู่ฉิงตามคำขอของคุณใช่ไหม ? ”

“ไม่ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ปฏิเสธอย่างราบเรียบ “ผมไม่ได้พูดอะไรเลย”

ถังจิงเทียนพูดด้วยความโกรธ “ตอนนี้มันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดถึงเรื่องนี้แล้ว งั้นคุณก็เป็นคนจัดกำหนดการเดินทางได้เลย เพื่อที่ฉันจะได้รายงานให้ลุงรองของคุณทราบ”

ก่อนหน้าฉันตั้งตารอมันมาก แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกผิดหวังมาก

แต่สิ่งที่ได้ตัดสินใจไปแล้วก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

ถังจิงเทียนไม่ต้องการพูดอะไรอีก

หลี่หมิงซานและโจวหงป๋อก็ผิดหวังไม่ต่างกัน ทำให้ตอนนี้ความสนใจของพวกเขาลดลงไปทันที

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูสีหน้าของพวกเขาทั้งสาม แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ผู้นำทั้งสาม อย่าทำแบบนี้ แม้ว่าลุงใหญ่จะไปที่ถู่เฉิง แต่เราก็สามารถติดตามคณะของเขาไปได้ ก็เหมือนกับครั้งที่แล้วที่ลุงรองมา ! ”

ถังจิงเทียนกลอกตา มันจะเหมือนกันได้อย่างไร ?

ไม่ว่าจะตามไปหรือไม่ตามไป จุดมุ่งหมายก็แตกต่างกัน

หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ถูกต้อง ตอนนี้เรากำลังร่วมมือกับถู่เฉิง ดังนั้นเราควรจะติดตามเขาไป”

โจวหงป๋อกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงถู่ก็กำลังจะสร้างขึ้น ฉันว่าคราวนี้เราควรไปที่ถู่เฉิง เพื่อผูกสัมพันธ์กันไว้”

แม้ว่ามันไม่จำเป็นก็ตาม

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “สิ่งที่ผมหมายถึงคือ จุดแรกคือชิงโจว จุดที่สองคือเจี้ยนหยาง จากนั้นก็เดินทางจากเจี้ยนหยางไปยังถู่เฉิงโดยตรง และสุดท้ายก็กลับจากถู่เฉิงมาที่ชิงโจว”