ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1376 มาต้อนรับอย่างเป็นทางการ

ตอนที่ 1376 มาต้อนรับอย่างเป็นทางการ

ฉีเย่ผิง, ถังจิงเทียน, หลินต้าเหว่ย และหลินเจียอินเดินไปตามพรหมสีแดงที่ถูกปูเอาไว้

ระหว่างทาง ฉีเย่ผิงก็อดไม่ได้อีกต่อไป และพูดกับหลินต้าเหว่ยว่า “เหล่าหลิน ผู้นำหลินเขา…”

เขาทิ้งคำพูดไว้ครึ่งหนึ่งแล้วมองไปที่หลินต้าเหว่ย

ถังจิงเทียนก็มองไปที่หลินต้าเหว่ยในทำนองเดียวกัน ทั้งสองดูมีสีหน้าไม่สบายใจ

หลินต้าเหว่ยเข้าใจว่าพวกเขาจะถามอะไร แต่เนื่องจากชายชราต้องการแบบนี้ เขาจึงทำได้เพียงส่ายหัว

เมื่อฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนเห็นแบบนั้น พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเงียบไป

ทั้งสี่คนเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่นานพวกเขาก็มาถึงลานจอดข้างเครื่องบินลำนั้น

ไม่นานหลังจากที่ทั้งสี่คนยืนนิ่ง ม่านประตูเครื่องบินก็เปิดขึ้นอีกครั้ง และร่างสูงก็ค่อย ๆ เดินออกจากประตูมา เขาหยุดที่หน้าประตู มองไปที่ฉีเย่ผิง, ถังจิงเทียน, หลินต้าเหว่ย และหลินเจียอินที่ยืนอยู่ข้างล่าง แล้วเดินลงไปอย่างช้า ๆ

“ผู้นำหลิน ! ”

ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนจำได้ทันทีว่าชายที่เพิ่งเดินออกมานี้คือหลินต้าจ้าว

แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เจอตัวเป็น ๆ แต่หลินต้าจ้าวก็ปรากฏตัวทางทีวีและหน้าหนังสือพิมพ์มานับครั้งไม่ถ้วน ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนจะไม่รู้จักเขาได้อย่างไร ?

เพียงแต่ทั้งคู่รู้สึกแปลกใจ

หลินต้าจ้าวไม่ได้ไปกับเจียงเสี่ยวไป๋งั้นเหรอ ?

ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่อีกล่ะ ?

แล้ว… ใครคือคนที่ไปกับเจียงเสี่ยวไป๋ก่อนหน้านี้ ?

เมื่อคิดถึงฉากที่ชายคนนั้นออกไปก่อนหน้านี้ แม้แต่หลินต้าจ้าวก็ไม่ปรากฏตัวออกมาด้วยซ้ำ

นั่นหมายความว่า แม้แต่หลินต้าจ้าวก็ยังต้องให้เกียรติบุคคลนั้นลงมาก่อน

คนที่มีอำนาจขนาดนั้นคือใครกัน ?

ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนมองหน้ากัน และทั้งคู่ก็รู้สึกได้ถึงความตื่นตระหนกในใจของอีกฝ่าย

มี ‘เหตุการณ์ใหญ่’ เช่นนี้เกิดขึ้นในชิงโจว แต่พวกเขาไม่มีสิทธิ์รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยซ้ำ พวกเขาทั้งสองรู้สึกกังวลมาก ทำให้ทั้งคู่ก็ตัวสั่นเล็กน้อย

แต่ในขณะนี้ พวกเขาไม่สามารถคิดถึงเรื่องนั้นได้อีก

หลังจากที่หลินต้าจ้าวปรากฏตัว ร่างของหลินต้ากั๋วก็ปรากฏขึ้นทันที

ในทำนองเดียวกัน ครั้งนี้มีคนสองคนออกมา และไม่มีใครออกมาอีก นอกจากพวกเขา

หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วค่อย ๆ เดินลงบันไดมา

ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนรีบเดินเข้าไปข้างหน้าเพื่อทักทายพวกเขาทั้งสองด้วยท่าทางกระมิดกระเมี้ยน

หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วก็ตอบกลับพวกเขาทีละคนเหมือนกัน

หลังจากที่ทั้งสี่คนทักทายกันเสร็จ หลินต้าเหว่ยและหลินเจียอินก็ก้าวไปข้างหน้า

“พี่ใหญ่ ! ”

