ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1380 ลางสังหรณ์ของถังจิงเทียน

ตอนที่ 1380 ลางสังหรณ์ของถังจิงเทียน

”ทวดไม่ได้บอกใคร แม้กระทั่งพ่อของหนูเหรอคะ ? ”

เจียงชานมองไปที่ชายชราด้วยความประหลาดใจ แล้วถามว่า “แล้วทำไมพ่อถึงไปรับคุณทวดที่สนามบินได้ล่ะคะ ? ”

หลังจากพูดแบบนั้น เธอก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ จึงพูดว่า “อ้อ หนูเข้าใจแล้ว คุณทวดมาพร้อมกับคุณตาสินะ ! ”

เธอมองไปทางรถอีกคันและเห็นเพียงชายหนุ่มแปลกหน้า ไม่เห็นหลินต้าจ้าวเลย จึงรีบถามไปว่า “แล้วคุณตาอยู่ที่ไหนเหรอคะ ? ”

ชายชราหัวเราะออกมาและพูดว่า “หนูเรียนอยู่ในโรงเรียนแท้ ๆ แต่กลับรู้ว่าคุณตาของหนูก็มาที่ชิงโจวด้วย ช่างเป็นเด็กที่มีความรอบรู้ดีมาก”

เจียงชานอธิบายว่า “ในวันที่คุณตาโทรมาหาพ่อ บังเอิญตอนนั้นหนูอยู่ที่บ้านพอดี และได้ยินมาว่าคุณตาใหญ่กำลังจะมาที่ชิงโจว”

“ตอนแรกที่พ่อมาหาหนู หนูก็คิดว่าเป็นเพราะคุณตามา พ่อจึงมารับหนู”

“ไม่คาดคิดว่าจะเป็นคุณทวดและอาจารย์”

ชายชรายิ้มแล้วพูดว่า “หลังลงจากเครื่องบินแล้ว เราก็มารับหนู ส่วนคนอื่น ๆ พวกเขามีงานต้องไปทำ ฉันไม่มีอะไรทำ ดังนั้นฉันจึงมารับหนูกลับบ้านพร้อมกัน”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นหนูก็พอเข้าใจ คุณทวดมาที่ชิงโจวอย่างลับ ๆ และไม่ยอมให้คนอื่นรู้”

ชายชราหัวเราะเสียงดัง “เจ้าเอลฟ์ตัวน้อย ช่างรู้ทุกอย่างหมดเลยนะ ! ”

แม้ว่าการมาเยือนของเขาในครั้งนี้จะได้รับการอนุมัติจากผู้บังคับบัญชาของเขา แต่เขาก็ไม่ได้บอกมายังหน่วยงานท้องถิ่นใด ดังนั้นในภูมิภาคจีนตอนกลางจึงมีแค่หลินต้ากั๋วเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

ทุกคนขึ้นเครื่องบินที่เจียงเฉิง ซึ่งก็มีชายชรา หลินต้าจ้าว, หลินต้ากั๋ว และติงจงผิง ซึ่งเป็นสี่คนที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด และมีผ้าม่านกั้นเแยกจากผู้โดยสารด้านหลัง จึงไม่มีใครรู้ว่าชายชราอยู่บนเครื่องบินด้วย

เมื่อพวกเขาลงจากเครื่องบิน ชายชราและติงจงผิงก็ลงมาที่รถก่อน ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ และพวกเขาทุกคนก็คิดว่าหลินต้าจ้าวมีแผนการบางอย่าง

หลังจากมาถึงชิงโจว หลินต้าจ้าวเพียงแต่ปล่อยให้ฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋มารับชายคนนั้นไป ส่วนใครที่เจียงเสี่ยวไป๋มารับไปนั้น เขาไม่ได้บอกฉีเย่ผิงและถังจิงเทียนเลย

อย่างไรก็ตาม หลินต้าจ้าวอาจไม่คาดคิดว่าชายชราจะมาที่โรงเรียนประถมศึกษาฉิวซู่เพื่อมารับเจียงชาน

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อปู่ทวดและอาจารย์มาอยู่ที่นี่แล้ว หนูจะอยู่เป็นเพื่อนและพาไปกินอาหารอร่อย ๆ ในช่วงนี้เองค่ะ ! ”

เมื่อพูดถึงอาหารอร่อย ชายชราก็พูดว่า “วันนี้ถนนนักชิมข้างโรงเรียนหนูเปิดอยู่พอดี ทวดขอให้พ่อของหนูพาไปกิน แต่เขาไม่ยอมพาไป แล้วหนูจะพาทวดไปกินที่ไหนล่ะ ? ”

เจียงชานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่คิดว่าพ่อของเธอจะไม่ยอมพาคุณทวดไปเดินเล่นที่ถนนนักชิม

แต่เธอรู้ว่ามันต้องมีเหตุผลที่ทำให้พ่อของเธอทำเช่นนี้ เธอจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณทวด พ่อของหนูต้องคิดว่าคุณทวดอาจจะเหนื่อยหลังจากนั่งเครื่องบินมาไกล เขาจึงอยากให้คุณทวดกลับไปพักผ่อนก่อน แล้วค่อยหาเวลามาอีกทีค่ะ”

“ถนนนักชิมเป็นโครงการที่สำคัญที่สุดของชิงโจว เมื่อคุณทวดมาที่นี่ทั้งที เขาต้องพาคุณทวดมาที่นี่แน่นอนค่ะ”

หลังจากได้ยินแบบนั้น ชายชราก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ชานชานพูดเก่งกว่าพ่อของหนูเสียอีก”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นอย่าตำหนิพ่อเลยนะคะ เขาจะพาคุณทวดไปที่นั่นแน่นอนค่ะ และหนูก็จะไปกับคุณทวดด้วย”

“หนูรู้ดีที่สุดว่ามีอาหารอร่อย ๆ อะไรบ้าง หนูจะเป็นคนแนะนำให้รู้จักเองเมื่อเมื่อถึงเวลา”

ชายชราพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดีมาก ปู่จะรอให้หนูแสดงความภักดีในฐานะเจ้าบ้านแล้วกัน ! ”

“ไม่มีปัญหาค่ะ ! ” เจียงชานตบหน้าอกของเธอ แล้วพูดว่า “ไม่ว่าปู่ทวดและอาจารย์จะไปที่ไหน หนูก็จะตามไปอย่างแน่นอน ! ”

เธอมีท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็ก ซึ่งทำให้ชายชราและติงจงผิงรู้สึกมีความสุขมาก

ชายชรายิ้มแล้วพูดว่า “งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ”

“ได้ค่ะ งั้นกลับบ้านกันเถอะ ! ” เจียงชานพูดออกมาพลางครุ่นคิด “คุณทวด ให้หนูช่วยพยุงคุณทวดเข้าไปในรถนะคะ”

“ตกลง ตกลง ! ” ชายชราตอบตกลงด้วยรอยยิ้ม

หลังจากช่วยพยุงชายชราขึ้นรถแล้ว เจียงชานก็เชิญให้ติงจงผิงเข้าไปก่อน และในที่สุดเธอก็ขึ้นตามไป

เจียงเสี่ยวไป๋ปิดประตูรถแล้วก็มานั่งที่นั่งคนขับ

เจียงชานมองไปที่ชายแปลกหน้าที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า แล้วพูดอย่างสุภาพ “สวัสดีคุณลุง ฉันชื่อเจียงชาน ทำไมคุณไม่ลงจากรถล่ะคะ ? ”

รอยยิ้มที่หายากปรากฏบนใบหน้าของชายคนนั้น “สวัสดี ฉันชื่อหวังจง ! ”

จากนั้นก็ไม่มีการแนะนำอะไรต่อ

เจียงเสี่ยวไป๋ก็เพิ่งรู้ชื่อของชายหนุ่ม เขารู้ว่าพวกเขามีสถานะพิเศษ และแม้แต่ชื่อนี้ก็ยังเป็นเพียงนามแฝง ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจกล่าวทักทาย และขับรถกลับไปที่เจียงวานทันที

……

มาพูดถึงเหตุการณ์ในสนามบินกันดีกว่า

หลังจากที่หลี่หมิงซานและคนอื่นจัดพิธีต้อนรับ กลุ่มคนที่ติดตามหลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วก็ทยอยลงจากเครื่องบินมาทีละคน

ในสายตาของพวกเขา เวลารอลงจากเครื่องบินนั้นนานไปหน่อย แต่ทุกอย่างก็ปกติดี

หลี่หมิงซานแอบเข้าไปหาถังจิงเทียนและถามเบา ๆ ว่า “นายกเทศมนตรีถัง เจียงเสี่ยวไป๋อยู่ที่ไหน ทำไมฉันไม่เห็นเขาเลย ? ”

ทั้งเขา, โจวหงป๋อ และคนอื่นไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ออกไปแล้ว

