ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1387 ผู้ใหญ่บางครั้งก็เหมือนเด็ก

ตอนที่ 1387 ผู้ใหญ่บางครั้งก็เหมือนเด็ก

ต้องบอกว่าคนเรามีนิสัยและบุคลิกแตกต่างกันตั้งแต่เด็ก

เช่นเดียวกับเจียงชาน เธอสามารถเข้ากับหลินต้าจ้าวได้อย่างรวดเร็ว แต่หลินจื้อเสียนและหลินจื้อหลินทำไม่ได้ แม้ว่าหลินเจียเหวยจะสนับสนุนพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอยู่ดี

ในท้ายที่สุด ก็เป็นหลินต้าจ้าวที่เริ่มโบกมือเรียกให้หลินจื้อเสียนและหลินจื้อหลินเข้าไปหา “เสี่ยวเสียน, เสี่ยวหลิน มาหาตาหน่อยสิ ! ”

เด็กน้อยทั้งสองเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าเขินอาย

หลินต้าจ้าวคว้าเมล็ดฟักทองจำนวนหนึ่งมา แล้วมอบให้ทั้งสองคนตามลำดับ สิ่งนี้ทำให้พวกเขากลัวน้อยลงและเริ่มพูดคุยกับหลินต้าจ้าวมากขึ้น

หลังจากพูดคุยกับเด็กสามคนได้สองสามคำ หลินต้าจ้าวก็เริ่มพูดคุยกับเจียงไห่หยางต่อ

ในตอนแรก เจียงไห่หยางยังคงสงวนท่าทีและพูดอย่างระมัดระวัง แต่เขาก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงไปตามบทสนทนา

ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น เพราะก่อนที่หลินต้าจ้าวและหลินต้ากั๋วจะมาถึง เขาได้เตรียมอาหารไว้ในครัว และตอนนี้เขาก็มาที่ห้องครัวอีกครั้ง

เดิมที เขาวางแผนที่จะต้อนรับแขกที่บ้านของเขา แต่เนื่องจากการมาถึงของชายชรา แผนจึงต้องมีการเปลี่ยนแปลง และย้ายไปที่เกสต์เฮาส์ชิงเจียง และวัตถุดิบส่วนใหญ่ก็ถูกส่งไปที่นั่น แต่ก็มีของบางอย่างที่เก็บเอาไว้ที่นี่

และเนื่องจากเขาเชี่ยวชาญในการทำอาหาร ทำให้เขาทำมันอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เจียงเสี่ยวไป๋ก็เตรียมอาหารเสร็จและนำมาวางบนโต๊ะ

มีการเตรียมโต๊ะทั้งหมดสองโต๊ะ

ชายชรา หลินต้าจ้าว, หลินต้ากั๋ว, เจียงไห่หยาง, เจียงเสี่ยวไป๋, หลินเจียจวิน, หลินเจียเหวย และติงจงผิง พวกเขาเป็นผู้ชาย จึงนั่งโต๊ะเดียวกัน พวกเขาดื่มด้วยกันแปดคน ส่วนผู้หญิงและเด็กคนอื่นก็นั่งที่โต๊ะเดียวกัน

หลินต้าจ้าวมองดูอาหารเต็มโต๊ะ ซึ่งดูน่ากินมาก

เขาเคยกินกับข้าวฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋มาแล้วครั้งหนึ่ง จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันเคยทานอาหารฝีมือนายครั้งหนึ่งในช่วงตรุษจีน มันอร่อยมากจนฉันจำมันมาจนถึงวันนี้ และในที่สุดวันนี้ฉันก็ได้กินมันอีกครั้ง”

หลินต้ากั๋วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คราวนี้พี่ใหญ่มาทั้งที เด็กนี่จึงทำอาหารด้วยตนเอง แต่ตอนฉันมาครั้งล่าสุด เขากลับให้พ่อครัวของเขาทำให้”

หลินต้าจ้าวพูดด้วยความไม่เชื่อว่า “จริงเหรอ ? นายมาถึงที่นี่ แต่เขาไม่ทำอาหารให้นายกินด้วยตัวเองเหรอ ? ”

จากนั้นเ ขาก็หันมาตำหนิเจียงเสี่ยวไป๋ “นี่คือเรื่องที่นายบกพร่อง”

“แม้ว่าลุงรองของนายจะมาที่ชิงโจวบ่อยกว่าฉัน แต่เขาก็ต้องหาเวลาเหมือนกัน กว่าจะมาที่นี่ได้ ! ”

“นายทำอาหารเก่งมาก แต่นายไม่คิดจะทำอาหารให้ลุงรองของนายทานด้วยซ้ำ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายอย่างรวดเร็วว่า “ลุงใหญ่ ลุงรองไม่ได้อธิบายออกมาหมด คราวที่แล้วที่ผมให้เชฟทำก็เพราะมีคนมาเยอะมาก มากกว่าร้อยคน ผมจะทำอาหารเองได้อย่างไร ? ”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “หยุดหาข้อแก้ตัวได้แล้ว แม่ เจียหง และฉันมาอาศัยอยู่ที่บ้านของนายมานานแล้ว แต่ก็ไม่เห็นนายทำอาหารให้เราทานเลย ฉันคิดว่านายเริ่มขี้เกียจแล้วมากกว่า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋จ้องมองหลินเจียจวินด้วยความโกรธ

พี่จวิน ทำไมพี่ถึงมาสร้างปัญหาในเวลานี้ ?

แต่ลองคิดดู เขาก็ไม่ได้ทำอาหารให้คนในครอบครัวทานมานานแล้ว

หลินเจียจวินเห็นเจียงเสี่ยวไป๋จ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ จึงพูดว่า “ทำไม ? ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างช่วยไม่ได้ “พี่พูดถูก มันเป็นความผิดของผมเอง ! ”

“ก็ไม่เลว ! ” หลินเจียจวินตะคอกอย่างภาคภูมิใจ ในที่สุดก็คว้าโอกาสชนะเด็กคนนี้ได้อีกครั้ง !

ชายชราฟังการสนทนาระหว่างหลายคน และพูดอย่างใจเย็นว่า “เด็กคนนี้ ที่นายยอมทำอาหารด้วยตนเอง ก็เพราะลุงใหญ่ของนายมางั้นเหรอ ! ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น คนที่อยู่ที่โต๊ะจึงได้รู้ว่ามีคนที่มีอำนาจอีกคนอยู่ร่วมโต๊ะด้วย !

หลินเจียจวินจึงรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “คุณปู่ เป็นเพราะคุณปู่มาด้วยต่างหาก เขาจึงทำอาหารเอง ! ”

เขาเหลือบมองหลินต้าจ้าวอย่างลับ ๆ แล้วพูดว่า “บางทีถ้าแค่ลุงใหญ่มา เขาอาจจะไม่ทำเองด้วยซ้ำ ! ”

ใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋มืดมนลงทันทีหลังจากได้ยินแบบนี้

พ่อคนดี พี่กำลังพยายามกอบกู้สถานการณ์ให้ผมหรือสุมไฟกันแน่ ?

โชคดีที่หลินต้าจ้าวไม่สนใจ และพูดด้วยรอยยิ้ม “พ่อ ตราบใดที่พ่ออยู่ที่นี่ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่กล้าให้คนอื่นมาทำอาหารให้พ่อทานหรอกครับ”

“ส่วนผมก็พลอยได้รับประโยชน์นั้นด้วย”

หลังจากได้ยินที่หลินต้าจ้าวพูด ชายชราก็พอใจมาก

บางครั้งพวกผู้ใหญ่ก็เหมือนเด็ก พวกเขาต้องแข่งขันกันเพื่อที่จะเอาชนะ

อย่างไรก็ตาม ความขัดแย้งที่น่าตลกนี้ก็ได้ทำให้โต๊ะพวกผู้ชายมีบรรยากาศที่ผ่อนคลายขึ้นมา

ชายชรายิ้มและพูดว่า “เนื่องจากการมารวมตัวกัน ทำให้วันนี้ฉันอยากดื่ม อย่าหยุดฉันเลย ไม่อย่างนั้นฉันจะไปกินโต๊ะอื่น ! ”

วันนี้ชายชรากลับมาเหยียบแผ่นดินชิงโจวเป็นครั้งแรก หลินต้าจ้าวและคนอื่นจะไม่ยอมให้เขาดื่มได้อย่างไร พวกเขาเพียงแต่พูดว่า “พ่อ ผมรู้ว่าวันนี้พ่อมีความสุข ดังนั้นดื่มได้ แต่ต้องดื่มในปริมาณเพียงเล็กน้อยและพอเหมาะก็พอ”

“เสียเวลาเปล่า” ชายชราพูดด้วยความรังเกียจ “ฉันยังไม่รู้ว่าจะดื่มได้มากแค่ไหนด้วยซ้ำ ? ”

เขาชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ “นี่ รีบ ๆ เปิดเหล้าเร็วเข้า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลงและรีบเปิดขวดเหล้าทันที

ชายชรา, หลินต้าจ้าว, หลินต้ากั๋ว และติงจงผิงต่างก็อยู่ที่นี่ในวันนี้ ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงต้องรับหน้าที่บริการ