“พี่รอง ! ”

เสียงของหลินต้าเหว่ยดูจะสะอึ้นและสั่นเครือเล็กน้อย

“ลุงใหญ่ ลุงรอง ! ”

น้ำเสียงของหลินเจียอินเองก็ดูสั่นเครือด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน

หลังจากที่หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วตอบกลับทั้งสอง หลินต้าจ้าวก็มองไปที่หลินต้าเหว่ยและพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เป็นเวลาห้าสิบปีแล้วที่เราสามพี่น้องได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งบนผืนดินของชิงโจว โอกาสนี้พบเจอได้ไม่ง่ายเลยจริง ๆ ! ”

เขาออกจากบ้านเกิดเร็วกว่าหลินต้ากั๋วและติดตามชายชราไปตั้งแต่เขาอายุได้สิบปี ส่วนหลินต้ากั๋วตามไปตอนที่เขาเริ่มเป็นหนุ่มแล้ว ซึ่งไปหลังจากหลินต้าจ้าวหลายปี

ดังนั้นหลินต้าจ้าวจึงไม่ได้กลับมาเหยียบที่ชิงโจวนานกว่าหลินต้ากั๋ว

หลังจากฟังคำพูดของหลินต้าจ้าวแล้ว หลินต้าเหว่ยก็แทบจะร้องไห้ เขาพูดไปว่า “ดีแล้วที่พี่ใหญ่ได้กลับมา ! ”

หลินต้าจ้าวพยักหน้าและมองไปรอบ ๆ “ใช่ ฉันกลับมาแล้ว อากาศที่บ้านเกิดของเรานั้นสดชื่น และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของวันวานจริง ๆ ”

หลินต้ากั๋วยิ้มและพูดว่า “คราวนี้ ครอบครัวของเรากลับมารวมตัวกันอีกครั้งแบบพร้อมหน้าพร้อมตาจริง ๆ ”

ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนไม่รู้ว่าหลินต้ากั๋วหมายถึงอะไรในคำพูดเหล่านี้ พวกเขาคิดว่าผู้นำกำลังพูดถึงการกลับมารวมตัวกันของสามพี่น้องในชิงโจว แต่หลินต้าเหว่ยและหลินเจียอินรู้ดีว่าหลินต้ากั๋วกำลังพูดถึงการกลับมาของชายชราด้วย

หลินต้าเหว่ยยิ้มอย่างรู้ทันและพูดว่า “ใช่ ในที่สุดเราก็ได้กลับมารวมตัวกันที่บ้านเกิดของเรา”

แน่นอนว่าในเวลานี้ เขาเองก็ดีใจไม่น้อย

ฉีเย่ผิงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ขอแสดงความยินดีกับท่านผู้นำและครอบครัวที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ผมจะอยู่คอยให้การต้อนรับพวกคุณอย่างดี”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับประชาชนที่นี่ที่ผู้นำทั้งสองได้กลับบ้านเกิดและกลับมาพบกับต้าเหว่ยอีกครั้ง ยินดีด้วยครับ ! ”

หลินต้าจ้าวโบกมือ มองไปที่ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนแล้วพูดอย่างใจเย็น “ถ้าคุณเห็นอะไรก่อนหน้านี้ ก็ให้แกล้งทำเป็นว่าไม่เห็นมันก็แล้วกัน”

ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนต่างก็ตกตะลึง

ทันทีที่เขาเห็นหลินต้าจ้าวปรากฏตัวจากประตูเครื่องบิน ความกังวลใจเกี่ยวกับปัญหาทางสุขภาพของหลินต้าจ้าวก็หายไปและถูกแทนที่ด้วยความสุข

แต่ในขณะเดียวกันก็มีความอยากรู้อยากเห็นมากยิ่งขึ้นเหมือนกัน

อยากรู้ว่าใครที่เจียงเสี่ยวไป๋มารับออกไปก่อนหน้านี้ ?

