ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1382 เห็นไหมว่าเขาใจกว้าง

ตอนที่ 1382 เห็นไหมว่าเขาใจกว้าง

เฉาซวงก็เสียใจเช่นกัน

ในที่สุด เกสต์เฮาส์ของเขาก็มีโอกาสได้ต้อนรับผู้นำคนสำคัญ แต่เนื่องจากเขาไม่มีเวลาเตรียมตัว เขาจึงไม่อยากรับงานนี้

แล้วแบบนี้เขาจะให้ใครมาช่วยได้บ้าง

หลี่หมิงซานโกรธมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินแบบนี้

นี่คือการต้อนรับหลินต้าจ้าว แต่เฉาซวงคนนี้กลับบอกว่าทำไม่ได้และปฏิเสธที่จะรับงานนี้ !

เขาอยากหยิบมีดขึ้นมาผ่าหัวของเฉาซวงจริง ๆ เพื่อดูว่าในสมองมีอะไรอยู่ข้างบ้าง ?

“เฉาซวง ฉันมาที่นี่โดยตรง ไม่ใช่เพื่อมาคุยกับคุณเหรอ ! ”

หลี่หมิงซานพับแขนเสื้อขึ้นด้วยความกระวนกระวายใจ เอามือเท้าเอวแล้วพูดด้วยความโกรธ “ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะคิดอย่างไร คุณต้องเตรียมอาหารเย็นให้ฉันอย่างดี ตามมาตรฐานการต้อนรับระดับสูงของที่นี่”

เหลียงจื้อเฉิงเห็นดังนั้นจึงพูดอย่างรวดเร็ว “รองนายกเทศมนตรีหลี่ โปรดอย่าโกรธฉันเลย คุณไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วเอาวัตถุดิบที่เตรียมไว้กลับมาให้ฉันไม่ได้เหรอ ? ”

อ่า ?

หลี่หมิงซานตบหัว เพราะเขามัวแต่โกรธเฉาซวงจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท เขาจึงพูดอย่างรวดเร็วว่า “ใช่สิ เฉาซวง คุณส่งคนไปที่เจียงวานด่วนเลย แล้วไปเอาวัตถุดิบทั้งหมดที่พวกเขาเตรียมไว้มาที่เกสต์เฮาส์โดยเร็ว”

ไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋เพื่อไปเอาวัตถุดิบงั้นเหรอ ?

ดวงตาของเฉาซวงเกือบจะถลนออกมา เขาพูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อว่า “นายกเทศมนตรีหลี่ เอาแบบนี้จริง ๆ เหรอ ? ”

หลี่หมิงซานพูดด้วยความโกรธ “ถ้าไม่ทำตามวิธีนี้ แล้วคุณมีทางเลือกอื่นหรือไง ? ”

เฉาซวงแอบสบถในใจ แล้วฉันจะทำอย่างไรได้อีกล่ะ ?

อย่างไรก็ตาม เขายังรู้ด้วยว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ใช่คนที่จะรับมือง่าย ๆ !

เขากังวลว่าเขาจะไม่สามารถเอาวัตถุดิบการทำอาหารที่บ้านของเขาออกมาโดยพลการได้

เมื่อมองไปที่หลี่หมิงซาน เฉาซวงก็ใช้ความกล้าหาญทั้งหมดพูดออกมา “รองนายกเทศมนตรีหลี่ ถ้าคุณอยากให้ฉันไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋เพื่อขนวัตถุดิบมาที่นี่ งั้นคุณ…ก็มากับฉัน ! ”

หลี่หมิงซานพูดด้วยความโกรธ “จะให้ฉันไปทำเรื่องไร้สาระกับคุณได้อย่างไร ? ”

“ตอนนี้ผู้นำจำนวนมากมาที่ชิงโจวแล้ว รู้ไหมว่าฉันมีงานที่ต้องทำมากมายแค่ไหน”

เฉาซวงรู้ว่าสิ่งที่หลี่หมิงชานพูดนั้นเป็นความจริง แต่เขาก็ยังพูดว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ แต่ฉันจะไปคนเดียวได้อย่างไร ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ให้ฉันเอามา แล้ว …”

ขณะที่เขากำลังพูด โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น

เฉาซวงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยุด และพูดกับหลี่หมิงซานว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ รอสักครู่ ฉันจะไปรับโทรศัพท์ก่อน ! ”

“รีบไป รีบไป ! ” หลี่หมิงซานโบกมือแล้วพูดด้วยท่าทางที่ไม่อดทน “วันนี้ทำไมมันมีแต่ปัญหาแบบนี้ ! ”

เฉาซวงยิ้มเจื่อนและรีบไปรับโทรศัพท์

เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาก็พูดว่า “ไม่ทราบว่าใครโทรมา ? ”

เสียงของอีกฝ่ายพูดว่า “ผู้จัดการเฉาใช่ไหม ? ฉันเจียงเสี่ยวไป๋เอง ! ”

อ่า ?

เฉาซวงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ทันทีที่เขาเอ่ยถึงเจียงเสี่ยวไป๋ สายของเจียงเสี่ยวไป๋ก็โทรเข้ามาโดยไม่คาดคิด เขารีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “ผู้ช่วยเจียงเองเหรอ สวัสดี สวัสดี ฉันเฉาซวงเอง ! คุณมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า ? ”

หลี่หมิงชานซึ่งแต่เดิมยังหงุดหงิดอยู่ แต่เมื่อได้ยินเฉาซวงพูดคำว่า “ผู้ช่วยเจียง” ออกมาสามคำ เขาก็รีบวิ่งไปข้าง ๆ เฉาซวงทันที เขาเอียงศีรษะเข้าไปใกล้ ๆ เฉาซวงแล้วแนบหูใกล้กับเครื่องรับโทรศัพท์

เหลียงจื้อเฉิงก็เข้ามายืนใกล้ ๆ เหมือนกัน

จากนั้น พวกเขาก็ได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋พูดทางโทรศัพท์ว่า “ผู้จัดการเฉา ด้วยเหตุผลบางประการ งานเลี้ยงอาหารค่ำของวันนี้ซึ่งเดิมจะจัดขึ้นที่บ้านของฉัน ตอนนี้อาจจะต้องเปลี่ยนแผนไปจัดที่เกสต์เฮาส์ของคุณ”

เฉาซวงพูดอย่างรวดเร็ว “ฉันเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้ และก็กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มากด้วย”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม และกล่าวว่า “อย่ากังวลไปเลยผู้จัดการเฉา ​​ฉันได้ให้คนเอาวัตถุดิบการทำอาหารทั้งหมดไปส่งที่เกสต์เฮาส์ของคุณให้แล้ว ! ”

“นอกจากนี้ พ่อครัวและพนักงานเสิร์ฟที่เตรียมมาแต่แรก เราก็ขอพนักงานของคุณมาช่วยด้วย ซึ่งตอนนี้ฉันก็ได้ให้พวกเขากลับไปที่นั่นทั้งหมด ! ”

“ผู้ช่วยเจียง…” เฉาซวงรู้สึกซาบซึ้งใจมากจนแทบจะร้องไห้ และพูดซ้ำ ๆ ว่า “ขอบคุณมาก ! ขอบคุณมากจริง ๆ ! ”

“เมื่อเรื่องนี้จบลง ฉันจะขอบคุณคุณเป็นการส่วนตัว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม และพูดว่า “ผู้จัดการเฉาสุภาพเกินไปแล้ว ทั้งหมดนี้ก็เพื่อชิงโจวของเรา คุณไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงเรื่องนี้”

“เอาล่ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะ ! ”

ก่อนที่เฉาซวงจะกล่าวลา ปลายสายก็ถูกตัดไปแล้ว

ทั้งหลี่หมิงซานและเหลียงจื้อเฉิงได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสอง ทำให้ความวิตกกังวลทั้งหมดของพวกเขาหายไป

หลี่หมิงซานมองไปที่เฉาซวง ซึ่งยังคงถือโทรศัพท์ค้างด้วยความงุนงง และพูดอย่างอารมณ์ดี “เฉาซวง ดูสิ แบบนี้คุณยังกังวลว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่ให้วัตถุดิบกับคุณมาอีกเหรอ ! ”

“ดูสิ เห็นไหม ! ”

“เขาทำอะไร ? ”

“คุณไม่จำเป็นต้องส่งคนไปเอามันมาด้วยซ้ำ เขาได้ให้คนมาส่งวัตถุดิบทั้งหมดให้คุณถึงที่เลย ! ”

“นอกจากนี้ ไม่เพียงแต่วัตถุดิบเท่านั้น แต่ยังส่งพ่อครัวและพนักงานเสิร์ฟมาที่นี่ด้วย ! ”

“เห็นไหมว่าเขาใจกว้าง ! ”

“ไม่ใช่เหมือนคุณที่เป็นคนใจแคบที่ตัดสินหัวใจของสุภาพบุรุษด้วยใจของฆาตรกร และกังวลไปก่อนว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่ให้มันกับคุณ ถึงกลับต้องการลากฉันไปด้วย ! ”

“คุณนี่มันใจแคบจริง ๆ ! ”

“……”

