ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1375 ประหลาดใจไหม?

ตอนที่ 1375 ประหลาดใจไหม?

เพราะร่างสองร่างเดินออกจากประตูเครื่องบิน คนที่เดินนำอยู่ด้านหน้ามีผมสีขาวโพลนทั้งหัว ร่างกายคุ้มงอเล็กน้อยด้วยความชรา เขาสวมชุดสูทคอจีนสีฟ้าอ่อน แต่กลับดูมีสง่าราศีอย่างที่คนธรรมดาไม่มี

ส่วนคนที่อยู่ด้านหลังเขาสวมชุดสูทคอจีนเช่นกัน เขามีอายุประมาณ 40 ปี ยังดูแข็งแรง และดูเข้าหาได้ง่ายกว่า ซึ่งตอนนี้เขากำลังช่วยประคองชายชราที่อยู่ด้านหน้า

“คุณปู่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋แทบจะตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

เขาไม่คิดเลยว่าคนแรกที่เดินออกจากประตูเครื่องบินจะไม่ใช่หลินต้าจ้าว แต่เป็นชายชรา

ในขณะนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที

ไม่น่าแปลกใจที่พนักงานจะหยุดทุกคนและปล่อยให้เขาเข้ามาได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ที่แท้เป็นเพราะชายชราก็มาด้วย

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกตัวแล้ว เขาก็รีบวิ่งไปที่บันได เดินขึ้นไปและมาถึงหน้าชายชราและติงจงผิง

“คุณปู่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เรียกเขาอีกครั้ง น้ำเสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“อืม ! ” ชายชราตอบ เขามองที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิใจและพูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเด็กนี้ คงไม่คาดคิดมาก่อนสิท่า ! ”

“ผมคิดไม่ถึงจริง ๆ ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบออกมาด้วยรอยยิ้มเจื่อน “ไม่คิดไม่ฝันเลยล่ะครับ ! ”

เขาดูดีใจราวกับเด็กน้อย และยิ้มอย่างมีความสุข

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กล่าวทักทายติงจงผิง “พี่ติง คุณและปู่จะมาที่นี่ แต่ไม่มีใครโทรมาบอกผมเลย ผมจะได้เตรียมตัวถูก”

ก่อนที่ติงจงผิงจะทันได้พูดอะไร ชายชราก็ตอบออกมาว่า “ฉันไม่ให้พวกเขาพูด แล้วใครกล้าพูด”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คุณปู่จะเก็บการมาเยือนในครั้งนี้เป็นความลับเหรอครับ ? ”

ชายชราพูดออกมาว่า “ปู่บอกนายไปแล้ว แบบนี้จะมีอะไรเซอร์ไพรส์อีกล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดขึ้นมาทันทีว่า “ตราบใดที่คุณปู่มา มันจะเป็นเรื่องน่าประหลาดใจมากแน่นอนครับ ! ”

ชายชราหัวเราะและพูดอย่างร่าเริงว่า “เจ้าเด็กคนนี้ เมื่อเช้าล้างปากด้วยน้ำผึ้งมาหรือเปล่า ทำไมถึงปากหวานนัก ! ”

“ผมก็แค่พูดความจริง ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดและถามทันที “คุณปู่ นั่งเครื่องบินมาไกลขนาดนี้ ปวดเมื่อยร่างกายตรงไหนไหมครับ ? ”

ชายชราพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร ก็อาจมีตกหลุมอากาศนิดหน่อย ! ”

หลังจากที่เขาพูดจบ ติงจงผิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดว่า “แต่ถ้าคุณยังขืนถามต่อไป สุขภาพที่ดีของชายชราก็จะไม่ดีแล้วล่ะ”

ชายชราเอียงคอจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ “ฉันแก่จนทนไม่ไหวขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

“ต้องขออภัยด้วย พอดีผมตื่นเต้นเกินไปน่ะครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างรวดเร็ว “คุณปู่ ลงไปกันเถอะครับ ! ”

ตอนนี้เมื่อเขาเห็นชายชรา เขาก็รู้สึกตื่นเต้นมาก จนลืมไปว่าพวกเขายังยืนอยู่ที่หน้าประตูเครื่องบิน