แต่เนื่องจากหลินต้าจ้าวบอกออกมาแบบนี้ ไม่ว่าพวกเขาจะอยากรู้อยากเห็นแค่ไหน พวกเขาก็รู้ว่าคนเหล่านั้นไม่ใช่คนที่พวกเขาควรรู้

เมื่อทำงานในระบบก็จะเป็นแบบนี้ อะไรที่ควรรู้ก็ต้องรู้ อะไรที่ไม่ควรรู้ก็อย่าไปรู้จะดีกว่า ไม่อย่างนั้นมันอาจจะทำให้เดือดร้อนทีหลังได้

ฉีเย่ผิงพูดอย่างรวดเร็วว่า “ผู้นำหลิน คนแรกที่ผมเห็นคือคุณ ! ”

ถังจิงเทียนก็พูดขึ้นมาทันที “เลขาธิการฉีและผมมาที่นี่เพื่อมาต้อนรับผู้นำหลิน”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ทั้งสองพูด หลินต้าจ้าวก็รู้อยู่ในใจว่าพวกเขาน่าจะเห็นแล้ว แต่เขาก็ไม่สนใจ แม้ว่าพวกเขาจะเห็นอะไรก็ตาม นั่นเป็นเพราะเขาจงใจให้โอกาสสองคนนี้ได้พิสูจน์ตัวเองภายใต้สายตาของเขา

เขาพยักหน้าเบา ๆ และไม่พูดอะไรอีก

ในเวลานี้ หลี่หมิงซานและคนอื่นที่รออยู่ข้างนอกก็ได้รับแจ้งว่าพวกเขาสามารถเข้าไปทำการต้อนรับได้

หลี่หมิงซานรู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

พวกเขาห้ามให้เข้าไปไม่ใช่เหรอ ?

ทำไมถึงมาบอกให้ฉันเข้าไปอีกล่ะ ?

อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีเวลาคิดมากในเวลานี้ จึงถามอย่างเป็นกังวลว่า “ทุกคนเข้าไปได้แล้วเหรอ ? ”

เจ้าหน้าที่กล่าวว่า “ทำตามที่เตรียมไว้ได้เลย ! ”

หลี่หมิงซานดูสับสน แต่เขายังคงเรียกโจวหงป๋อด้วยความตื่นเต้นและเข้าไปในลานบินพร้อมกับทีมต้อนรับที่ล้นหลาม

คาดว่านี่เป็นหนึ่งในฉากที่แปลกประหลาดที่สุดในประวัติศาสตร์ของการมารอต้อนรับท่านผู้นำ

บุคคลสำคัญที่พวกเขาจะมาทำการต้อนรับก็มาแล้ว และทีมต้อนรับก็รีบมาถึงสถานที่ต้อนรับและเข้าแถวทันที

ในเรื่องนี้ หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วไม่ได้ตั้งใจที่จะตำหนิพวกเขา

เหตุผลที่ให้พวกเขาเข้ามาช้า ก็เพื่อเรียกฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนมาเตือนเรื่องที่เห็นล่วงหน้าเท่านั้น

ส่วนที่เหลือให้ทำตามขั้นตอนปกติ

หลี่หมิงซาน, โจวหงป๋อ และคนอื่นไม่ทราบสาเหตุและยังคงมีความกังวลอยู่ แต่ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนกลับกังวลยิ่งกว่า

แม้ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนที่วางไว้ แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ออกไปแล้ว ทั้งที่เขาต้องไปด้วยทุกที่ในระหว่างการเดินทาง

ตอนนี้เขาไปแล้ว ถังจิงเทียนจึงปวดหัวมาก

เมื่อหลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วพบกับหลี่หมิงซานและคนอื่น ถังจิงเทียนก็แอบเดินไปหาหลินเจียอินและพูดเบา ๆ ว่า “ประธานหลิน ฉันอยากขอให้คุณมาทำหน้าที่แทนผู้ช่วยเจียงในระหว่างแผนการเดินทางนี้ได้ไหม ? ซึ่งเดิมทีมันต้องเป็นหน้าที่ของผู้ช่วยเจียง”

หลินเจียอินพยักหน้า และพูดว่า “นายกเทศมนตรีถังไม่ต้องกังวล ฉันกับเขาก็เหมือนกัน ! ”

ทุกวันนี้เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องตื่นตกใจเมื่อต้องเจอกับผู้คนจำนวนมากอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังอยากอยู่ต้อนรับหลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋ว ลุงใหญ่และลุงรองของเธอด้วย !

มันกดดันน้อยกว่าที่คนอื่นคิดไว้มาก และกลับทำให้เธอรู้สึกถึงความสำเร็จมากขึ้นแทน

เมื่อถังจิงเทียนได้ยินที่หลินเจียอินพูด อาการวิตกกังวลของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย