ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1419 ชายชราเริ่มพูดออกมาแล้ว

ตอนที่ 1419 ชายชราเริ่มพูดออกมาแล้ว

เนื่องจากการมาถึงของหลินต้าเหว่ยและหลิวอิ้ถิง ทำให้เจียงไห่หยางและหวังซิวจวี๋ได้รู้ว่าวันเกิดของชายชรานั้นจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้แล้ว

คู่สามีภรรยาจึงดึงเจียงเสี่ยวไป๋มาถามไถ่เกี่ยวกับการเตรียมงานไม่หยุด

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ ชายชรากำลังจะฉลองวันเกิดอายุครบ 100 ปีที่บ้านของเรา แกต้องเตรียมการให้พร้อมทุกอย่างเข้าใจไหม”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ใช่ งานจะต้องยิ่งใหญ่มีชีวิตชีวา ทุกอย่างจะต้องครบครัน เครื่องดื่มต่าง ๆ ก็ต้องพร้อม”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างรวดเร็ว “คุณปู่เพิ่งบอกพ่อตาของผมว่าขอแบบเงียบสงบไม่ใช่เหรอครับ ? ถ้าดื่มเครื่องดื่มแล้ว มันจะเงียบสงบและเรียบง่ายได้อย่างไร นี่เป็นไปไม่ได้”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ? ” หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ครั้งนี้เราก็ไม่ได้แจ้งให้ใครทราบล่วงหน้าอยู่แล้วนี่ แค่รอวันนั้นมาถึงแล้วค่อยเชิญคนในเจียงวานมากินข้าวร่วมกันในงานเลี้ยงก็พอ แค่นี้มันก็ถือว่าตื่นเต้นพอแล้ว ? ”

เจียงไห่หยางก็ได้กล่าวว่า “แขกที่เชิญมาก็มีแค่ชาวเจียงวานเท่านั้น ส่วนคนในเมืองไม่ต้องบอกให้ใครรู้แม้แต่คนเดียว”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ลูกก็เห็นว่าชายชราชอบเดินเล่นรอบหมู่บ้านทุกวันและไปคุยกับชาวบ้านทุกหลัง เขาฉลองวันเกิดอายุครบ 100 ปีทั้งที คนเหล่านี้ควรจะมาแสดงความยินดีกับเขา เขาต้องมีความสุขมากแน่ ๆ ! ”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ใช่ เราไม่รับของขวัญ เราเพียงแจ้งให้พวกเขามาทานอาหารเย็นร่วมกันที่บ้าน เรื่องนี้ชายชราคงไม่คัดค้านอย่างแน่นอน”

คู่สามีภรรยาช่วยกันคิดแผนและอธิบายทุกอย่างอย่างชัดเจน แม้แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็คิดว่ามันเป็นความคิดที่ดี

แต่อย่างไรก็ตาม เขายังไม่อยากตัดสินใจในเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ดังนั้นเขาจึงต้องถามความคิดเห็นจากชายชราก่อน

นอกจากนี้ยังมีอีกสถานการณ์หนึ่งที่ต้องอธิบายให้พ่อกับแม่ของเขาฟังก่อนว่า “พ่อ แม่ ที่คุณปู่ฉลองวันเกิดครบรอบ 100 ปีในครั้งนี้ ผมคิดว่าอย่างไรลุงใหญ่ ลุงรอง พี่เจียตง และพี่เจียเหลียงก็ต้องกลับมาร่วมงานด้วย …”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ต่างก็เข้าใจเรื่องนี้

พวกเขาทั้งสองรู้ดีว่าคนในตระกูลหลินต้องมาร่วมงานนี้แน่ ๆ และก็แอบดีใจเมื่อคิดว่าหลินต้าจ้าวก็จะมาด้วย

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ฉันรู้ ! ”

หวังซิ่วจวี๋ก็ได้กล่าวต่อ “ถ้าคุณหลินมาด้วย แล้วเราเชิญคนในเจียงวานมาทานอาหารก่อน แล้วฉันก็เกรงว่า…”

ท้ายที่สุดแล้ว ตัวตนของหลินต้าจ้าวนั้นพิเศษเกินไป เธอไม่รู้ว่าแผนก่อนหน้านี้ที่คิดเอาไว้จะยังใช้ได้อยู่ไหม ?

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “แม่ ไม่ต้องกังวล ผมจะคุยกับคุณปู่เกี่ยวกับเรื่องนี้และดูความคิดเห็นของเขา ! ถ้าเขาคิดว่ามันเป็นไปได้ มันก็ไม่เป็นไร ถ้าเขาคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ เราก็จะทำให้มันเรียบง่ายตามที่เขาต้องการดีกว่าครับ”

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ต่างก็พยักหน้า

ใกล้จะเย็นแล้ว ชายชราก็ออกไปเดินเล่นตามปกติ

ครั้งนี้ เขาไม่เพียงแต่เรียกหาเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้น แต่ยังเรียกหลินต้าเหว่ยให้ไปด้วยกัน

คนสามรุ่น ทั้งวัยชรา วัยกลางคนและวัยหนุ่มสาวเดินเล่นริมแม่น้ำภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นอันนุ่มนวล

ครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้ไปเที่ยวเล่นตามบ้านต่าง ๆ แต่เดินแค่รอบ ๆ บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้ว่าชายชรามีบางอย่างจะพูด

แน่นอนว่าชายชราใช้เวลาไม่นาน ในที่สุดเขาก็ได้พูดออกมา

“เสี่ยวเหว่ย เสี่ยวไป๋ ฉันมีอะไรบางอย่างจะพูดด้วย ! ”

หลินต้าเหว่ยยิ้มและพูดว่า “เดี๋ยวก่อนพ่อ ผมขอถามหน่อยว่าผมทำอะไรผิดหรือเปล่า ดูพ่อจริงจังมาก มันทำให้ผมกังวลนิดหน่อย”

เจียงเสี่ยวไป๋ยังกล่าวอีกว่า “ครับ คุณปู่ ถ้าคุณมีอะไรก็แค่สั่งผมมาได้ คุณปู่กลัวว่าผมจะไม่ฟังคุณปู่หรือเปล่า ? ”

เขาเดาไว้ว่าชายชราคงจะพูดถึงเรื่องการกลับไปที่เทียนจิง

อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของเขาแล้ว

ชายชราเหลือบมองพวกเขาทั้งสอง แล้วพูดออกมาช้า ๆ “คือฉันวางแผนที่จะกลับไปที่เทียนจิงหลังวันเกิดของฉัน …”

อ่า ?

หลินต้าเหว่ยไม่รู้มาก่อนว่าชายชราจะกลับไปที่เทียนจิงหลังวันเกิดของเขา เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น เขาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและรีบถามออกมาอย่างรวดเร็ว “พ่อ ทำไมจู่ ๆ พ่อถึงตัดสินใจกลับไปกะทันหันแบบนี้ ? ”

“ผมก็คิดว่าพ่อสนุกดีที่ได้อยู่ที่นี่ และจะอยู่ไปอีกนาน พี่ใหญ่และพี่รองก็วางใจไว้แล้วที่พ่ออยู่ที่นี่ ทำไมพ่อถึงจะอยู่ที่นี่ต่ออีกแค่สองสามวันล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้เรื่องนี้มานานแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจมากนัก แต่เขาก็พูดว่า “ใช่ครับ คุณปู่ เป็นเรื่องดีสำหรับเราด้วยที่คุณปู่พักอยู่ที่นี่”

ชายชราไม่ตอบสนองต่อคำพูดของหลินต้าเหว่ย แต่เขาหยุดและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วหัวเราะออกมา “แกล้งทำเป็นเพียงแค่แสร้งทำเพื่อฉัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกเจ็บปวดในใจ ชายชราฉลาดจริง ๆ !

เขายังคงพูดว่า “คุณปู่ ผมไม่ได้เสแสร้งอะไรทั้งนั้นนะครับ ผมอยากให้คุณปู่อยู่ที่นี่ไปอีกสักพักจริง ๆ ! ”

ชายชราเม้มริมฝีปาก แล้วพูดว่า “นายแสร้งทำเป็นไม่รู้ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าฉันจะกลับไปหลังวันเกิด และยังแกล้งทำเป็นว่าคิดว่าฉันจะอยู่ที่นี่ต่อ นายคิดว่าฉันแก่แล้วจนมองอะไรไม่เห็นอย่างนั้นหรือ ? ”

หลินต้าเหว่ยหันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจและถามออกมาว่า “นายรู้เกี่ยวกับการตัดสินใจของพ่อของฉันที่จะกลับไปที่เทียนจิงมาก่อนแล้วเหรอ ? ”

จากมุมมองนี้ ทำให้เห็นว่าชายชราไม่ได้ตัดสินใจกะทันหัน แต่มีความคิดนี้อยู่แล้ว

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว ดวงตาของหลินต้าเหว่ยที่มีต่อเจียงเสี่ยวไป๋ก็เป็นมิตรน้อยลง

เด็กสารเลวคนนี้รู้เรื่องใหญ่แบบนี้ตั้งแต่แรก แต่เขากลับไม่คิดจะบอกเขาเลย ช่างสารเลวจริง ๆ !

ในเวลานี้ ไม่มีประโยชน์ที่เจียงเสี่ยวไป๋จะแสร้งทำเป็นไม่รู้อีก และเขาก็ยอมรับอย่างไม่เต็มใจว่า “ใช่ครับ ผมรู้มานานแล้ว ! ”

หลินต้าเหว่ยได้ยินเขายอมรับออกมาตามตรงก็พูดด้วยความโมโหว่า “นายรู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้ว แต่ทำไมไม่บอกฉัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่นในใจ เขาควรอธิบายเรื่องนี้อย่างไรดี ?

ทั้งหมดที่เขาสามารถพูดได้คือ “พ่อ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากบอกพ่อ แต่คุณปู่ไม่พูดอะไร ผมจะกล้าบอกพ่อเป็นการส่วนตัวได้อย่างไร ! ”