ลมที่นี่พัดแรง อากาศยังเย็นอยู่เล็กน้อย

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ เขาก็รีบไปช่วยพยุงชายชรากับติงจงผิงลงจากบันไดแล้วจึงพาเขาขึ้นรถ

ตลอดกระบวนการทั้งหมด ไม่มีใครปรากฏตัวอีกเลย

รวมถึงหลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋ว

เหมือนกับว่ามีผู้โดยสารเพียงสองคนในเครื่องบินลำนี้ คือชายชราและติงจงผิง

แม้แต่เจ้าหน้าที่บนเครื่องบินก็ไม่ปรากฏตัว

……

ฉีเย่ผิง, ถังจิงเทียน, หลินต้าเหว่ย, หลินเจียอิน และคนอื่น ภายนอกเห็นเพียงสองร่างเท่านั้นที่ออกมาจากประตูเครื่องบินผ่านหน้าต่างกระจก

ด้วยระยะทางที่ไกลเกินไป จึงมองไม่เห็นว่าเป็นใคร

ทันใดนั้น ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ก็วิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนว่าจะกำลังพูดคุยอยู่กับคนที่เดินออกประตูเครื่องบินมา

เหตุผลที่เรารู้ว่าบุคคลนั้นคือเจียงเสี่ยวไป๋ ก็เพราะว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนเดียวที่เข้าไปในสนามบิน แม้จะมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจนก็ตาม แต่ก็รู้ได้ว่าเป็นเขา

เมื่อฉีเย่ผิงเห็นฉากนี้ เขาก็คิดกับตัวเองว่าผู้นำหลินคงจะรู้สึกประทับใจเจียงเสี่ยวไป๋มาก เมื่อเขามาที่ชิงโจว ถึงได้เรียกเจียงเสี่ยวไป๋ไปหาเป็นคนแรก

จากนี้ไป ฉันจะต้องทำความคุ้นเคยกับเจียงเสี่ยวไป๋ให้มากขึ้น

ถังจิงเทียนเองก็คิดแบบเดียวกัน โดยคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋น่าจะเป็นคนที่ได้รับความโปรดปรานจากผู้นำหลิน

เขาและเจียงเสี่ยวไป๋มีปฏิสัมพันธ์กันมากมายในที่ทำงาน และแม้ว่าพวกเขาจะถกเถียงกันบ่อยครั้ง แต่พวกเขาก็มีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีต่อกันมาก

กับเพื่อนอย่างเจียงเสี่ยวไป๋ จากนี้ไป…

ทั้งสองคนคิดว่าคนสองคนที่ก้าวออกมาจากเครื่องบินคือหลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋ว

ท้ายที่สุดแล้ว ต่อให้เป็นคนในตำแหน่งระดับพวกเขา แต่พวกเขาก็ยังไม่รู้ถึงการมีตัวตนของชายชรา

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นเจียงเสี่ยวไป๋และติงจงผิงกำลังช่วยพยุงชายชราลงบันได พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ: ผู้นำหลินอ่อนแอขนาดที่ต้องให้คนช่วยพยุงลงจากบันไดเชียวหรือ ?

ในขณะนี้ ทั้งสองดูเหมือนจะเข้าใจ

ไม่น่าแปลกใจที่ทุกคนไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในสนามบิน เพราะบางทีสุขภาพของผู้นำหลินอาจมีปัญหา ซึ่งเรื่องแบบนี้จะให้คนอื่นรู้ได้อย่างไร ?

ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนต่างก็รู้สึกหนาวสันหลัง เพราะเมื่อสองวันก่อนพวกเขายังเห็นผู้นำหลินในข่าวทางทีวีที่ยังดูมีชีวิตชีวาและดูแข็งแรงอยู่เลย แต่เขามีปัญหาสุขภาพทันทีที่มาถึงชิงโจวเลยหรือ ?

หากว่าผู้นำหลินเกิดมาไม่สบายขณะอยู่ที่ชิงโจว แล้วแบบนี้พวกเขา…

ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนไม่กล้าคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

ส่วนสองพ่อลูก หลินต้าเหว่ยและหลินเจียอินกลับมีความคิดที่แตกต่างออกไป แม้ว่าพวกเขาจะมองเห็นไม่ชัดว่าใครกำลังลงมาจากเครื่อง

แต่เมื่อเห็นการกระทำของเจียงเสี่ยวไป๋ที่เข้าไปพยุงแบบนั้น ทั้งคู่ก็มั่นใจมากว่าคนที่เจียงเสี่ยวไป๋ช่วยพยุงลงมานั้นไม่ใช่หลินต้าจ้าวแน่นอน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลินต้ากั๋วเลย

ประกอบกับการดำเนินการของสนามบินที่ไม่ให้คนอื่นเข้าไป สองพ่อลูกก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันด้วยสายตาตกตะลึงลึก ๆ

ชายชรา !

เกือบจะในเวลาเดียวกัน ภาพของชายชราก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของพวกเขาทั้งสอง

นอกจากชายชราแล้วคงไม่มีใครได้อีก เพราะถ้าเป็นหลินต้าจ้าวก็คงไม่รออยู่ในสนามบินแบบนี้ ?

นอกจากชายชราแล้ว ใครจะเรียกให้เจียงเสี่ยวไป๋ไปหาคนเดียวแบบนี้ ?

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว หลินต้าเหว่ยและหลินเจียอินก็มั่นใจว่าคนที่เจียงเสี่ยวไป๋ไปหานั้นจะต้องเป็นชายชราอย่างแน่นอน

ทั้งพ่อและลูกสาวต่างก็ไม่มีใครคิดว่าชายชราจะมาที่ชิงโจว

“พ่อคะ……”

หลินเจียอินเรียกผู้เป็นพ่อด้วยความตื่นเต้น เธออยากจะรีบเข้าไปในสนามบินเพื่อพบคุณปู่ของเธอตอนนี้เลย

หลินต้าเหว่ยยกมือขึ้นเพื่อหยุดเธอ

หลินเจียอินไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงไป และมองเข้าไปในสนามบินอย่างกังวลใจ

ในเวลานี้ หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋พาชายชราขึ้นรถ พนักงานและติงจงผิงก็ขึ้นรถด้วย จากนั้นหน้าต่างก็ปิดสนิท และรถแลนด์โรเวอร์ก็ขับออกจากสนามบินไปอย่างช้า ๆ

เขาจะออกไปแบบนี้เลยเหรอ ?

ข้างนอกนั้น ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนรู้สึกหนักใจเล็กน้อยเมื่อเห็นรถของเจียงเสี่ยวไป๋ขับออกไป

ในขณะนี้ พนักงานก็เดินเข้ามาและพูดกับ ฉีเย่ผิง, ถังจิงเทียน, หลินต้าเหว่ยและหลินเจียอินว่า “เชิญพวกคุณเข้าไปได้แล้ว”

หลินต้าเหว่ยและหลินเจียอินนั้นดูไม่กังวล เพราะพวกเขารู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไปรับชายชรา ส่วนหลินต้าจ้าว, หลินต้ากั๋ว และคนอื่นยังอยู่ข้างใน

แต่ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนนั้นแตกต่างออกไป

พวกเขาคิดในใจว่าคนที่เจียงเสี่ยวไป๋ไปรับนั้นคือหลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋ว แล้วทำไมจะต้องมาอนุญาตให้พวกเขาเข้าไปในเวลานี้ ?

แน่นอนว่าต้องมีคนจำนวนมากติดตามหลินต้าจ้าวและการทักทายคนเหล่านั้นก็เป็นสิ่งจำเป็นเช่นกัน ทั้งสองคนมองหน้ากันและเข้าไปในทางเดินด้านในของสนามบิน

หลี่หมิงซาน, โจวหงป๋อ และคนอื่นรออยู่ข้างนอก จึงไม่เห็นเหตุการณ์ที่เจียงเสี่ยวไป๋ไปรับชายชรา

ในเวลานี้ เมื่อพวกเขาเห็นฉีเย่ผิงและคนอื่นเข้าไป พวกเขาต่างก็ดูสับสนและผิดหวังไปในเวลาเดียวกัน