กระบวนการต่อมาหลายอย่างเกี่ยวข้องกับเจียงเสี่ยวไป๋ หลี่หมิงซานจึงรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อเขาไม่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ที่นี่ด้วย

เขายังแอบตำหนิเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ในใจ

ในตอนเช้า พวกเขาไปที่สำนักงานของเจียงเสี่ยวไป๋เพื่อทบทวนแผนการทั้งหมด และชี้แจงให้ชัดเจนว่าเจียงเสี่ยวไป๋ต้องทำอะไรบ้าง ซึ่งเจียงเสี่ยวไป๋ก็ตกลงกับพวกเขาหมดแล้ว

แต่ในช่วงเวลาวิกฤต เขากลับไม่อยู่ที่นี่

สิ่งนี้ทำให้เขาโกรธมาก

ถังจิงเทียนเหลือบมองหลี่หมิงซานและเข้าใจอารมณ์ของหลี่หมิงซานในขณะนี้ดี แต่เขาก็รู้ว่าไม่ควรตำหนิเจียงเสี่ยวไป๋ในเรื่องนี้ เขาจึงกระซิบบอกหลี่หมิงซานว่า “เจียงเสี่ยวไป๋มีงานอื่นที่ต้องทำเร่งด่วน จึงออกไปก่อน”

ยังมีงานด่วนกว่านี้อีกเหรอ !

ถึงกับต้องออกไปก่อน !

ข่าวนี้เป็นเหมือนระเบิดที่ดังก้องอยู่ในหูของหลี่หมิงซาน เขารีบถามออกมาว่า “นายกเทศมนตรีถัง ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม เขาถึงออกไปกะทันหันแบบนี้ แล้วฉันควรทำอย่างไรต่อไป ? ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ตารางงานไม่สำคัญ ประธานหลินอยู่ที่นี่แล้ว ไม่ต้องกังวลกับปัญหานี้”

หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาก็พูดอย่างเป็นกังวลอีกครั้ง “แต่ตอนนี้ฉันกังวลเกี่ยวกับปัญหาอื่นมากกว่า”

หลี่หมิงซานถามด้วยความสับสน “ตอนนี้จะมีอะไรสำคัญไปกว่าการที่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มาต้อนรับผู้นำหลินอีก ? ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “เรายังจะต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้า เผื่ออะไรที่ไม่คาดคิดหลาย ๆ อย่าง รีบไปที่เกสต์เฮาส์ชิงเจียงเถอะ แล้วบอกให้พวกเขาเตรียมที่พักไว้ให้พร้อม ! ”

อ่า ?

หลี่หมิงซานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และพูดว่า “ก่อนหน้าที่ตกลงกันไม่ใช่แบบนี้ไม่ใช่เหรอ ? เมื่อผู้นำและคณะมา ให้พวกเขาทั้งหมดไปพักอยู่ที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ ? ”

ถังจิงเทียนพูดว่า “ฉันเดาว่ามันคงไม่ได้แล้ว ! ”

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋มารับใคร แต่เขาคาดว่าบุคคลนั้นอาจจะกำลังไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ หากดูจากการที่เขาปิดเป็นความลับ เขาก็มีลางสังหรณ์ว่าอาหารเย็นและที่พักที่วางแผนจะจัดที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ในช่วงเย็น คงจะต้องถูกยกเลิกทั้งหมด

หลี่หมิงชานรู้สึกสับสนเล็กน้อยและถามด้วยความประหลาดใจว่า “ทำไมจู่ ๆ มันถึงมีการเปลี่ยนแปลงกะทันหันแบบนี้ล่ะ ? ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ฉันเองก็ไม่ทราบเหตุผล และฉันก็ไม่แน่ใจ แต่คุณรีบเตรียมการเถอะ อย่างน้อยหาวิธีรับมือไว้ก่อนก็ดี เผื่อมีอะไรฉุกเฉินขึ้นมา ! ”

หลี่หมิงซานพูดอย่างกังวลว่า “ตอนนี้ทุกคนมาถึงแล้ว ถ้าเราเตรียมตัวในเวลานี้ ฉันไม่รู้ว่าจะทันไหม ? ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “พยายามให้เต็มที่ แต่ถ้าไม่ทันจริง ๆ ให้ไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วเอาอาหารที่พวกเขาจัดเตรียมไว้สำหรับเย็นนี้มาที่เกสต์เฮาส์ชิงเจียง”