เหล้าที่เปิดไม่ใช่เหล้าประจำชาติเทียนเซี่ยไป๋ แต่เป็นเหล้าเหมาไถที่ผลิตในปี 1960

เขาเอาออกมาทั้งหมดสามขวด

เมื่อเปิดขวดเหล้า กลิ่นหอมของมันก็ลอยฟุ้งออกมาทันที

“ฮู่ว……”

ชายชราสูดดมและอุทานออกมา “เหมาไถ ! เหล้าเก่า ! ”

หลินต้ากั๋วยิ้มแล้วพูดว่า “พ่อ จมูกของพ่อดีมาก พ่อได้กลิ่นตั้งแต่เปิดขวดเลยนะครับ”

ชายชราพูดด้วยความโกรธ “ฉันดื่มมาตลอดชีวิตแล้ว แต่ฉันยังไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้ของเหล้ามาก่อน และคิดว่าที่ผ่านมาฉันดื่มเหล้าไปโดยเปล่าประโยชน์”

หลินต้ากั๋วได้แต่ยิ้มออกมา

เขาไม่สามารถขัดใจพ่อของเขาได้อยู่แล้ว แม้ว่าพ่อจะวิพากษ์วิจารณ์เขาอยู่เสมอ แต่เขาก็ไม่สามารถเถียงอะไรไปได้

เขารู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ซ่อนเหมาไถเก่าไว้ที่บ้านมากมาย เขาจึงเปลี่ยนเรื่องและพูดว่า “พ่อ พ่อจะรู้อะไร เสี่ยวไป๋แอบเก็บเหล้าเก่าไว้มากมาย และเหล้าเก่าเหล่านั้น เขาก็เอามาจากบ้านของเหล่าโฮ่วด้วย ! ”

“เหล่าโฮ่ว ? ” ชายชราคิดอยู่ครู่หนึ่ง และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่หลินต้ากั๋วเรียกเขาแบบนั้น “ไอ้หนูเสี่ยวโฮ่วน่ะเหรอ ! ”

มีเพียงชายชราคนเดียวที่สามารถเรียกโฮ่วเซียนเนี่ยนแบบนั้นได้

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ใช่ครับ เหล่าโฮ่วเป็นคนไม่ดื่ม มีคนมากมายที่นำเหล้ามาให้เขา เขาก็เอาไปเก็บไว้ตลอด เหล้าของเขาถูกเก็บที่ห้องใต้ดินมานานหลายทศวรรษ แต่ก็ถูกเจียงเสี่ยวไป๋เอามันมาจนได้”

เมื่อพูดแบบนี้ เขาก็มองไปที่หลินเจียจวินแล้วพูดว่า “และแกคือผู้สมรู้ร่วมคิด ! ”

ถ้าฉันรู้ว่าเหล่าโฮ่วมีเหล้าดี ๆ มากมายแบบนี้ถูกเก็บไว้ที่บ้านของเขา ฉันคงจะไปซื้อมันมาเองแล้ว !

แต่เจ้าสามรู้ว่าโฮ่วเซียนเนี่ยนมีเหล้าเก่าอยู่ แต่ไม่บอกเขา กลับพาเจียงเสี่ยวไป๋ไปเองและขนกลับมาที่ชิงโจว

เขารู้สึกสงสารตัวเองและรู้สึกโกรธเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

หลินเจียจวินหดหัวลงและคิดกับตัวเองว่านี่จะตำหนิฉันไม่ได้ ?

แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลย

ชายชราเพิกเฉยต่อเรื่องนี้ และหันไปกระตุ้นให้เจียงเสี่ยวไป๋เทเหล้าต่อ “เทเหล้า เทเหล้า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เขาเริ่มจากเทให้ชายชรา จากนั้นก็เป็นหลินต้าจ้าว, หลินต้ากั๋ว… และรินเหล้าให้กับทุกคนตามลำดับ

หลินต้าจ้าวพูดกับชายชราว่า “พ่อพูดอะไรสักหน่อยเถอะครับ ! ”

ชายชราเหลือบมองทุกคนบนโต๊ะ แล้วพูดว่า “สิ่งเดียวที่ขาดหายไปคือเสี่ยวเหว่ยยังไม่กลับมา ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวอย่างรวดเร็วว่า “เสี่ยวเหว่ยและอินอินคงจะกลับมาเร็ว ๆ นี้แหละครับ”

เขาและหลินต้าจ้าวออกมาก่อนเวลา ตอนที่พวกเขาออกมา หลินต้าเหว่ยและหลินเจียอินยังคงอยู่ในงานเลี้ยงอาหารค่ำอยู่