หลังจากคุยโทรศัพท์แล้ว เฉาซวงก็รู้สึกละอายใจมากจนได้แต่ก้มหัวลงยอมรับผิด

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยจริง ๆ ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะเป็นคนส่งวัตถุดิบมาให้เขาถึงที่แบบนี้

เมื่อมองดูหลี่หมิงซาน และกลับมามีสติ เฉาซวงก็พูดว่า “รองนายกเทศมนตรีหลี่ ฉันเข้าใจผู้ช่วยเจียงผิดไป ไม่มีทางที่คนอย่างเขาจะมาเทียบได้กับกุ้งตัวน้อยอย่างฉันหรอก”

“แต่อย่างน้อยคุณก็รู้ตัวเอง ! ” หลี่หมิงซานกล่าวว่า “ตอนนี้ปัญหาของคุณได้รับการแก้ไขแล้ว หากคุณยังทำงานต้อนรับในช่วงเย็นไม่ทันอีก ก็คอยดูละกันว่าฉันจะให้คิดบัญชีคุณอย่างไร ! ”

เฉาซวงรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “อย่ากังวลไปรองนายกเทศมนตรีหลี่ ด้วยการสนับสนุนของเจียงเสี่ยวไป๋ ฉันจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เสร็จในช่วงเย็นอย่างแน่นอน และรับประกันได้ว่าพวกคุณจะต้องพอใจ ! ”

“เอาล่ะ โอเค อย่าพูดถึงเรื่องไร้ประโยชน์พวกนั้นเลย รีบไปเตรียมตัวให้พร้อม ฉันต้องรีบกลับไปที่ศาลากลาง ! ” หลี่หมิงซานโบกมือแล้วพูดขึ้นมา

หลังจากพูดจบ เขาก็พูดกับเหลียงจื้อเฉิง “ผู้อำนวยการเหลียง คุณก็อยู่ที่นี่ดูแลความเรียบร้อยไป ทุกอย่างจะต้องไม่มีข้อผิดพลาด”

“ไม่ต้องกังวล รองนายกเทศมนตรีหลี่ ! ” เหลียงจื้อเฉิงรับรอง “ฉันจะคอยอยู่ดูแลความเรียบร้อยที่นี่เอง และจะรายงานความคืบหน้าให้คุณทราบเป็นระยะ”

หลี่หมิงซานยิ้ม และพูดว่า “ฉันมั่นใจว่าคุณจะต้องจัดการทุกอย่างได้ งั้นฉันจะออกไปก่อนแล้วกัน ! ”

“รองนายกเทศมนตรีหลี่ ค่อย ๆ ไป ไม่ต้องรีบ ! ”

“รองนายกเทศมนตรีหลี่ เดินทางปลอดภัย ! ”

เหลียงจื้อเฉิงและเฉาซวงตะโกนตามหลังไป

……

ในอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋วางสาย ชายชราก็ยิ้มและพูดว่า “การมาของฉันขัดขวางแผนก่อนหน้านี้ทั้งหมดของนายสินะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่สำคัญหรอกครับ อย่างไรเราก็จัดการได้”

ชายชรากล่าวว่า “ตามความเป็นจริง สถานที่ต้อนรับไม่ควรจัดที่บ้านของนายอยู่แล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แต่ตอนนี้ชิงโจวล้าหลังและไม่มีสถานที่ที่ดีกว่านี้แล้วล่ะครับ”

ชายชราจ้องมองมาที่เขา “นายหมายถึงอะไร ? สถานที่ต้อนรับเป็นเพียงสิ่งนอกกาย จำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อน ตอนนั้นฉัน…”

ชายชราพูดออกมาด้วยความโกรธ โดยกล่าวว่าผู้คนในปัจจุบันเสพติดความสะดวกสบายมากขึ้นเรื่อย ๆ จนสูญเสียความเรียบง่ายไปแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่กล้าตอบและปล่อยให้ชายชราพูดออกมา

หลังจากที่ชายชราพูดจบ เขาก็โบกมือ แล้วถอนหายใจ “ฉันแก่แล้ว และไม่สามารถเอาสถานการณ์เมื่อก่อนมาตัดสินสถานการณ์ปัจจุบันนี้ได้อีก พูดไปก็เท่านั้น ! ”

มีความรู้สึกหงุดหงิดบนใบหน้าแก่ของเขา

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว “แต่อย่างน้อยคุณปู่ก็ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์บ้านเมืองมาทุกยุกทุกสมัยนะครับ”

ชายชราพูดด้วยความไม่เต็มใจ “ลืมมันซะ หยุดพูดแล้วมากับฉันที่สวนหลังบ้านของนายเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลงและยืนขึ้นเพื่อช่วยพยุงชายชรา